Karmashataka 20.8

20.8

བཙས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་སེར་སྐྱའི་གནས་ཐམས་ཅད་དུ་གྲགས་སོ། །དེ་ནས་དེའི་བཙས་སྟོན་རྒྱས་པར་བྱས་ནས་བུ་མོ་འདིའི་མིང་ཇི་སྐད་གདགས་ཞེས་མིང་འདོགས་པར་བྱེད་དེ། བུ་མོ་འདི་བཙས་པ་ན་སེར་སྐྱའི་གནས་ཐམས་ཅད་དུ་གཏམ་སྙན་པ་གྲགས་པས་ན། བུ་མོ་འདིའི་མིང་གྲགས་འཛིན་མར་གདགས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་བུ་མོ་གྲགས་འཛིན་མ་འོ་མ་དང་ཞོ་དང་མར་དང་ཞུན་མར་དང་མར་གྱི་ཉིང་གུ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་བསྲིངས་ནས་དེ་མཚོའི་ནང་གི་པད་མ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་དྲག་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དེ་གང་གི་ཚེ་ཆེར་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བཙུན་མོར་ཕུལ་ལོ། །དེ་ནས་གྲགས་འཛིན་མའི་རྐྱེན་གྱིས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྱེའུ་མདའ་ཐོགས་དང་ཤིན་ཏུ་མཛའ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་གང་གི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རྒན་པོ་དང་ནད་པ་དང་ཤི་བ་གཟིགས་ནས་ནགས་ཀྱི་ནང་དུ་གནས་བཅས་པ་དེའི་ཚེ། ཁྱེའུ་མདའ་ཐོགས་ཤིན་ཏུ་མི་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ། ཅི་ཞིག་མཐོང་ན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་སྲིད་དང་བདག་གི་སྲིང་མོ་བོར་ཏེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ཞིག་གུ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་གང་གི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བརྙེས་ནས། གདུལ་བར་བྱ་བའི་དོན་མཛད་ཅིང་སེར་སྐྱའི་གནས་སུ་གཤེགས་ཏེ། ཡབ་སྲས་གདན་འཛོམ་པར་མཛད་པ་དེར། ཤཱཀྱ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བལྟ་བ་དང་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དོང་ངོ་། །ཤཱཀྱ་མདའ་ཐོགས་ནི་སྔར་མི་དགའ་བར་གྱུར་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ལྟ་ཞིང་འགྲོར་མ་བཏུབ་ནས་དེ་ཤཱཀྱ་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་ནན་གྱིས་ཁྲིད་ནས། གཞོན་ནུ་མདའ་ཐོགས་ཀྱིས་ཀྱང་ཤཱཀྱ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་བསྲུང་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་བསླབ་པའི་གཞི་ལྔ་མནོས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེ་སྔོན་མི་དགའ་བའི་ཕྱིར་བློ་སྐྱེས་པ། བདག་གིས་དེ་ལས་བསླབ་པའི་གཞི་ལྔ་བླངས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བདག་གིས་དེའི་བསླབ་པའི་གཞི་ལྔར་མཚར་ཅིག་བསྲུང་མི་དགོས་སོ་སྙམ་ནས། དེས་སྔོན་མི་དགའ་བའི་ཕྱིར་བསླབ་པའི་གཞི་ལྔ་ཉམས་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེར་ཤཱཀྱ་རྣམས་ཀྱིས་ཚོར་ཏེ་བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་དེས་འདི་ལྟར་ཉམས་པར་བྱས་སོ་སྙམ་དུ་རིག་ནས། དེ་དག་དེ་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་ཏེ་འདིས་

it was immediately well known throughout Kapilavastu that Śākya Daṇḍadhara’s daughter was well proportioned, pleasing to the eye, and beautiful, with a most radiant complexion. At the elaborate feast celebrating her birth they asked, “What name should we give this child?” And they named her, saying, “Since she was renowned all over Kapilavastu at birth, her name will be Yaśodharā.”

They reared young Yaśodharā on milk, yogurt, butter, ghee, and milk solids, and she flourished like a lotus in a lake. Then when she had grown, she was given to the Bodhisattva in marriage. Through Yaśodharā, young Iṣudhara became good friends with the Bodhisattva, so when the Bodhisattva witnessed old age, sickness, and death, and went to live in the forest, young Iṣudhara was very upset. “What was it he saw,” he wondered, “that he went forth, giving up the kingdom of a universal monarch and my sister both?”

When the Bodhisattva achieved unexcelled wisdom and began to act for the benefit of those to be tamed, he traveled to Kapilavastu. There he was reunited with his father and son, and thousands upon thousands of Śākyas went to see the Blessed One, offering their service and respect. Since he had been so upset, Śākya Iṣudhara did not wish to see the Blessed One, but the Śākyas insisted on bringing him before the Blessed One. So as not to upset the Śākyas, the youth Iṣudhara went so far as to receive the five precepts from the Blessed One.

Since he had previously been so upset, one day he thought, “Though I did take the five fundamental precepts from him, it was a mistake, so there’s no reason I have to keep them.” Then, because he had previously been so upset, he broke the five fundamental precepts.

Now, when the Śākyas heard this, they reflected on how he had broken the five fundamental precepts and felt compassion for him.