Karmashataka 17.7

17.7

ནོར་བདུན་མེད་པ་ལས་འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ལ་དབང་བྱེད་དུ་གཞུག་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་མ་བསྐྱེད་པ་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་བསྐྱེད་ཟིན་པ་ལས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ། སུ་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་ཟིན་པ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚོན་གྱིས་བརྟོལ་བར་བྱ། སུ་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་བྱུང་བས་བརྒྱན་པའི་འཇིག་རྟེན་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་བྱ་སྙམ་དུ་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་འཇུག་གོ། །རྒྱ་མཚོ་ཆུ་སྲིན་རྣམས་ཀྱི་གནས། །དུས་རླབས་ཡོལ་བར་འགྱུར་ཡང་སྲིད། །གདུལ་བར་བྱ་བའི་སྲས་རྣམས་ལ། །སངས་རྒྱས་དུས་ལས་ཡོལ་བ་མེད། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཁྱིམ་བདག་གི་བུ་དེ་གདུལ་བར་བྱ་བའི་དུས་ལ་བབ་པར་དགོངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དེ་དང་ཉེ་བ་ཞིག་ཏུ་སྐྱེད་མོས་ཚལ་གཅིག་སྤྲུལ་ཏེ། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དེར་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་ལ་ཚངས་པའི་གསུང་གིས་ཆོས་སྟོན་པར་བརྩམས་སོ། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་གི་བུ་དེས་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུང་གི་གདངས་གྲག་པ་ཐོས་སོ། །ཐོས་ནས་ཀྱང་བདག་གིས་སྔན་ཅད་མིར་གྱུར་པའི་སྐད་ཀྱི་གདངས་འདི་ལྟ་བུ་མ་ཐོས་སོ་སྙམ་སྟེ་ངོ་མཚར་དུ་བཟུང་ནས། བདག་དེར་སོང་ལ་སྐད་ཀྱི་གདངས་འདི་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པ་སུ་ཡིན་པ་བརྟག་གོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་སྒྲ་གར་གྲག་པ་ལོགས་སུ་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ནང་དུ་སོང་བ་དང་། ཁྱིམ་བདག་གི་བུ་དེ་གཡོག་འཁོར་དང་བཅས་པས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བརྒྱན་ཅིང་སྤ་བར་བྱས་པ། མེ་ལུས་ཀྱི་དབྱིབས་སུ་འདུག་པ་ལྟ་བུ། མེ་ལྕེ་མར་གྱིས་བཏབ་པ་ལྟ་བུ། མར་མེ་གསེར་གྱི་སྣོད་དུ་བཞག་པ་ལྟ་བུ། མཆོད་སྡོང་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པ་ལྟ་བུ། བློ་གསལ་ཞིང་དྲི་མ་མེད་ལ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་ཏེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་བསགས་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་ཅན་གྱིས་དང་པོ་སངས་རྒྱས་མཐོང་བའི་ཉམས་བདེ་བ་

lacking the seven jewels of the noble ones, shall I lead to command of the seven jewels of the noble ones? Whom, not having produced roots of virtue, shall I lead to produce them? Whom, having already produced roots of virtue, shall I lead to ripen their roots of virtue? Whom, having already ripened their roots of virtue, shall I slice open with the blade of wisdom? For whom shall I cause this world, adorned with a buddha’s presence, to be fruitful?”

The ocean, home of creatures fierce,
Could fail to send its tides on time.
But when the time has come to tame
Their offspring, buddhas never fail.

The Blessed One knew that the time had come to tame the householder’s son, so he emanated another garden nearby, and in that garden he began teaching the Dharma to a great crowd of people with a voice like Brahmā. The householder’s son heard the Blessed One’s voice ringing out in the garden, and thought, “I have never heard a human voice like this before.” He found it marvelous. “I will go and find out who could have such a voice,” he thought.

Following the sound into the next garden, the householder’s son and his servants saw the Blessed Buddha. His body, graced and resplendent with the thirty-two signs of a great person, looked like it was on fire, like flames stoked with ghee, like a lamp set in a golden vessel, and like a pillar adorned with all manner of jewels. He was immaculate, clear-minded, and pure of heart.

He saw the Blessed Buddha, and the sight of him filled him with supreme joy, for beings who have gathered the roots of virtue to see a buddha for the first time experience such rapture