Karmashataka 21.6

21.6

ཡིན་པར་མཐོང་ལ། ད་ནི་ཚུལ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། བདག་ཅག་ནི་གནས་འདི་ནས་ཤི་འཕོས་ཏེ་ལྷའི་ནང་དུ་སྐྱེས་སོ། །ཝས་སྨྲས་པ། ཁྱེད་བརྟུལ་ཞུགས་ཡི་དམ་དུ་བླངས་པ་དེ་ཁོ་ནས་ལྷའི་ནང་དུ་སྐྱེས་སམ། དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། བརྟུལ་ཞུགས་ཡི་དམ་དུ་བླངས་པ་དེས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་གྱི་སྔོན་ངས་མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱིས་ཡི་དགས་སུ་སྐྱེས་པ་ལས། ངེད་ཀྱིས་འཕགས་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལས་བརྟེན་ནས་ཡི་དགས་ཀྱི་སྐྱེ་གནས་དང་བྲལ་ཏེ་ལྷའི་སྐྱེ་གནས་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ། །ཁྱོད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ཤིག་དང་ཁྱོད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་འདི་ལས་ཐར་བར་འགྱུར་ཡང་སྲིད་དོ་ཞེས་བྱས་ནས་ལྷ་དེ་དག་དེ་ཉིད་དུ་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། །འོད་སྲུང་རྫོགས་བྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་ལྷ་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་ཝའི་ཐད་དུ་སོང་བ་མཐོང་ནས་གཞན་དག་ལ་བསྙད་དེ། འདི་ལྟར་འདི་ལ་ལྷ་རྣམས་ཀྱང་ལུས་སྟོན་པར་བྱེད་ཅིང་འོང་བ་ལས་ན། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འདིས་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་གྲུབ་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་སེམས་ཅན་མང་པོ་དག་གིས་ཕྱི་ས་བཟའ་བར་ཡི་དམ་བླངས་སོ། །ཁྱེའུ་ཝས་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་ཐོས་ནས་བསམས་པ། བདག་སོང་ལ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱའོ། །འོན་ཀྱང་བདག་གི་ལུས་འདི་ཁོ་ན་ལྟར་ཕྱི་སས་ཡོག་བཞིན་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ལྟར་འགྲོ་བ་ནི་མི་ཕོད་དོ་སྙམ་སྟེ། ཆུ་ཀླུང་ཁང་ལྡན་གྱི་འགྲམ་དུ་སོང་ནས་ལུས་ཐམས་ཅད་སས་དྲུད་དེ་ཁྲུས་བྱས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་ཝས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བརྒྱན་ཅིང་སྤ་བར་བྱས་པ། མེ་ལུས་ཀྱི་དབྱིབས་སུ་འདུག་པ་ལྟ་བུ། མེ་ལྕེ་མར་གྱིས་བཏབ་པ་ལྟ་བུ། མར་མེ་གསེར་གྱི་སྣོད་དུ་བཞག་པ་ལྟ་བུ་མཆོད་སྡོང་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པ་ལྟ་བུ་བློ་གསལ་ཞིང་དྲི་མ་མེད་ལ། རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་ཏེ། དགེ་བའི་རྩ་བ་བསགས་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་ཅན་གྱིས། དང་པོ་སངས་རྒྱས་མཐོང་བའི་ཉམས་བདེ་བ་ཅི་

of dress,” said the young man.

“We have died from this place and taken birth among the gods,” they explained.

“You took a vow of yogic discipline, and that was enough for you to take birth among the gods?” Jackal said.

“It was not because we took vows of yogic discipline,” they told him. “Due to our previous misdeeds we had taken birth as anguished spirits. But by entrusting ourselves to Noble Śāriputra, we were freed from rebirth as anguished spirits and took rebirth as gods. Take refuge in the Blessed Buddha, and perhaps you too will be freed from suffering.” After they said that, the gods all disappeared.

Pūraṇa Kāśyapa saw the five hundred gods go to see Jackal, and he told the others, “Just like that, the gods even showed him their bodies and then departed. This great soul has accomplished his vow!” No sooner had they heard this than many of those beings took vows to eat excrement.

After young Jackal heard the gods’ words he thought, “I should go see the Blessed Buddha and offer him my respect, but I can’t bear to see the Blessed One with my body covered in excrement like this.” So he went to the banks of the Ajiravatī River, scoured his whole body with earth, washed himself, and then went to see the Blessed One.

Young Jackal saw the Blessed One. His body, graced and resplendent with the thirty-two signs of a great person, looked like it was on fire, like flames stoked with ghee, like a lamp set in a golden vessel, and like a pillar adorned with all manner of jewels. He was immaculate, clear-minded, and pure of heart.

When he saw the Blessed Buddha the sight of him filled him with supreme joy, for beings who have gathered the roots of virtue to see a buddha for the first time experience such rapture