Karmashataka 24.18

24.18

ཀྱང་སྒྲ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་མཛད་དོ། །དེ་ནས་རབ་དགས་ཀྱང་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་བཅད་དེ་དེས་ཀྱང་རྒྱུད་གཅིག་པུ་དེ་ལས་སྒྲ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱུད་གཅིག་པུ་དེ་ཡང་བཅད་དེ་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འབྱུང་བར་མཛད་དོ། །དེ་ནས་དྲི་ཟའི་རྒྱལ་པོ་རབ་དགས་བསམས་པ། བདག་གིས་ནི་དེ་ལས་ལྷག་པར་ཆུང་ཟད་ཀྱང་བསྟན་པར་མི་ནུས་པས་ན། འདི་ནི་བདག་པས་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཞིག་གོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་དེའི་སྐབས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། འདི་ང་རྒྱལ་ང་དང་མཚུངས་པ་སུ་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་དེ་ལྟར་འཛིན་པ་དེ་མེད་པར་གྱུར་ཏོ་སྙམ་དུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་ང་རྒྱལ་བཅག་ནས་རང་བཞིན་གྱི་སྐུར་བསྒྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ནས་དེ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་ཏེ་དགའ་བར་གྱུར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་སྤྱན་སྔར་འདུག་གོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེའི་བསམ་པ་དང་། བག་ལ་ཉལ་དང་། ཁམས་དང་། ཤེས་པ་དང་། རང་བཞིན་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས་དེ་དང་འཐུན་པའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ། དེས་ན་དྲི་ཟའི་རྒྱལ་པོ་རབ་དགའ་སྟན་དེ་ཉིད་ལ་འདུག་བཞིན་དུ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་རིའི་རྩེ་མོ་མཐོན་པོ་ཉི་ཤུ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེས་བཅོམ་ནས་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ལྷའི་ནང་ནས་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ཨུ་དུམ་བཱ་རའི་ཚལ་དེའི་མེ་ཏོག་རྣམས་རྙིས་པར་གྱུར་ཏེ། ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་རབ་བཟང་གིས་ཨུ་དུམ་བཱ་རའི་ཚལ་དེའི་མེ་ཏོག་རྣམས་རྙིས་པར་གྱུར་པ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དེ་མྱ་ངན་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ཏེ་དེས་བསམས་པ། བདག་གི་བསོད་ནམས་ཀྱིས་ཨུ་དུམ་བཱ་རའི་ཚལ་འདི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེ་ཏོག་རྒྱས་པར་གྱུར་པ་ལས། ད་ནི་བདག་རྒས་ཤིང་འཁོགས་ལ་གཏུགས་པར་གྱུར་ཏེ། ན་ཚོད་ལོ་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་ལོན་ན་ཨུ་དུམ་བཱ་རའི་ཚལ་གྱི་མེ་ཏོག་འདི་དག་རྙིས་པར་གྱུར་པ་ལས་ན། བདག་རིང་པོ་མི་ཐོགས་པར་འཆི་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་རྒྱུ་དེས་ན་ཤིན་ཏུ་མྱ་ངན་བྱེད་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་དེ་ལ་དགའ་བའི་ལྷ་ཞིག་གིས་རབ་

every note continued to sound. So Supriya also cut away all his strings, and likewise made every note sound from a single string.

Then the Blessed One cut even that lone remaining string, yet every note continued to sound.

The gandharva king Supriya thought, “I cannot do any more than this. So be it—he is far better than I.”

The Blessed One directly apprehended that Supriya’s arrogance was gone, and that he no longer thought, “There is no one like me!” Having thus shattered Supriya’s ego, the Blessed One assumed his natural form.

When he saw the Blessed One, Supriya experienced a surge of joy. In his joy he bowed down at the Blessed One’s feet and sat before him to listen to the Dharma. The Blessed One directly apprehended his thoughts, habitual tendencies, temperament, capacity, and nature, and taught him the Dharma accordingly.

When he heard it, the gandharva king Supriya destroyed with the thunderbolt of wisdom the twenty high peaks of the mountain of views concerning the transitory collection, and manifested the resultant state of stream entry right where he sat.

After the Blessed One disappeared from among the gods of the Heaven of the Thirty-Three, the flowers of the udumbara forest began to fade. The mendicant Subhadra saw that the flowers of the udumbara forest were fading, and great sorrow arose in him. He thought, “It is on account of my merit that flowers bloomed throughout the udumbara forest, but now that I am old and infirm, 120 years of age, the flowers of the udumbara forest are fading. It is certain, then—I shall die before long.” At this the mendicant began to grieve and suffer greatly, wailing and lamenting.

Thereupon a god who was fond of Subhadra