Karmashataka 22.5

22.5

གསུམ་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ནས། གསེར་དང་བོང་བར་མཉམ་པ། ནམ་མཁའ་དང་ལག་མཐིལ་དུ་འདྲ་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པ། ཙན་དན་སྦངས་པ་ལྟ་བུར་བསིལ་བར་གྱུར་པ། རིག་པས་སྒོ་ངའི་སྦུབས་བཅོམ་པ། རིག་པ་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཐོབ་པ། སྲིད་པའི་རྙེད་པ་དང་ཆགས་པ་དང་བཀུར་སྟི་ལ་མི་ལྟ་བ་དབང་པོ་དང་ཉེ་དབང་དང་བཅས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་རྗེད་པ་དང་གུས་པར་སྨྲ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁྱིམ་བདག་འདིའི་བུ་དྲུག་ལྟ་བ་དུ་མ་འཚལ་ཏེ། ཕན་ཚུན་མི་འཐུན་པར་སྨྲ་བ་ལས་ནུ་བོ་ཐ་ཆུངས་ཀྱིས་ལྟ་བ་གཅིག་ཏུ་འཐུན་པ་ལ་བཀོད་ནས། དེ་དག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བགྱིས་པ་ལ་གཟིགས་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ད་ལྟར་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་སྤུན་དྲུག་པོ་འདི་རྣམས་ཕན་ཚུན་མི་འཐུན་པ་ལས། ནུ་བོ་ཐ་ཆུངས་འདི་ཁོ་ནས་གཅིག་ཏུ་འཐུན་པ་ལ་བཀོད་ནས། དེ་རྣམས་ཀྱང་དྲང་སྲོང་ལ་རབ་ཏུ་ཕྱུང་སྟེ། བསམ་གཏན་བཞི་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་བསྐྱེད་པ་དེ་ཉོན་ཅིག །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་ཡུལ་དབུས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་བདུན་རང་རང་གི་ཡུལ་ན་རྒྱལ་པོ་བྱེད་པ་ལས། དེ་རྣམས་ཕན་ཚུན་མི་འཐུན་ཏེ་དུས་དུས་སུ་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ཁ་འདོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་ཡུལ་ཀཱ་ཤིའི་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་གྱི་བློ་སྐྱེས་པ། བདག་གིས་ཉི་འོག་གི་རྒྱལ་པོ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཐབས་ཅི་ཞིག་གིས་བསྡུམ་པར་བྱ་སྙམ་མོ། །དེའི་ཚེ་ཡུལ་ཀཱ་ཤིའི་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་གྱི་ཡུལ་ན་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་གནས་ཞིག་ན། དྲང་སྲོང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་ཞིང་མཐུ་ཆེ་བ་ཞིག་གནས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་གྱིས་བསམས་པ། བདག་གིས་དྲང་སྲོང་དེ་ལ་བཅོལ་ན། དེས་འདི་རྣམས་ཀྱི་བསྡུམས་བྱེད་ནུས་པར་

their minds regarded gold no differently than filth, and the palms of their hands were like space itself. They became cool like wet sandalwood. Their insight crushed ignorance like an eggshell. They achieved the insights, superknowledges, and discriminations. They had no regard for worldly profit, passion, or acclaim. Their state was such that Indra, Upendra, and the other gods worshiped and venerated them and addressed them with respect.

“Lord,” the monks requested the Blessed Buddha, “tell us why six of the householder’s seven children had divergent views and could not agree with each other until the youngest brother brought them around to a single view and they all went forth in the doctrine of the Blessed One, cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship.”

“Not only now,” the Blessed One explained, “but in times past as well, and in the same way, the other six brothers could not come to an agreement until the youngest brother alone brought them into agreement and all of them went forth in the presence of a sage and generated the four meditative states and five superknowledges. Listen well!

“Monks, in times gone by, the seven kings of the central country each reigned in their own lands. None of them was friendly with the others, and from time to time a great many people were killed. One day King Brahmadatta of Kāśi thought, ‘How can I restore relations among the kings of these neighboring lands?’

“At that time in the land of Brahmadatta, king of Kāśi, there was a sage living in a certain hermitage who had all five superknowledges, a person of great miracles and great power. King Brahmadatta thought, ‘If I call upon that sage, he can restore relations between them.’