Karmashataka 18.10

18.10

དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་ཞལ་ཏ་བར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱལ་པོའི་བུ་བདེ་བྱེད་འདི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེས་དེར་ཆོས་བཞིན་དུ་ཞལ་ཏ་བྱས་པ་དང་བྱམས་པའི་སེམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་ཤིང་ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ནས་འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ལུང་བསྟན་པ། གང་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བདག་གིས་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །དེ་ཁོ་ནའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་པས་ན། དགེ་སློང་དག་ང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་དང་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པ་དང་། ཤུགས་མཉམ་པ་དང་། མཛད་པ་མཉམ་པ་དང་། ཐབས་མཉམ་པ་བརྙེས་པར་གྱུར་ནས། འདིས་ང་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་ལ། ང་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དེས་དེར་ཆོས་བཞིན་དུ་ཞལ་ཏ་བྱས་པ་དེས་ནི། ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེས་སོ། །དེས་བྱམས་པའི་སེམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པ་དེས་ན། གཟུགས་བཟང་ཞིང་བལྟ་ན་སྡུག་ལ་མཛེས་པར་གྱུར་ཏོ།། །།གདོལ་པའི་ཁྱེའུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་གྲོང་ཁྱེར་གྱེན་དུ་རྒྱལ་ཞེས་བྱ་བ་ན། གྲོང་གི་བྱང་ཕྱོགས་ཤིང་ཤ་པའི་ཚལ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཡུལ་གྱེན་དུ་རྒྱལ་ན་རྒྱལ་པོ་རབ་སྣང་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དོ། །ཡུལ་སུ་བི་ར་ཞེས་བྱ་བ་ན་ནི་རྒྱལ་པོ་འཆར་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། དེ་གཉིས་མཛའ་ཞིང་བཤེས་ལ་གཅུགས་ཏེ་དུས་དུས་སུ་ཕོ་ཉ་དང་སྐྱེས་ཀྱིས་འདྲུལ་ལོ། །རྒྱལ་པོ་རབ་སྣང་གི་ཡུལ་ན་ཨ་མྲ་རབ་ཏུ་དཀོན་ཏེ། སུ་བི་རའི་རྒྱལ་པོས་རྒྱལ་པོ་རབ་སྣང་དགའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཨ་མྲ་མང་པོ་སྐྱེས་སུ་བསྐུར་རོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་རབ་སྣང་གིས་ཁ་ཅིག་ནི་བཙུན་མོ་ལ་བྱིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ནི་བུ་རྣམས་ལ་བྱིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ནི་བློན་པོ་རྣམས་ལ་བྱིན་ནོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་གཏུམ་པོ་རབ་སྣང་གིས་ཨ་མྲ་

what do you think? The monk who acted as steward then is now none other than Prince Kṣemaṅkara. At that time he acted as steward in accord with the Dharma, cultivated the meditative stabilization on love, and at the time of his death, he prayed, ‘May I please and not displease Uttara, the young brahmin prophesied by the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa to be the next blessed buddha. Going forth in his doctrine alone may I cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship.’

“So it is, monks, now that I myself have become the very equal of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa—equal in strength, equal in deeds, and equal in skillful means—that he has pleased me, not displeased me, gone forth in my very doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship.

“By acting as steward in accord with the Dharma he was born into a family of great means, prosperity, and wealth. He cultivated the meditative stabilization on love, and so he was well proportioned, pleasing to the eye, and beautiful.”

The Young Untouchable

When the Blessed One was dwelling near the city of Ujjayinī, in Śiṃśapā forest north of town, King Pradyota reigned in Ujjayinī, and King Udaya reigned in Suvīra. The two were dear friends, and from time to time they sent envoys to each other bearing gifts.

There were hardly any mangoes in King Pradyota’s country, so the king of Suvīra sent gifts of many mangoes to please King Pradyota. King Pradyota gave some to the queen, some to his sons, and some to his ministers. Then King Caṇḍapradyota himself ate some of the mangoes,