Karmashataka 18.7

18.7

སུ་སོང་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་དཀའ་བ་མཛད་ཅིང་སྲོག་ཕངས་པ་སྩོལ་བ་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གཞོན་ནུ་མ་འཇིགས་ཤིག་ད་ཁྱོད་ཀྱི་སྲོག་ཆུད་ཟ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཤེད་མའི་མི་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། བཞིན་བཟངས་དག་གཞོན་ནུ་འདི་ཐོང་ཤིག །གཤེད་མ་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ཅག་ལ་མགོ་གཉིས་མཆིས་སམ་ཅི་ན་བདག་ཅག་གིས་ཁྱེའུ་འདི་གཏང་བར་བགྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་དག་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། བཞིན་བཟངས་དག་ང་རྒྱལ་པོ་དང་མ་ཕྲད་ཀྱི་བར་དུ་རེ་ཞིག་ཟུང་ཤིག །དེ་དག་གིས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ་བཞིན་དུ་འཚལ་ལོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་ག་ལ་བ་དེར་གཤེགས་ཏེ་བྱོན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཁྱེའུ་དེ་ཐོང་ཤིག །རྒྱལ་པོས་གསོལ་པ། བཙུན་པ་གལ་ཏེ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་ན་ནི་གཏང་བར་འཚལ་ལོ་ཞེས་གསོལ་ནས། རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་གྱིས་གསད་པ་ལས་བཟློག་སྟེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕུལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཁྱེའུ་དེ་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་དུ་ཁྲིད་དེ་རབ་ཏུ་ཕྱུང་ཞིང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་མཛད་ནས། དེ་ལ་ལུང་ཡང་ཕོག་སྟེ་དེས་བརྩོན་པ་དང་བསྒྲུབ་པ་དང་འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་རྒྱལ་པོའི་བུ་བདེ་བྱེད་མ་གྲངས་ཏེ་གསོད་དུ་བཏང་བ་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཐར་བར་མཛད་དེ། གཡུང་དྲུང་གི་མཐར་ཐུག་པ་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བའི་མྱ་ངན་ལ་འདས་པ་ལ་གཞག་པ་ལ་གཟིགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ད་ལྟར་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་འདི་མ་གྲངས་ཤིང་གཡེམ་པར་གྱུར་ནས་ཚངས་པས་བྱིན་གྱིས་གསོད་དུ་བཏང་བ་ལས། ངས་སྐྱབས་བྱས་ཏེ། བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་ལ་ཇི་

bowed down at the Blessed One’s feet, and pleaded, “Blessed One, Blessed One, please take on the difficult task of saving my precious life!”

“Young man,” the Blessed One said, “don’t be afraid. Your life will not be lost.” Then the Blessed One spoke to the executioners, saying, “My friends, release this young man.”

“Do we look to you like we have spare heads?”¹³⁰ the executioners replied. “How can we release him, Blessed One?”

“My friends,” the Blessed One requested, “hold him a little while, until I have met with the king.”

“As you wish, Blessed One,” they replied.

So the Blessed One went to see King Prasenajit. Upon arriving, the Blessed One addressed the king, saying, “Great King, release this young man.”

“Lord,” the king replied, “if he goes forth, I shall release him.”

At that, King Prasenajit countermanded his execution and offered him to the Blessed One. The Blessed One took the young man to the garden of Prince Jeta, led him to go forth as a novice, conferred on him full ordination, and instructed him. Casting away all afflictive emotions through diligence, practice, and effort, he manifested arhatship.

“Lord,” the monks requested the Blessed One, “please tell us why the unruly Prince Kṣemaṅkara had been sent to his death, and the Blessed One rescued him and established him in the unsurpassed, supreme welfare of nirvāṇa.”

“Not only now,” the Blessed One explained, “but in times past as well, and in the same way, he was unruly and committed sexual misconduct, Brahmadatta sent him to be executed, and I rescued him, placing him in the four meditative states and five superknowledges.