Karmashataka 23.11

23.11

ཚེ། །སྙིང་ནི་སྟོང་དུ་མ་གས་པ། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེ་དག་གི། །སྙིང་གི་ལྕགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཟད། །ཞི་བའི་དུས་ནི་འདས་པར་གྱུར། །མི་བཟད་དུས་ནི་བྱུང་གིས་མེད། །ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་མི་རྣམས་ནི། །འཇིག་རྟེན་དག་ན་ཟད་པར་འགྱུར། །ས་སྟེང་རྟགས་རྣམས་ཅི་འདྲ་བར། །རྣམ་པ་དུ་མ་སྣང་བ་ལས། །ངེས་པར་ཐུབ་པའི་བསྟན་པ་ནི། །རིང་པོ་མི་ཐོགས་འཇིག་པར་འགྱུར། །བདེ་འདོད་རྣམས་ཀྱིས་ཕན་པའི་དོན། །ད་ནི་ལེགས་པར་བརྟག་པར་རིགས། །ད་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ནུབ་པས། །མཆོད་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལས། །ཚད་ཡོད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་བདག་ཅག་གིས་ལོངས་སྤྱོད་སྙིང་པོ་མེད་པ་ལས་སྙིང་པོ་བླང་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས་དགེ་བསྙེན་ལྔ་བརྒྱ་པོ་དེ་དག་གིས། གང་གི་ཉིན་པར་དམ་པའི་ཆོས་ནུབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཁོ་ནའི་ཉིན་པར་གཙུག་ལག་ཁང་ལྔ་བརྒྱ་ཞལ་སྲོ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་གསོ་སྦྱོང་གི་དུས་ལ་བབ་པ་ན་དགེ་བསྙེན་ལྔ་བརྒྱ་པོ་རྣམས་བྲེལ་ཏེ། གཙུག་ལག་ཁང་དུ་འགྲོ་མི་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་རེ་ཞིག་ན་དགེ་སློང་དེས་པ་རི་སྤོས་ཀྱི་ངད་ལྡང་ན་གནས་པ་ལས་གང་དུ་གསོ་སྦྱོང་བྱ་སྙམ་སྟེ། འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་བལྟས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ཐམས་ཅད་ཀཽ་ཤཱཾ་བཱིར་འདུས་པར་མཐོང་ངོ་། །དེ་ནས་དེ་གསོ་སྦྱོང་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཀཽ་ཤཱཾ་བཱིར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། །དེར་དགེ་སློང་འབུམ་གསོ་སྦྱོང་ལ་འདུ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ནང་ན་དགྲ་བཅོམ་པ་ནི་དེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་པུ་ཡོད་དོ། །སྡེ་སྣོད་གསུམ་པ་ནི་སློབ་མ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་གཅིག་པུ་ཡོད་དོ། །དབང་པོ་དག་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འདུས་པ་ཐ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ། དགེ་སློང་འབུམ་ཡོད་དོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་འདུས་པའི་ནང་ན། དགེ་སློང་མཛེས་ཆོས་འདུག་པས་ཚུལ་ཤིང་བྲིམས་ནས། གནས་བརྟན་སློབ་མ་ཅན་རྣམས་ལ་སྨྲས་པ། གནས་བརྟན་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་འདུས་པ་ལགས་ཀྱིས་སོ་སོར་ཐར་པ་གདོན་དུ་གསོལ། སློབ་མ་ཅན་གྱིས་སྨྲས་པ་འཛམ་བུའི་གླིང་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་འདིར་འོངས་ཏེ།

“ ‘Many a thousand hearts are broken.
Even the greatest, made of iron—done.
The peaceful times are now long past.
A dreadful time has come. It’s gone.

“ ‘The wise of the world
Have dwindled to none.
All the signs upon earth,
Whatever forms they take, concur:

“ ‘It’s certain that the doctrine
Will fall to ruin before long.
Think well, those who wish for happiness,
What could be of benefit.

“ ‘Know it now, think well on this—
That the true Dharma is vanishing.
Where before there was boundless worship
Now a mere measure remains.

“Thus the five hundred lay vow holders will come to reflect, ‘Common enjoyments are meaningless. We should do something more meaningful.’ And so, on the very day when the holy Dharma is to disappear, the group of five hundred lay vow holders will provide support for five hundred monasteries. But when it comes time for poṣadha, the five hundred lay vow holders will be occupied and will not be able to go to the monastery.

“Meanwhile the monk Sūrata, living upon Gandhamādana Mountain, will wonder, ‘Where should I go to convene for poṣadha?’ When he looks out toward Jambudvīpa, seeing all the Blessed One’s disciples converging upon Kauśāmbī, he will wish to travel to Kauśāmbī for poṣadha. Among the hundred thousand monks assembled for poṣadha, there will be but a single arhat, the one called Sūrata, and there will be but a single Tripiṭaka master, the one called Śiṣyaka.

“Lords, that will be the final gathering of the Tathāgata’s disciples. One hundred thousand monks will be there. Then the monk in charge of implements will distribute tally sticks among the saṅgha of monks and say to the elder monk Śiṣyaka, ‘Elder brother, now that the saṅgha of monks has convened, we ask you, please recite the Prātimokṣa Sūtra.’

“Śiṣyaka will reply, ‘All the Blessed One’s disciples in Jambudvīpa have come here.