Karmashataka 19.11

19.11

དུ་དགོངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏེ་གླང་གི་དྲུང་དུ་གཤེགས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གླང་དེའི་རྒྱུ་མ་རྣམས་ཕྱིར་ལྟོའི་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ། རྨ་ཁ་དྲུབས་ནས་རྩྭ་དང་ཆུ་ཡང་བྱིན་ཏེ་བཀའ་སྩལ་པ། བཞིན་བཟངས་འདི་ལྟར་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་གོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་དོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཞི་བའོ། །ང་ལ་སེམས་དགའ་བར་གྱིས་ཤིག་དང་དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཡང་སྲིད་དོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དེ་ནས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སེམས་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ། ཤི་འཕོས་ནས་དུས་ལས་འདས་ཏེ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་དུ་ཚོང་དཔོན་ཞིག་གི་ཁྱིམ་དུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་ནས། དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་བཅུ་ལོན་པ་དང་ཁྱེའུ་གཟུགས་བཟང་ཞིང་བལྟ་ན་སྡུག་ལ་མཛེས་པ་ཞིག་བཙས་ནས། དེའི་བཙས་སྟོན་རྒྱས་པར་བྱས་ཏེ། རིགས་དང་འཐུན་པར་མིང་བཏགས་ནས། འོ་མ་དང་ཞོ་དང་མར་དང་ཞུན་མར་དང་མར་གྱི་ཉིང་གུ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་བསྲིངས་ཏེ། དེ་གང་གི་ཚེ་ལོ་བདུན་ལོན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་དད་པ་རྙེད་ནས། དེས་ཕ་མ་གཉིས་ལ་གསོལ་ཏེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། དེས་ལོ་བདུན་ལོན་པ་ཁོ་ན་ཉིད་ན་བརྩོན་པ་དང་བསྒྲུབ་པ་དང་འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དེས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ་དེས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ་ནས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་འགྲོ་ཞིང་། གནས་གཞན་དང་གཞན་དག་ནས་ལོ་མའི་ནང་དུ་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་རྣམས་བཅུག་སྟེ། ཁྱེར་ཏེ་འོང་ཞིང་དགེ་འདུན་ལ་འབུལ་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་དེ་མཐོང་ནས་ཡ་མཚན་དུ་གྱུར་ཏོ། །ཡ་མཚན་དུ་གྱུར་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་དགེ་ཚུལ་པ་འདིས་ལོ་བདུན་ལོན་ལགས་ན་ཡོན་ཏན་འདི་ལྟ་བུ་རྟོགས་པ་ལ་གཟིགས། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཁྱེད་ཀྱིས་གླང་གི་རྒྱུ་མ་ངས་ལྟོར་བཅུག་ནས་ཆོས་ཚིག་གསུམ་བསྟན་པ་དེ་མཐོང་ངམ། གསོལ་པ། བཙུན་པ་མཐོང་ལགས་སོ། །བཀའ་སྩལ་པ།

The Blessed One disappeared from the garden of Prince Jeta and traveled to near where the bulls were. He put the intestines back into the bull’s stomach, sewed the wound closed, gave him grass and water, and said to him, “And so it is, my friend: all conditioned things are impermanent. All phenomena are selfless. Nirvāṇa is peace. Let your mind be filled with joy at the thought of me, and you may even be released from rebirth in the animal realm.”

Filled with joy at the thought of the Blessed One, the bull died shortly thereafter, transmigrated, and took rebirth in the house of a merchant in Śrāvastī. After nine or ten months had passed the child was born, and he was well proportioned, pleasing to the eye, and beautiful. At the elaborate feast celebrating his birth they named him according to their clan.

They reared him on milk, yogurt, butter, ghee, and milk solids, and when he was seven years of age, he found faith in the doctrine of the Blessed One. He asked for his parents’ permission and went forth, and though he was just seven years old, he cast away all afflictive emotions through diligence, practice, and effort, and manifested arhatship. After he manifested arhatship, he used his miraculous powers as a means of travel and would scoop flowers and fruits onto large leaves, carry them from one place to another, and bring them as offerings to the saṅgha.

The monks were amazed when they saw this, so they requested the Blessed One, “Lord, tell us why this one, who went forth as a novice at just seven years of age, has achieved such great virtues.”

The Blessed One asked the monks, “Did you see the bull whose intestines I put back into his stomach, and to whom I taught three lines of the Dharma?”

“Yes, Lord, we saw him,” they replied.

The Blessed One said,