Karmashataka 24.14

24.14

ནས་ཡུམ་གྱི་ལྷུམས་སུ་གཤེགས་པ་དེའི་ཚེ་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་དྲི་ཟའི་རྒྱལ་པོ་རབ་དགའ་ལ་སྨྲས་པ། རབ་དགའ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྷའི་རིས་དགའ་ལྡན་ནས་ཤི་འཕོས་ཏེ། ཡུམ་གྱི་ལྷུམས་སུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱར་ནས་གང་གི་ཚེ་དེ་བལྟམས་ཏེ། ཆེར་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་བདུད་རྩི་བརྙེས་ནས་དེས་འགྲོ་བ་རྣམས་ཚིམ་པར་མཛད་པར་འགྱུར་གྱིས། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་ཅིག་དང་། ཁྱོད་ལ་ཡང་དེས་བདུད་རྩིའི་སྐལ་བ་སྦྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །རབ་དགས་སྨྲས་པ། ཀཽ་ཤི་ཀ་བདག་གིས་གླུ་དབྱངས་སྦྱར་བ་བརྩམས་ལགས་ཏེ། རེ་ཞིག་དེ་ལགས་པར་བགྱིས་ན་སླད་ཀྱིས་སླེབས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་དེའི་ཚེ་གྲོང་ཁྱེར་ཀུ་ཤི་ན་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་རབ་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་རྫུ་འཕྲུལ་ཅན་གྲོང་ཁྱེར་ཀུ་ཤི་ན་གནས་པའི་གྱད་ཀྱི་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཀུར་སྟི་བྱེད། བླ་མར་བྱེད། རི་མོར་བྱེད། མཆོད་པར་བྱེད་ཅིང་དགྲ་བཅོམ་པར་བཀུར་བ་ཞིག་ཡོད་དེ། དེ་མཚོ་མ་དྲོས་པའི་འགྲམ་ན་ཉིན་པར་གནས་སོ། །དེར་ཡང་དེ་ལ་ལྷ་དང་ཀླུ་རྣམས་ཀྱིས་བཀུར་སྟི་བྱེད། བླ་མར་བྱེད། རི་མོར་བྱེད་མཆོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་རེས་འགའ་ནི་མཚོ་མ་དྲོས་པའི་འགྲམ་དེ་ཉིད་ན་ཉིན་པར་གནས་ཤིང་འདུག་གོ། །རེས་འགའ་ནི་མཚོ་མ་དྲོས་པ་དེ་ཉིད་ནས་ཐག་མི་རིང་བ་ཞིག་ན་ཤིང་ཨུ་དུམ་བཱ་རའི་ཚལ་ཞིག་ཡོད་པ་དེར་སོང་ནས་འདུག་གོ། །དེ་ནས་གང་གི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བལྟམ་པ་དེའི་ཚེ་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་དྲི་ཟའི་རྒྱལ་པོ་རབ་དགའ་ལ་སྨྲས་པ། རབ་དགའ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བལྟམ་གྱིས་ཚུར་དང་བདག་ཅག་གིས་དེའི་མཆོད་པའི་ལས་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ། །རབ་དགས་སྨྲས་པ། ཀཽ་ཤི་ཀ་བདག་གིས་གླུ་དབྱངས་སྦྱར་བ་བརྩམས་ལགས་ཏེ། དེ་རེ་ཞིག་དེ་ལགས་པར་བགྱིས་ནས་སླད་ཀྱིས་སླེབས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཆེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཨུ་དུམ་བཱ་རའི་ཚལ་དེར་ཨུ་དུམ་བཱ་རའི་མེ་ཏོག་རྣམས་ཁ་འབུས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་རབ་བཟང་གིས་ཤིང་ཨུ་དུམ་བཱ་རའི་མེ་ཏོག་ཁ་འབུས་པ་མཐོང་ནས། མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་ཡིད་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ་དེས་བསམས་པ། ག་ནའི་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་རྒས་ཤིང་འཁོགས་ལ་གཏུགས་པ། སྡེ་ཚན་གྱི་

entered his mother’s womb, at that time Śakra, king of the gods, said to the gandharva king Supriya, “Supriya, a certain bodhisattva has passed away from Tuṣita Heaven, transmigrated, and reincarnated in his mother’s womb. After he is born and has grown, he will gain the nectar of immortality and satiate living beings. You should also take birth in Jambudvīpa so that he might also grant you a share of the nectar of immortality.”

“Kauśika,” Supriya told him, “I have just begun composing a song, but once it is finished, I shall go.”

At that time in the city of Kuśinagarī, all the young athletes of Kuśinagarī held in high esteem a mendicant named Subhadra, a person of miracles. They revered, honored, venerated, and admired him. He spent his days on the banks of Lake Anavatapta, and the gods and nāgas there held him in high esteem, accepted him as their guru, and honored and venerated him.

Sometimes he would spend the entire day on the banks of Lake Anavatapta. At other times he went and sat in a forest of udumbara trees, not far from the lake.

When the Bodhisattva was born, Śakra, King of the Gods, said to the gandharva king Supriya, “Supriya, now that the Bodhisattva has been born, come!¹⁶⁷ Let us make an effort to offer him our adoration.”

“Kauśika,” Supriya told him, “I have just begun composing a song, but once it is finished, I shall go.”

Through the greatness of the Bodhisattva, there in the udumbara forest the udumbara flowers began to bloom. The mendicant Subhadra saw that the udumbara flowers were blooming and was thrilled at the sight. He thought, “The mendicants of old are aged and infirm now. It was from the great masters of their school