Karmashataka 20.16

20.16

ནས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་ཏེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་བསགས་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་ཅན་གྱིས་དང་པོ་སངས་རྒྱས་མཐོང་བའི་ཉམས་བདེ་བ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ནི། ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཞི་གནས་ཀྱི་སེམས་ལ་གོམས་པར་བྱས་པ་ལ་ཡང་ཉམས་བདེ་བ་དེ་ལྟ་བུ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་མཐོང་ནས་བྱད་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱགས་པ་མེད་པར་གྱུར་ཏེ། དེས་བསམས་པ། འདི་བདག་པས་ཆེས་བཟང་མོད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་བདག་དང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་རེ་ཞིག་འདི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པ་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་པ་དེ་བགམ་མོ་སྙམ་ནས། སེམས་ཀྱིས་དྲི་བ་བསྔོགས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་མངོན་སུམ་དུ་ཡང་དག་པར་དགའ་བར་བྱ་བ་དང་། ཡང་དག་པར་མགུ་བར་བྱ་བའི་གཏམ་སྣ་ཚོགས་བྱས་ནས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེའི་སེམས་ཐུགས་ཀྱིས་མཁྱེན་ནས། སེམས་ཀྱི་དྲི་བ་བསྔོགས་པ་དེ་ལུང་བསྟན་ཏོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། །འདི་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ། ཐམས་ཅད་གཟིགས་པ་ཡིན་པར་ངེས་སོ་སྙམ་ནས། སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་བདག་གི་ཁྱིམ་དུ་བཤོས་གསོལ་བར་ཅི་གནང་། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དེ་ལ་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་ངོ་། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་བར་རིག་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་ནས་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་དེས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་ཁྱིམ་དུ་བཤོས་གསོལ་ནས་ཐ་མའི་ཉིན་པར་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ཞལ་ཟས་རོ་བརྒྱ་དང་ལྡན་པས་ཚིམ་པར་བྱས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ན་བཟའ་འབུམ་རི་བ་ཕུལ་

, he was filled with supreme joy, for beings who have gathered the roots of virtue to see a buddha for the first time experience such rapture as is not to be had even by those who practice calm abiding meditation for twelve years.

At such a sight, whatever arrogance he had about his own form disappeared. But still he thought, “While he may be very great, he is not equal to me in wisdom. Nevertheless, I will test whether he is in fact omniscient and all-seeing.” He thought up questions in advance and went to see the Blessed One. When he arrived, he immediately made all manner of entertaining and jovial conversation and then took a seat at one side.

Now the Blessed One directly apprehended what he was thinking, foresaw the questions he had prepared, and answered them directly. Then the young brahmin took great delight in the Blessed One, thinking, “I’m certain he is omniscient and all-seeing.” Then he rose from his seat, drew down the right shoulder of his upper garment, bowed toward the Blessed One with palms pressed together, and implored him, “Blessed One, please permit me to invite you, together with the saṅgha of monks, to take your meals at my house for seven days.” The Blessed One assented by his silence. Understanding that by his silence the Blessed One had given his assent, the young brahmin then touched his head to the Blessed One’s feet, and took leave of him.

After that, having offered food to the Buddha and the rest of the saṅgha of monks for seven days, on the last day he satisfied the Buddha and the rest of the saṅgha of monks with food of a hundred flavors and to the Blessed One he offered a very costly robe.