Karmashataka 2.4

2.4

གསོལ་ཏེ། ལྷུང་བཟེད་བསྣམས་ནས། དགེ་སློང་གི་ཚོགས་ཀྱིས་ཞམ་རིང་བྱས་ཏེ། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གྱིས་མདུན་དུ་བདར་ནས། ཁྱིམ་བདག་དེའི་བཀད་ས་ག་ལ་བ་དེར་གཤེགས་པ་དང་ཁྱེའུ་དེས་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བརྒྱན་ཅིང་སྤ་བར་བྱས་པ། མེ་ལུས་ཀྱི་དབྱིབས་སུ་འདུག་པ་ལྟ་བུ་མེ་ལྕེ་མར་གྱིས་བཏབ་པ་ལྟ་བུ། མར་མེ་གསེར་གྱི་སྣོད་དུ་བཞག་པ་ལྟ་བུ་མཆོད་སྡོང་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པ་ལྟ་བུ། བློ་གསལ་ཞིང་དྲི་མ་མེད་ལ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་ཏེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་བསགས་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་ཅན་གྱིས་དང་པོ་སངས་རྒྱས་མཐོང་བའི་ཉམས་བདེ་བ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཞི་གནས་ཀྱི་སེམས་ལ་གོམས་པར་བྱས་པ་ལ་ཡང་ཉམས་བདེ་བ་དེ་ལྟ་བུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་མཐོང་ནས་ཀྱང་ཁྱེའུ་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་ཏེ། ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་ནས། དེ་གུས་པར་བསྒྲིམ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཁྲི་ལས་ལངས་སོ། །དེ་ཁྲི་ལས་ལངས་པའི་མོད་ལ་རྒྱབ་སྒུར་བ་དེ་སྔ་མཁོ་བཞིན་དུ་རངས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དེ་ལྷག་པར་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགའ་བ་སྐྱེས་སོ། །དགའ་བ་སྐྱེས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མཆུས་གཏུགས་ནས་འདི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་བདག་ལ་དཀའ་བ་མཛད་པའོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་ནི། བདག་ལ་དཀའ་བ་མཛད་པའོ་ཞེས་གསོལ་ཏོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གྱི་གུང་ལ་གདན་བཤམས་པ་ལ་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་དེས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་རྣམས་བདེ་བར་བཞུགས་པར་རིག་ནས། རང་གི་ལག་ནས་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོས་ཚིམ་པར་

and, carrying his alms bowl, he set out surrounded and escorted by an assembly of monks.

As they arrived at the householder’s reception room, the householder’s son saw the Blessed Buddha from a distance. The body of the Blessed Buddha, graced and resplendent with the thirty-two signs of a great person, looked like it was on fire, like a tongue of fire stoked with ghee, like a lamp set in a golden vessel, and like a pillar adorned with all manner of jewels. He was immaculate, clear-minded, and pure of heart.

Upon seeing the Blessed Buddha, the householder’s son was filled with supreme joy, for beings who have gathered the roots of virtue to see a buddha for the first time experience such rapture as is not to be had even by those who practice calm abiding meditation for twelve years. Filled with such supreme joy at the sight of him, the child respectfully and deliberately stood up from his seat.

No sooner had he risen from his seat than his curving spine became straight as before, and he was filled with even more joy toward the Blessed One. Full of joy, he approached him, touched his head to the Blessed One’s feet, kissed them, and said, “Blessed One, what a difficult task you have done for me! Sugata, what a difficult task you have done for me!”

Then the Blessed One took his place on the seat prepared for him amid the saṅgha of monks. Once the householder knew that the Buddha and the rest of the saṅgha of monks were comfortably seated, by his own hand he contented them with many good, wholesome foods,