Karmashataka 2.26

2.26

ནས། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀཱ་ཤིའི་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་ལ་ཕོ་ཉ་བཏང་སྟེ། དེ་དག་རེ་རེ་ནས་བུ་མོ་དེ་ང་ལ་བྱིན་ཅིག་ཅེས་སྤྲིང་ངོ་། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་སེམས་ཁོངས་སུ་ཆུད་ཅིང་འདུག་སྟེ། གལ་ཏེ་བུ་མོ་འདི་གཅིག་ལ་བྱིན་ན་ནི། གཞན་རྣམས་བདག་གི་དགྲར་འགྱུར་ན་སུ་ལ་བྱིན་པར་བྱ་སྙམ་བསམས་ནས་གང་ལ་ཡང་སྦྱིན་མི་འདོད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་ཉི་འོག་གི་རྒྱལ་པོ་དྲུག་གིས་བསམས་པ། དེས་བདག་ཅག་ལ་དད་པས་བུ་མོ་བྱིན་པར་མི་འགྱུར་གྱིས་དེར་སོང་ལ་མཐུས་དབྲོག་གོ་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཉི་མ་གཅིག་ཏུ་དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་གོ་བསྐོན་ནས་གྲོང་ཁྱེར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་དོང་སྟེ། ཁོ་ར་ཁོར་ཡུག་ནས་བསྐོར་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་གྱིས་བདག་ཉིད་ཕ་རོལ་གྱི་དམག་ཚོགས་ཀྱིས་གཙེས་པར་རིག་ནས་ཁང་བཟངས་ཀྱི་སྟེང་དུ་སོང་སྟེ། ལག་པ་ལ་རྐོམ་ཚུགས་བཅས་ནས། ད་བདག་གིས་ཇི་ལྟར་བྱ་སྙམ་སྟེ་སེམས་ཁོངས་སུ་ཆུད་ཅིང་འདུག་གོ། །དེ་ནས་ཀཱ་ཤི་མཛེས་ལྡན་མས་རྒྱལ་པོ་ཁང་བཟངས་ཀྱི་སྟེང་དུ་སོང་ནས་ལག་པ་ལ་རྐོམ་ཚུགས་བཅས་ཏེ་འདུག་པ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་ཕ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཡབ་ཅིའི་སླད་དུ་ཁང་བཟངས་ཀྱི་སྟེང་དུ་གཤེགས་ནས། ཕྱག་ལ་རྐོམ་ཚུགས་བཅས་ཏེ་སེམས་ཁོངས་སུ་ཆུད་ཅིང་བཞུགས། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། བུ་མོ་ཁྱོད་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །བུ་མོས་སྨྲས་པ། ཡབ་བདག་བྱད་བཞིན་ངན་ལགས་སམ་ཅི་ན་བདག་གི་སླད་དུ་ཡབ་སེམས་ཁོངས་སུ་ཆུད་ཅིང་བཞུགས། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། བུ་མོ་ཁྱོད་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་མཛེས་པ་དང་ལྡན་པས། དེའི་ཕྱིར་ང་སེམས་ཁོངས་སུ་ཆུད་ཅིང་འདུག་སྟེ། ཁྱོད་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཉི་འོག་གི་རྒྱལ་པོ་དྲུག་འཁྲུགས་ནས་དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་གོ་བསྐོན་ཏེ་ལྷགས་ནས་བ་ར་ཎཱ་སཱིར་བསྐོར་ཏེ་འཁོད་དོ། །ཀཱ་ཤི་མཛེས་ལྡན་མས་སྨྲས་པ། ཡབ་བུ་མོ་དག་ལ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱིམ་ཐབ་འདམ་པ་མ་མཆིས་ལགས་སམ། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། བུ་མོ་འདམ་པ་ཡོད་དོ། །བུ་མོས་སྨྲས་པ། ཡབ་བདག་

and they all sent envoys to Brahmadatta, the king of Kāśi, bearing the message, “Please give your daughter to me.”

When he heard this, King Brahmadatta immediately sat and reflected. “If I give my daughter to one of them,” he thought, “the others will become my enemies. To whom then should I give her?” In light of this he did not want to give her to anyone.

One day the six neighboring kings thought, “He will not give his daughter to any of us of his own free will. Therefore we must go and take her away by force.” With this in mind, on the same day they all armored the four divisions of their armies and went to Vārāṇasī, where they surrounded the entire perimeter of the city.

Then King Brahmadatta, realizing that the enemy armies were a threat to him, climbed to the roof of the palace. There he sat and brooded with his cheek resting on his palm, wondering, “What shall I do now?” Kāśisundarī came to the roof of the palace, where she found her father sitting with his cheek resting on his palm, and asked him, “Father, why have you come to the roof of the palace to brood with your cheek resting on your palm?”

“It is because of you, my child,” said the king.

“Is my appearance so poor, father?” the young woman asked. “Why should my father sit and brood because of me?”

“My child,” replied the king, “it is because your every limb is endowed with beauty that I sit and brood, and it is because of you that the six quarreling neighboring kings have arrayed the four divisions of their armies and advanced on Vārāṇasī, surrounding the city in siege.”

“Can a daughter not choose a spouse for herself, father?” Kāśisundarī wondered.

“A daughter may choose,” said the king.

“Father,” the young woman said,