Karmashataka 17.2

17.2

སྲས་རྣམས་ལ། །སངས་རྒྱས་དུས་ལས་ཡོལ་བ་མེད། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་གདུལ་བའི་དུས་ལ་བབ་བོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ། ནགས་ཁྲོད་དེར་གཤེགས་པ་དང་། དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་གིས་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་གཅིག་ལ་གཅིག་སྨྲས་པ། ཀྱེ་དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མ་གཡེལ་བ་མང་དུ་ལེན་ཅིང་འཚོ་བ་སྤོང་བ་བཏང་བ་དེ་འདིར་འོངས་ཀྱིས། དེ་འོངས་ཀྱང་བདག་ཅག་གིས་ལག་བརྡས་སྤྱིལ་པོ་བསྟན་པ་མ་གཏོགས་པར་དེ་ལ་སྨྲ་བར་མི་བྱ་ཀུན་དུ་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཅང་མི་ཟེར་བར་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གདུལ་བར་བྱ་བའི་དབང་གིས་དེ་དག་གི་ཐད་དུ་གཤེགས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ལ་བཀའ་སྩལ་ན། དེ་དག་གིས་ལག་བརྡས་སྤྱིལ་པོ་བསྟན་པ་མ་གཏོགས་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ལན་མ་གསོལ་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱིལ་པོ་དེའི་ནང་དུ་གཤེགས་ཏེ། རྩྭ་སྟན་བཤམས་པ་ལ་བཞུགས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་དྲང་བའི་ཕྱིར་བཀོད་མའི་ཆུ་འཁྱིལ་བའི་མཚེའུ་དེ་སྐམས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་གིས་མཚེའུ་དེ་ན་ཆུ་མེད་པར་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ཏེ་ལྷ་ལ་གསོལ་བ་འདེབས་ཤིང་འདུག་གོ། །འོན་ཀྱང་དེ་དག་གི་མཚེའུ་དེར་ཆུ་མ་བྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་དེ་དག་དད་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ལྷས་དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་ལ་རང་གི་ལུས་བསྟན་ནས་སྨྲས་པ། གྲོགས་པོ་དག་ཁྱེད་བདག་ཅག་བཀྲེས་པ་དང་སྐོམ་པས་གདུངས་ཏེ་ཅི་བྱ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་ཞིང་མཐུ་ཆེ་བ་ཡིན་གྱིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ལ་སྐྱབས་སུ་དེང་ཤིག་དང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མཐུས་ཆུའི་མཚེའུ་འདི་སྔ་མཁོ་བཞིན་དུ་འོང་ངོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ལྷས་བསྒོ་བ་ཐོས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་སོ། །དགའ་བ་སྐྱེས་ནས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་དོང་སྟེ་ལྷགས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བཟོད་པར་གསོལ་ཏེ། ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་སྤྱན་སྔར་

Their offspring, buddhas never fail.

The Blessed One thought, “The time has come to tame those five hundred sages.” He disappeared from Śrāvastī and traveled to the dark forest. The five hundred sages saw the Blessed One from a distance, and when they saw him they said to one another, “Oh no! Here comes the ascetic Gautama, who has taken on many distractions and given up begging for his livelihood. When he gets here, let us not speak to him at all but only indicate the huts with a hand gesture.”

So all five hundred sages hunkered down and said nothing at all. As the Blessed One, lord of taming actions, stepped before them and addressed them, they did not answer the Blessed One at all, but only indicated the huts with a hand gesture. The Blessed One entered a hut and took his place on a grass seat. Then, in order to set right the five hundred sages, the Blessed One performed a miracle that dried up the pool of spring water. When the five hundred sages saw that there was no more water in the pool, they suffered greatly and began making supplications to their deity, but still no water came from the spring.

Then, in order to engender faith in them, the deity revealed his bodily form to the five hundred sages and said, “What is the use of fasting and going thirsty, my friends? The Blessed One is a person of great miracles and great power. Go, take refuge in the Blessed One. By the power of the Blessed One, the pool will again be as it was.” Hearing the deity’s advice, the five hundred sages were elated. In their joy they went to see the Blessed One, and upon their arrival they implored the Blessed One for his forgiveness and sat before him to listen to the Dharma.