Karmashataka 23.8

23.8

འགྱུར་ཏེ། དེས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་ལ། ཐོས་པ་ཉུང་ཞིང་འདོད་པ་ཆུང་ལ་ཀུན་གྱིས་ཤེས་པ་དང་བས་མཐའི་གནས་མལ་དུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་རེ་ཞིག་ན་རྒྱལ་པོ་བཟོད་པར་དཀའ་བའི་ཡབ་དབང་ཆེན་སྡེ་ཤི་ནས། རྒྱལ་པོ་བཟོད་པར་དཀའ་བས་ཕའི་རུས་བུ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་པང་དུ་བླངས་ཏེ་མྱ་ངན་བྱེད་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་ལ། སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པར་བྱེད་དེ་སུ་ཡང་དེའི་མྱ་ངན་སེལ་ནུས་པ་མེད་དོ། །དེ་ནས་རེ་ཞིག་ན་གནས་བརྟན་སློབ་མ་ཅན་འཁོར་བརྒྱ་ཕྲག་དུ་མ་དང་ཡུལ་ཀཽ་ཤཱཾ་བཱིར་འགྲོ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་རྒྱལ་པོ་བཟོད་པར་དཀའ་བའི་ཐད་དུ་སོང་ནས་ཆོས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་ནས་རྒྱལ་པོ་དེ་ཕའི་མྱ་ངན་ཡང་སངས་པར་འགྱུར་ལ། བསྟན་པ་ལ་ཡང་དད་པ་རྙེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དད་པར་གྱུར་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་དེས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་སྨྲས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་མཐའ་འཁོབ་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཤིག་ནས་ཇི་སྲིད་ལོན། དེ་དག་ན་རེ་ལོ་བཅུ་གཉིས་ལོན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དེས་སེང་གེའི་སྒྲ་བསྒྲགས་ཏེ། ངས་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཀཽ་ཤཱཾ་བཱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལོ་ལྔ་པའི་དུས་སྟོན་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། རྒྱལ་པོ་དེས་ཀཽ་ཤཱཾ་བཱིར་ལོ་ལྔ་པའི་དུས་སྟོན་གྱི་ལུགས་གཏོད་དེ། གང་གི་ཉིན་པར་ལོ་ལྔ་པའི་དུས་སྟོན་བརྩམས་པ་དེ་ཁོ་ནའི་ཉིན་པར་ཆར་འབབ་པར་འགྱུར་ཏེ། སའི་སྟེང་རྒྱ་མཚོའི་མཐས་གཏུགས་པ་ཆུས་ངོམས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་འཛམ་བུའི་གླིང་ན་གནས་པའི་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་རྣམས་ལྷག་པར་ཡང་ཀཽ་ཤཱཾ་བཱིར་ལོ་ལྔ་པའི་དུས་སྟོན་བྱེད་དུ་འགྲོ་ཞིང་། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱི་མཆོད་པའི་ལས་ལ་བརྩོན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་རྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ཆེན་པོ་ལ་ཞེན་ནས་དེ་དག་གིས་དད་པས་བྱིན་པ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་དོ། །ལུང་མནོད་པར་མི་བྱེད་ཀློག་པར་མི་བྱེད། ཁ་ཏོན་མི་བྱེད། ཉིན་མོ་ནི་བྲེ་མོ་གཏམ་གྱིས་

cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship. He will have little learning and few desires, be known by all, and make his home in a remote place.

“One day King Duṣprasaha’s father Mahendrasena will die. King Duṣprasaha will take his remains in his hands and cradle them in his lap, grieving and suffering, wailing and lamenting, and there will be no one able to dispel his sorrow.

“Soon thereafter the elder Śiṣyaka and hundreds of his disciples will travel to Kauśāmbī, where he will go before King Duṣprasaha and teach him the Dharma. Hearing it will clear away the king’s sorrows, and he will find faith in the doctrine. Now faithful, he will give the gift of protection to the monks. He will say to the monks, ‘How many years has it been since the Blessed One’s doctrine was destroyed by the kings of the barbaric outlying regions?’ And they will reply, ‘Twelve years.’ Then he will proclaim with a lion’s roar, ‘For twelve years I shall hold a Festival of the Fifth Year of the Doctrine of the Blessed One¹⁶⁰ in Kauśāmbī.’

“When the king inaugurates the Festival of the Fifth Year in Kauśāmbī, on the very day it commences rain will begin to fall, and people the world over will be sated with water, all the way to the ocean’s edge. The many inhabitants of Jambudvīpa will come to Kauśāmbī specifically to celebrate the Festival of the Fifth Year.

“Monks will put all their efforts into working for offerings. They will be fixated on worldly profit and high acclaim. They will indulge themselves on donations given in faith. They will not receive instruction, and neither read nor recite. They will pass their days in gossip