Karmashataka 2.8

2.8

ཤོས་ཀྱིས་དེ་ཉལ་བའི་སྟེང་དུ་ཡང་དང་ཡང་ལྗིད་ཀྱིས་འབེབས་པར་བྱེད་ནས། དེས་དེ་ལ་བཙུན་པ་བདག་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་གནོད་པ་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་བྱས་ཀྱང་དེས་དེའི་ངག་མ་མཉན་ཏོ། །དེ་ནས་དེ་ཁྲོས་ནས་དེ་ཉིད་སྣད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དྲུང་དུ་སོ་ཕག་ཅིག་བསྒྲེངས་ཏེ་བཞག་གོ། །དགེ་སློང་དེ་ཡང་དེ་ལ་གཙེ་བའི་ཕྱིར་ཡང་འོངས་ཏེ། དེའི་སྟེང་དུ་ལྗིད་ཀྱིས་ཕབ་ནས་དེའི་རྒྱབ་སོ་ཕག་དེའི་སྟེང་དུ་ཕབ་སྟེ། རྐེད་པ་ཆག་ནས་དེ་གཞི་དེ་ལས་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་ནུ་བོ་དེས་ཀྱང་དེའི་ལུས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་ནས། དེ་ཡང་སེམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ཏེ། བདག་གིས་མི་དགོས་པ་འདི་ལྟ་བུ་བྱས་པ་ཉེས་སོ་སྙམ་དུ་འགྱོད་པ་སྐྱེས་ནས། དེས་སྨན་པ་དང་ཡོ་བྱད་རྣམས་སྦྱར་ཏེ་ཕུ་བོའི་ནད་གཡོག་བྱས་ནས་དེས་རིང་པོ་མ་ཐོགས་པར་དེའི་རྒྱབ་སོས་པར་བྱས་སོ། །དེ་གང་གི་ཚེ་སོས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དེ་ཤས་ཆེར་སྐྱོ་བ་སྐྱེས་ཏེ། ལུས་རུལ་བ་སྙིང་པོ་མེད་པ་འདི་ཅི་དགོས་སྙམ་ནས། དེས་བརྩོན་པ་དང་བསྒྲུབ་པ་དང་འབད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །ནུ་བོ་དེས་ཀྱང་དེས་བྱ་བ་བྱས་པར་རྟོགས་ནས། དེ་དེ་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་སོ། །དགའ་བ་སྐྱེས་ནས་དེ་ལ་བཀུར་སྟི་དང་ལྡན་པས་གཡོག་བྱས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་ཡང་བཀུར་སྟི་བྱས་ནས། ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་དེ། འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། བདག་གིས་འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་བཀུར་སྟི་བྱས་ནས། ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ཀྱང་། ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཅི་ཡང་མ་ཐོབ་ཀྱིས་ད་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་ན། བདག་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེ་བ་དེ་དང་དེར་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བར་གྱུར་ཅིག །ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ལུང་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བདག་གིས་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་

dropped heavy objects on him over and over again, until he said, ‘Venerable one, please stop hurting me again and again!’ But the wild one did not heed his words. Instead he got angry. To hurt his brother he hefted a nearby brick and let it fall. Then the wild one, who had already attacked and bashed his brother with heavy objects, threw a brick at his back and broke the base of his spine, causing him tremendous pain.

“Suddenly the younger one saw his brother’s body in tremendous pain, and it caused him great distress. He thought, ‘It was a mistake for me to do such a senseless thing.’ Feeling remorse, he brought healers, provided for all his needs, and tended to his elder brother’s condition. Before long his back had healed.

“By the time the elder brother had healed, he had become disillusioned with saṃsāra. He thought, ‘What is the use of this body—it’s rotten to the core!’ Casting away all afflictive emotions through diligence, practice, and effort, he manifested arhatship.

“The younger brother realized what his brother had accomplished, felt tremendous joy for him, and served him with respect. He likewise served the Buddha, Dharma, and Saṅgha, practiced pure conduct all his life, and at the time of his death prayed, ‘While I may not have attained any great virtues, because I have offered such service to the Buddha, Dharma, and Saṅgha, and practiced pure conduct all my life, by this root of virtue, wherever I am born, may it be into a family of great means, prosperity, and wealth. May I please and not displease Uttara, the young brahmin prophesied by the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa to be the next blessed buddha.