Karmashataka 24.9

24.9

པར་གྱུར་ན་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ལམ་མཆིས་སམ། འཛིན་བྱེད་ཀྱི་བུ་ལམ་ཡང་ཡོད། སྲང་ཡང་ཡོད་དེ། རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་དད་པ་དང་ལྡན་པས་དེ་བསྒོམས་ན་འདོད་པའི་འདུན་པ་སྤངས་ནས་དེ་ལ་ཤས་ཆེར་གནས་པས་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐལ་བ་མཉམ་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ངས་བཤད་ན་དེ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཤེས་པར་ནུས་སམ། བཙུན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཤོད་ཅིག་དང་བདག་གིས་མཉན་ཏོ། །ཤཱ་རིའི་བུས། སྨྲས་པ། འཛིན་བྱེད་ཀྱི་བུ་འདི་ན་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་སེམས་ཀྱི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེད་པ། ཤེས་རབ་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་སྐྱེད་པ། ཕོངས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱོགས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་མི་འགྱུར་བ་སྤངས་ནས་བྱམས་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་འཁོན་མེད་པ། དགྲ་ཟླ་མེད་པ། གནོད་པ་མེད་པ། ཡངས་པ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ། གཉིས་སུ་མེད་པ། ཚད་མེད་པ། ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་མོས་ཏེ་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་གཉིས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གསུམ་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བཞི་པ་དང་། བླ་དང་། འོག་དང་། ཐད་ཀར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འཇིག་རྟེན་འདི་དག་ཐམས་ཅད་བྱམས་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་འཁོན་མེད་པ། དགྲ་ཟླ་མེད་པ། གནོད་པ་མེད་པ། ཡངས་པ། ཆེན་པོར་གྱུར་པ། གཉིས་སུ་མེད་པ། ཚད་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པས་མོས་ཏེ་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་གནས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྙིང་རྗེ་དང་། དགའ་བ་དང་། བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོར་གྱུར་པའི་བར་དུ་རྒྱས་པར་བརྗོད་པར་བྱས་ཏེ། འཛིན་བྱེད་ཀྱི་བུ་འདི་ནི་ལམ་ཡིན། འདི་ནི་སྲང་ཡིན་ཏེ། རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་དད་པ་དང་ལྡན་པས་དེ་བསྒོམས་ན་འདོད་པའི་འདུན་པ་སྤངས་ནས་དེ་ལ་ཤས་ཆེར་གནས་པས་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐལ་བ་མཉམ་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ལྟར་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་བྲམ་ཟེ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་བུ་ཚད་མེད་པ་བཞི་ལ་གནས་པར་བྱས་ནས་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་སོང་ནས་རིང་པོ་མ་ལོན་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། དགེ་སློང་ཤཱ་རིའི་བུས་བྲམ་ཟེ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་བུ་

is there a path that leads to rebirth in Brahmāloka?”

“Yes, Son of Grasping, there is a way. There is a path. Faithful sons and daughters of good lineage who in greater part remain in meditation upon it, casting away all yearning for their desires, will be born into worlds equal in fortune to Brahmāloka. If I explain it to you, will you be able to understand?”

“Tell me, Lord Śāriputra, and I shall listen.”

“Son of Grasping, noble listeners cast aside generating the subsidiary afflictive emotions toward the five sense pleasures, cast aside the tendency that perpetuates ignoble states of existence, and cast aside the tendency for conflict that keeps them from passing beyond suffering. Their minds are suffused with love, and they become magnanimous—without hostility, envy, or ill will.

“By meditating deeply on the nondual and the immeasurable, they devote themselves to the first of the cardinal directions, until they have pervaded it to its very end, and abide therein, their minds suffused with love for the whole world in all its aspects. In the very same way, whether in the second, third, or fourth of the cardinal directions, above, below, or straight ahead, they become magnanimous—without hostility, envy, or ill will. They meditate deeply on the nondual and the immeasurable and devote themselves to a single cardinal direction, pervading it to its very end, and abide therein.”

Śāriputra went on to also explain this in detail with regard to compassion, joy, and great equanimity.

“Son of Grasping, this is the way, this is the path. Faithful sons and daughters of a good lineage who in greater part remain in meditation on it and cast away all yearning for their desires will be born into worlds equal in fortune to Brahmāloka.” Having thus led Son of Grasping to abide in the four immeasurables, Venerable Śāriputra departed.

As soon as Venerable Śāriputra had gone, the Blessed One thought, “The truths as the monk Śāriputra told them to Son of Grasping