Karmashataka 19.14

19.14

བྱས་ཏེ་མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་ལ། ང་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ།། །།སྙིང་རྗེ་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་ཡངས་པ་ཅན་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཡངས་པ་ཅན་ན་སྡེ་དཔོན་སེང་གེ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་འདུག་སྟེ། ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་ཆུང་མ་ལ་བུ་ཆགས་ནས་དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་བཅུ་ལོན་པ་དང་ཁྱེའུ་གཟུགས་བཟང་ཞིང་བལྟ་ན་སྡུག་ལ་མཛེས་པ་ཚན་པོ་ཆེའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་བཙས་ཏེ། དེའི་བཙས་སྟོན་རྒྱས་པར་བྱས་ནས་མིང་སྙིང་རྗེ་བཟང་པོ་ཞེས་བཏགས་སོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་སྙིང་རྗེ་བཟང་པོ་འོ་མ་དང་ཞོ་དང་མར་དང་ཞུན་མར་དང་མར་གྱི་ཉིང་གུ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་བསྲིངས་ཏེ། དེ་གང་གི་ཚེ་ཆེར་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་ཁྱེའུ་དེ་ཡི་གེ་སློབ་ཏུ་བཅུག་སྟེ། རྒྱལ་རིགས་སྤྱི་བོ་ནས་དབང་བསྐུར་བའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཟོའི་གནས་དང་། ལས་ཀྱི་གནས་ཐ་དད་པ་འདི་ལྟ་སྟེ་གླང་པོ་ཆེ་ཞོན་པ་དང་། རྟ་ཞོན་པ་དང་། མཚོན་ཆ་བཅང་བ་དང་། འཕོང་དང་མདུན་དུ་བསྣུར་བ་དང་། ཕྱིར་བསྣུར་བ་དང་། གཡུལ་ལས་འབྱུང་བར་བྱ་བ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་གཟུང་བ་དང་། ཞགས་པ་གཟུང་བ་དང་། མདའ་བོ་ཆེ་འཕང་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་འཕང་བ་དང་། མཚོན་རྩེ་གཅིག་པ་གདབ་པ་དང་། འཁོར་ལོ་འཕང་བ་དང་། གཅད་པ་དང་། གཤེག་པ་དང་། ལག་པས་གཟུང་བ་དང་། རྐང་པའི་སྟབས་དང་། མགོ་བོ་བསྐྱབ་པ་དང་། རྒྱང་མར་འཕང་བ་དང་། སྒྲ་གྲག་པར་འཕང་བ་དང་། གནད་དུ་འཕང་བ་དང་། གདོན་མི་ཟ་བར་ཕོག་པར་བྱ་བ་དང་། ཚབས་ཆེར་གཏང་བ་རྣམས་ཀྱང་བསླབས་ནས་གནས་ལྔ་ལ་བྱང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དེ་མ་གྲངས་ནས་འཕྱོན་མ་རྣམས་ལ་ཡང་ཞུགས་སོ། །ཕྱིས་རེ་ཞིག་ན་དེ་ཕས་མཛའ་སྡེའི་ཁྲོད་དུ་བཏང་ནས་མཛའ་སྡེ་དེ་དག་དཔྱིད་ཀྱི་དུས་སུ་ཤིང་གྲིབ་མེ་ཏོག་རྒྱས་པ། ནེ་ཙོ་དང་རི་སྐེགས་དང་རྨ་བྱ་དང་ཁུ་བྱུག་དང་ཤང་ཤང་ཏེའུ་རྣམས་སྐད་འབྱིན་པའི། སྐྱེད་མོས་ཚལ་གྱི་ནགས་ཁྲོད་དུ་སྨད་འཚོང་མའི་གཙོ་མོ་ཁྲིད་དེ་སོང་ནས་དེ་དག་དེ་ན་འཁོད་པ་ལས་སྨད་འཚོང་མའི་ཕྱིར་ཐབ་མོ་བྱུང་སྟེ། ཁྱེའུ་སྙིང་རྗེ་བཟང་པོ་ཁྲོས་པས་མཛའ་སྡེ་གསུམ་བསད་ནས། མཛའ་སྡེ་

not displeased me, gone forth in my very doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship.”

The Story of Good Compassion

When the Blessed One was in Vaiśālī, there lived a certain army chief named Siṃha. One day his wife conceived, and after nine or ten months had passed she gave birth to a child who was well proportioned, pleasing to the eye, beautiful, and endowed with tremendous strength. At the elaborate feast celebrating his birth they named him Good Compassion.

They reared him on milk, yogurt, butter, ghee, and milk solids, and as the young man grew up, they made him study letters, and trained him in all the different fields of craft and skill in which duly consecrated rulers of the royal caste train, such as how to ride an elephant, how to ride horseback, how to wield a weapon, and how to shoot an arrow, advance, retreat, wage war, grasp with an iron hook, wield a lasso, shoot a spear, throw a single-pointed vajra, throw other single-pointed weapons, and throw a disk; how to cut, cleave, grapple and hold, employ footwork, guard one’s head, strike from a distance, and strike at the noise of an unseen enemy; and how to target the vital points, take infallible aim, and maximize damage. By the time he had been educated in all of these, he was learned in the five fields of knowledge.

But this was not enough to satisfy him,¹⁴³ and he had intercourse with prostitutes. His father sent him off with a group of friends, and one day in the spring, when many trees were in flower, and the parrots, mountain birds, cuckoos, peacocks, and jīvaṃjīva birds began to call out, the men brought the foremost courtesan into the forest. As they sat there, they began to quarrel over the courtesan. In anger, young Good Compassion killed three men in the group of friends.

The group of friends