Karmashataka 19.20

19.20

བྱེད་ཁོམ་མོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་བྲག་ཀ་དེ་ཉིད་ནས་མཆོངས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེར་ས་གཞི་སྟན་ཤིང་བལ་གྱི་ནང་ཚངས་ཅན་འདྲ་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། དེ་ལྷུང་མ་ཐག་ཏུ་རྐང་པ་འགྲེང་བར་གྱུར་ཏེ། དེ་དགའ་བར་གྱུར་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་ཕྱི་བཞིན་དུ་འབྲང་ངོ་། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་ལམ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བཞུགས་ནས། དེས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་འདུག་གོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་ལ་དེ་དང་འཐུན་པའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ། དེས་ན་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་གེལ་པོས་སྟན་དེ་ཉིད་ལ་འདུག་བཞིན་དུ་བདེན་པ་རྟོགས་པའི་མོད་ལ་ཕྱིར་མི་འོང་བའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ་དེས་བདེན་པ་མཐོང་ནས་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བདག་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་དང་བསྙེན་པར་རྫོགས་ཤིང་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོ་འཐོབ་ཏུ་རུང་ན། བདག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པར་འཚལ་ལོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་ཚུར་ཤོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་དེ་རབ་ཏུ་ཕྱུང་སྟེ་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་མཛད་ནས་དེ་ལ་ལུང་ཡང་ཕོག་གོ། །དེས་ཀྱང་བརྩོན་པ་དང་བསྒྲུབ་པ་དང་འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ། དེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཁམས་གསུམ་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ནས་གསེར་དང་བོང་བར་མཉམ་པ། ནམ་མཁའ་དང་ལག་མཐིལ་དུ་འདྲ་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པ་ཙན་དན་སྦངས་པ་ལྟ་བུར་བསིལ་བར་གྱུར་པ། རིག་པས་སྒོ་ངའི་སྦུབས་བཅོམ་པ་རིག་པ་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཐོབ་པ་སྲིད་པའི་རྙེད་པ་དང་ཆགས་པ་དང་བཀུར་སྟི་ལ་མི་ལྟ་བ་དབང་པོ་དང་ཉེ་དབང་དང་བཅས་

Having thought this, he leapt from the boulder.

Just then the Blessed One blessed the ground so that it became like a cotton cushion stuffed with wool, and so that when young Fleshy landed, he sprang right back up on his feet, delighted. He went to where the Blessed One was, touched his head to the Blessed One’s feet, and followed after him. Out of compassion for him, the Blessed One stepped off the path and sat down nearby. Again Fleshy touched his head to the Blessed One’s feet and then sat before him to listen to the Dharma.

The Blessed One taught him the Dharma particularly suited to him, and when he heard it he destroyed with the thunderbolt of wisdom the twenty high peaks of the mountain of views concerning the transitory collection, and manifested the resultant state of non-return right where he sat.

After seeing the truths, he rose from his seat, drew down the right shoulder of his upper garment, bowed toward the Blessed One with palms pressed together, and requested of the Blessed One, “Lord, if permitted I wish to go forth in the Dharma and Vinaya so well spoken, complete my novitiate, and achieve full ordination. In the presence of the Blessed One, I too wish to practice the holy life.”

With the words “Come, join me, monk! Practice the holy life,” the Blessed One led him to go forth as a novice, conferred on him full ordination, and instructed him. Casting away all afflictive emotions through diligence, practice, and effort, he manifested arhatship. As an arhat, free from the attachments of the three realms, his mind regarded gold no differently than filth, and the palms of his hands as like space itself. He became cool like wet sandalwood. His insight crushed ignorance like an eggshell. He achieved the insights, superknowledges, and discriminations. He had no regard for worldly profit, passion, or acclaim. His state was such that Indra, Upendra, and the other gods