Karmashataka 25.10

25.10

ལྟོ་དྲལ་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དེས་ཀྱང་དེ་མཐོང་ནས་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་སྟེ། རྟ་འདི་ཆུ་འདིའི་ནང་དུ་ཤི་ནས་བདག་འདི་ཁོ་ནར་བར་མ་དོར་མ་རུང་བར་མི་འགྱུར་གྲང་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་རྟ་ཅང་ཤེས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་འཇིགས་སྐྲག་པར་ཤེས་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཡིད་གསོ་བའི་ཕྱིར་ཚིགས་སུ་བཅད་དེ་སྨྲས་པ། འདི་ལྟར་གཡུལ་དུ་བདག་གི་ལུས། །མདས་བསྣུན་པ་ནི་གཟིགས་མོད་ཀྱི། །ཐར་བར་བགྱིས་ནས་གདོད་འགུམ་གྱིས། །རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་ནི་མ་བསྙེངས་ཤིག །ཅེས་སྨྲས་ནས་རྟ་ཅང་ཤེས་དེས་རྒྱལ་པོ་དེ་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ནང་དུ་བསྐྱལ་ཏེ་འཇིགས་པ་མེད་པའི་གནས་སུ་བཞག་ནས་ཤིའོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་རྟ་ཅང་ཤེས་སུ་གྱུར་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པ་དེ་ནི་ང་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རབ་བཟང་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཡང་ང་འཆི་ཀའི་ན་ཚས་ཐེབས་པ་ན། འདི་འཇིགས་པའི་གནས་དང་ལྡན་པ་ལས་བསྒྲལ་ཏེ་འཇིགས་པ་མེད་པའི་གནས་སུ་བཞག་གོ། །ད་ལྟར་ཡང་ང་འཆི་ཀའི་ན་ཚས་ཐེབས་པ་ན་འདི་འཇིགས་པ་དང་ལྡན་པའི་འཁོར་བ་ལས་བསྒྲལ་ཏེ། གཡུང་དྲུང་གི་མཐར་ཐུག་པ་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ས་ལ་བཞག་གོ། །གཞན་ཡང་ང་འཆི་ཀའི་ན་ཚས་ཐེབས་པ་ན་འདི་འཇིགས་པའི་གནས་དང་ལྡན་པ་ལས་བསྒྲལ་ནས་འཇིགས་པ་མེད་པའི་གནས་སུ་བཞག་སྟེ། དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་གྲོང་ཁྱེར་ཀན་ནྱ་ཀུ་བ་ཙ་ཞེས་བྱ་བ་ན་རྒྱལ་པོ་རྣ་བ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། རྒྱལ་པོ་དེ་ཡང་རི་དགས་ཤོར་བ་ལ་ཤིན་ཏུ་སྲེད་ནས། དེ་ཕྱི་ཞིག་ན་དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་གོ་བསྐོན་ནས་རི་དགས་ཤོར་དུ་སོང་བ་ལས། ཆུ་ཀླུང་ཞིག་གི་འགྲམ་ན་རི་དགས་ལྔ་བརྒྱ་ཁྱུ་གཅིག་ཏུ་འཁོད་པ་རྒྱལ་པོ་དེས་དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞིས་བསྐོར་དུ་བཅུག་ནས་ཅི་ནས་ཀྱང་རི་དགས་གཅིག་ཀྱང་མི་འཆོར་བ་དེ་ལྟ་བུ་བྱས་སོ། །དེ་ནས་རི་དགས་ཁྱུ་མཆོག་གིས་བསམས་པ། བདག་ནི་རི་དགས་ཀྱི་ཁྱུ་འདིའི་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་ན་བདག་གིས་འདི་རྣམས་ཀྱི་གྲུབ་པ་དང་། བདེ་བ་བསམ་དགོས་སོ་སྙམ་ནས་ཁོ་ར་ཁོར་ཡུག་ཏུ་བལྟས་ཏེ། རི་དགས་རྣམས་ཕྱོགས་གང་ལོགས་སུ་ཕྱུང་ནས་ཐར་བར་འགྱུར་ཞིག་གུ་སྙམ་པ་ལས། དེས་བལྟས་ན་ཆུ་ཀླུང་

“When the king saw this, he was terrified, and thought, ‘If this horse dies here in the middle of the water, I will surely be done for.’

“The clever horse knew the king was terrified, and to reassure him, said in verse:

“ ‘Though you see my body
Struck in battle by an arrow,
Do not fear, my king,
For I shall save you first before I die.’

“With those words, the clever horse bore the king into the city, and, having protected the king, he died.

“O monks, what do you think? I am the one who was the clever horse then, and lived the life of a bodhisattva. The one who was the king then is none other than Subhadra. At that time, stricken with acute pain at the moment of death I delivered him from fear and established him in a state of fearlessness. Now as well, stricken with acute pain at the moment of death I have delivered him from the dangers of saṃsāra and established him in the unsurpassed, supreme welfare of nirvāṇa.

“Yet another time, stricken with acute pain at the moment of death, I delivered him from fear and protected him. Listen well!

“Monks, in times gone by, King Karṇa reigned in the city of Kanyakubja. The king was very fond of deer hunting, so one day he arrayed the four divisions of his army and set out on a hunt. On the banks of a certain river a herd of five hundred deer had stopped to rest, and the king had them surrounded by the four divisions of his army so that not a single deer could escape.

“The deer that led the herd thought, ‘As the leader of the herd, I must think only of its welfare and happiness.’ He cast all about, wondering, ‘Which way should the deer go to escape?’ As he looked about, he saw a raging river,