Karmashataka 18.5

18.5

རྒྱལ་གྱིས་ཀྱང་སྤངས་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ་ཡོང་དུ་མ་གནང་ངོ་། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེ་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ་འགྲོ་འདོད་པ་ལས་ཆབ་སྒོ་བས་བཀག་པ་དང་ནན་གྱིས་ནང་དུ་སོང་སྟེ། སྲིང་མོ་དང་ཕྲད་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་བཙུན་མོའི་སྒོར་འདུག་གོ། །རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་ཡང་བཙུན་མོ་བདེ་བྱེད་མ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་པི་བང་ལེན་ཅིང་འདུག་གོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་བདེ་བྱེད་ཀྱིས་ཚོར་ནས་ཁྱེའུ་དེའི་ལག་ཏུ་མདའ་གཞུ་ཡང་བཅང་སྟེ། དེ་ཁྲོས་ནས་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་གསད་པའི་ཕྱིར་མདའ་འཕངས་པ་ལས་མདའ་དེས་པི་བང་གི་རྒྱུད་བཅད་དེ་ས་ལ་ལྟུང་ངོ་། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་གྱིས་དེ་མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་སྟེ་བྲོས་ནས་ཤས་ཆེར་ཁྲོས་ཏེ་དེས་བསམས་པ། གལ་ཏེ་བདག་གིས་འདི་གྱིན་དས་བསད་ན་ནི་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་གྱིས་ཀྱང་ཁྲེལ་བར་འོང་གིས། འདི་བདག་གིས་ཤགས་ཀྱིས་ཕམ་པར་བྱས་ཏེ་གསད་པར་བྱའོ་སྙམ་མོ། །རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་གྱི་ལུགས་ཀྱིས་ན། གལ་ཏེ་དོན་ཆུང་ངུ་ཞིག་གི་ཕྱིར་ཤགས་འགྱེད་ན་ནི་དུང་སྒྲིལ་མ་འབུད་དུ་འཇུག་གོ། །དེ་སྟེ་ཤགས་ཆེན་པོ་ཞིག་འགྱེད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་རྔ་བོ་ཆེ་ཡང་རྡུང་ལ་དུང་སྒྲིལ་མ་ཡང་འབུད་དུ་འཇུག་སྟེ། རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་གྱིས་རྣམ་པ་གཉིས་ཀ་བྱེད་དུ་བཅུག་ནས། ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་མཉན་ཡོད་ན་མིའི་གཙོ་བོ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ་འདུས་ཏེ། རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་གྱིས་རྒྱལ་པོའི་བུ་དེ་ཤགས་ཀྱིས་ཕམ་པར་བྱས་ནས། ཀ་ར་བཱི་རའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་མགུལ་པ་དཀྲིས་ཏེ་གཤེད་མ་ལ་གཏད་ནས། གཤེད་མའི་མི་གོས་སྔོན་པོ་བགོས་ལ་རལ་གྲི་ཕྱུང་སྟེ་རྔ་སྒྲ་དྲག་པོར་སྒྲོགས་པ་དག་གིས་ཁྲིད་ནས། ལམ་པོ་ཆེའི་མདོ་རྣམས་སུ་བསྒྲགས་ཏེ་གསོད་པའི་སར་ཕྱིན་དུ་ཉེ་བ་དང་། ཁྱེའུ་བདེ་བྱེད་སྙིང་རྗེ་རྗེ་སྐད་དུ་བླ་ཞིང་ཕན་ཚུན་དུ་ལྟ་སྟེ། བདག་ཕོངས་ཤིང་དཀོས་ཐག་པ་དང་སྡུག་པའི་སྐྱབས་བྱེད་པ་དང་སྲོག་ཕངས་པ་སྦྱིན་པ་སུ་ཞིག་ཡོད་ཅིག་གུ་སྙམ་མོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བགྲོད་པ་གཅིག་པུའི་ལམ་སྟོན་པ། རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཤེས་བྱ་དང་ཡེ་ཤེས་ལ་མངའ་བརྙེས་པ། མ་འདྲེས་

also gave up on him and no longer permitted him to enter the royal palace.

One day he wished to enter the royal palace, and though the doorkeeper physically restrained him, he forced his way inside. “I will see my sister!” he insisted, and took a seat at the queen’s door. King Prasenajit and Queen Kṣemaṅkarā were inside playing lutes, and young Kṣemaṅkara, bow in hand, overheard them. In anger he let loose an arrow, hoping to kill King Prasenajit. The arrow severed a string of the king’s lute and fell to the ground.

As soon as King Prasenajit saw this he fled in terror. Then, seething with anger, he thought, “If I kill him in some ordinary manner, King Brahmadatta too will come to shame. So I will convict him in a court of law and have him executed.”

It was King Prasenajit’s custom that when a trial was to be held, if the dispute was trivial, two intertwined conches were sounded, and if the dispute was grave, the two intertwined conches were sounded over the beating of a great drum. In this case King Prasenajit had them sound both. As soon as this was heard, every high functionary in Śrāvastī gathered in the royal palace. King Prasenajit convicted the young man in court, draped his neck with garlands of oleander flowers, and handed him over to the executioners.

Clad in black, the executioners unsheathed their swords, and with a thundering of drums they led him to the crossroads on the main highway. As they neared the place where he was to be executed, young Kṣemaṅkara cried for mercy, flailed all about, and thought, “Who can protect me from such desolation, distress, and suffering? Who can save my precious life?”

The blessed buddhas, teachers of the one path to be traversed, with mastery over wisdom and the two types of knowable objects,