Karmashataka 2.16

2.16

བདག་ཅག་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་བདག་ཅག་ལས་ཞལ་ཟས་དང་ན་བཟའ་དང་གཟིམས་ཆ་དང་གདན་དང་སྙུན་གསོས་དང་སྨན་ཟོང་རྣམས་བཞེས་པར་ཅི་གནང་ཞེས་བྱས་སོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་པིཎྜོ་ལ་བ་ར་དྷྭ་ཛས་སྨྲས་པ། གྲོགས་པོ་དག་གཞན་དག་ལ་ཡང་ཕན་གདགས་དགོས་ཀྱིས་ཐོང་ཤིག །དེ་ནས་ཀཽ་ཤཱཾ་བཱི་ན་གནས་པའི་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་རྣམས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་པིཎྜོ་ལ་བ་ར་དྷྭ་ཛས་སྨྲས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དེ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་པིཎྜོ་ལ་བ་ར་དྷྭ་ཛའི་རྐང་པ་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་དོང་ངོ་། །དེ་ནས་བདེན་པ་མཐོང་བ་དེ་དག་དུས་དུས་སུ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་པིཎྜོ་ལ་བ་ར་དྷྭ་ཛའི་ཐད་དུ་འདོང་ཞིང་ཆོས་ཉན་ཏོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་ཀཽ་ཤཱཾ་བཱི་ན་གནས་པའི་ཚོགས་ནས་ཚོགས་དང་འདུས་པ་ནས་འདུས་པའི་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་རྣམས། འདུས་ཤིང་ཚོགས་ཏེ་འདོང་བར་བྱེད་ལ། བད་སའི་རྒྱལ་པོ་འཆར་ཀ་ཡང་དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་པ་གོ་བསྐོན་ནས་རི་དགས་ཤོར་དུ་དོང་བ་དང་། བད་སའི་རྒྱལ་པོ་འཆར་ཀས། ཀཽ་ཤཱཾ་བཱི་ན་གནས་པའི་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་རྣམས། ཁྱིམ་བདག་གདངས་ལས་རིག་གི་ཀུན་དགའ་ར་བར་འདོང་བ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་བློན་པོ་རྣམས་ལ་དྲིས་པ། ཡུལ་མི་འདི་དག་གར་འདོང་བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ། ལྷ་མདུན་ན་འདོན་གྱི་བུ་པིཎྜོ་ལ་བ་ར་དྷྭ་ཛ་ཞེས་བགྱི་བ་ཞིག་མཆིས་པ་དེས་ཁྱིམ་དང་ཅོད་པན་མ་མཆིས་པའི་རྒྱལ་སྲིད་བོར་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། དེ་ལྗོངས་རྒྱུ་ཞིང་མཆིས་པ་ལས་ཀཽ་ཤཱཾ་བཱིར་མཆིས་ནས། ཀཽ་ཤཱཾ་བཱི་ན་ཁྱིམ་བདག་གདངས་ལས་རིག་གི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་གནས་ཏེ། འདི་དག་ནི་དེ་ལ་བལྟ་བའི་སླད་དུ་མཆིས་པ་ལགས་སོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། དེ་ནི་ངའི་ཡང་ཡུན་རིང་པོ་ནས་སྙིང་དུ་སྡུག་པ་དང་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་མཁན་པོ་དང་དྲན་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱིས་ང་ཡང་དེ་ལ་བལྟ་བ་དང་། བསྙེན་བཀུར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་ཞེས་བྱས་ནས། ཁྱིམ་བདག་གདངས་ལས་རིག་གི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ག་ལ་བ་དེར་སོང་བ་དང་། གནས་བརྟན་དེས་རྒྱལ་པོ་བསུ་ཡང་མ་བསུ་ལངས་ཀྱང་མ་ལངས་སོ། །དེ་ནས་མཐོང་མ་ཐག་

Noble one, for as long as we live, please accept from us your provisions of clothing, food, bedding, a seat, and medicines for the sick.”

“Friends,” replied Venerable Piṇḍola­bhāradvāja, “there are other householders I must help as well. Please allow me to go.” The inhabitants of Kauśāmbī who had gathered there rejoiced at what Venerable Piṇḍola­bhāradvāja had said to them, touched their heads to Venerable Piṇḍola­bhāradvāja’s feet, and departed.

From time to time those who had seen the truths would visit Venerable Piṇḍola­bhāradvāja and listen to the Dharma. One day, as those living in Kauśāmbī were gathering together—group after group and elder after elder—King Udayin of Vatsa arrayed the four divisions of his army³⁹ and set out to hunt deer.

When King Udayin of Vatsa saw the assembly of those living in Kauśāmbī going to the garden of the householder Ghoṣila, he immediately asked his ministers, “Where are these country folk going?”

“Deva,” the ministers replied, “the child of your family priest, the one called Piṇḍola­bhāradvāja, has cast aside the royal concerns of home and crown and gone forth. He has now made his way through the countryside to Kauśāmbī, where he is staying in the garden of the householder Ghoṣila. It is him they are traveling to see.”

As soon as he heard this, the king declared, “For a long time he has pleased me and been dear to my heart, and it is my duty to pay tribute to a preceptor. I will also go to see him and pay him respect.”

They went to the householder Ghoṣila’s garden, but the elder monk did not receive the king, nor did he so much as stand. When the king saw this,