Karmashataka 23.19

23.19

རྒས་ཀར་གཅིག་ལ་ནི་རྒྱལ་པོའི་བུ་དང་དཀོར་མཛོད་གཏད་དོ། །གཅིག་ལ་ནི་དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་དང་ཡུལ་གཏད་དོ། །དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་ང་ཤི་སྟེ། དུས་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་བསྲུངས་ཏེ་རྒྱས་པར་བྱས་སོ། །ད་ལྟར་ཡང་ངས་དུས་ཀྱི་ཐ་མ་ལ་ཐུག་པ་ན་གཅིག་ལ་ནི་ཐོས་པའི་མཛོད་གཏད་དོ། །གཅིག་ལ་ནི་བསྟན་པ་གཏད་དེ། འདི་གཉིས་ཀྱིས་ང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ་བསྟན་པ་རྒྱས་པར་བྱེད་དོ། །གཞན་ཡང་དགེ་སློང་ཀུན་དགའ་བོ་དང་འོད་སྲུང་གིས་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ། གཅིག་གིས་ནི་བདག་དེའི་ཐོས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ཅིག །དེ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ་ཡང་ཐོས་པའི་མཛོད་རྒྱས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །གཅིག་གིས་ཀྱང་ཀྱེ་མ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཤཱཀྱའི་རྒྱལ་པོའི་མཆོག་དེ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ་བདག་གིས་དེའི་བསྟན་པའི་དོན་བྱེད་པར་ཤོག་ཅེས་བྱས་སོ། །གསོལ་པ། བཙུན་པ་འདི་གཉིས་ཀྱིས་གང་དུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་ལགས། བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། བསྐལ་པ་བཟང་པོ་འདི་ཉིད་ལ་སྐྱེ་དགུའི་ཚེ་ལོ་ཉི་ཁྲི་ཐུབ་པ་ན། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་གདུལ་བྱའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་སྲུང་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། དེའི་གསུང་རབ་ལ་དགེ་སློང་ཀུན་དགའ་བོ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། དེ་སུ་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དེ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་ཐོས་པ་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །དེས་དེར་ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ནས་འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ལུང་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བདག་གིས་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །དེ་ཁོ་ནའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་

handed the prince and my royal treasury to one younger than myself, and to another younger than myself I likewise handed my country and the four divisions of my army.

“At that time, after I died and passed on, they likewise cared for the royal palace and made it prosperous. Now, as I am once again nearing the end, I have handed to one the treasury of teachings, and to the other I have handed the doctrine; after my parinirvāṇa, they will make the doctrine known.

“Furthermore, regarding the monks Ānanda and Kāśyapa, one prayed, ‘May I become supreme among the learned. After the Blessed One’s parinirvāṇa, may I make known the treasury of teachings,’ while the other prayed, ‘After the Śākya sage, foremost King of the Śākyas, passes into parinirvāṇa, may I fulfill the aim of his doctrine.’ ”

“Lord, where did they make these prayers?” the monks inquired.

“Monks,” the Blessed One recounted, “in times past, in this fortunate eon, when people lived as long as twenty thousand years, and the totally and completely awakened buddha endowed with perfect knowledge and perfect conduct, the sugata, the knower of the world, the tamer of persons, the charioteer, the unsurpassed one, the teacher of humans and gods, the blessed buddha known as Kāśyapa was in the world, the monk Ānanda went forth in his teaching, and the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa commended the one who had led Ānanda to go forth as foremost among keepers of the teachings.

“At that time he practiced pure conduct all his life, and at the time of his death, he prayed, ‘May I please and not displease Uttara, the young brahmin prophesied by the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa to be the next blessed buddha. Going forth in his doctrine alone may I cast away all afflictive emotions