Karmashataka 25.13

25.13

པར་བྱས་ཏེ་བཞག་གོ། །དེའི་ཚེ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་དེ་ཉིད་ན་དགེ་བསྙེན་དབུལ་པོ་ཞིག་གནས་ཏེ། དེས་རོལ་མོ་མཁན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་མཐོང་ནས་དེའི་ལས་དེ་ལ་ཆགས་པ་སྐྱེས་ཏེ་ལས་དེའི་མཐུས་འདི་བདེ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་ལས་ན། ལས་འདི་ནི་བཟང་པོ་ཞིག་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས་དེས་ཚེ་གཅིག་གི་བར་དུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་བསྲུངས་ཏེ་འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། ཀྱེ་མ་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་ན་བདག་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་དང་དེར་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བར་གྱུར་ཅིག །རོལ་མོ་མཁན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་ཡང་གྱུར་ཅིག །ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ལུང་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བདག་གིས་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་དགེ་བསྙེན་དུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དྲི་ཟའི་རྒྱལ་པོ་རབ་དགའ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེས་དེར་ཚེ་གཅིག་ཏུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་བསྲུངས་ནས་འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་འདི་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་དང་དེར་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེས་ཏེ། དགེ་སློང་དག་ང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་དང་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པ་དང་། ཤུགས་མཉམ་པ་དང་། མཛད་པ་མཉམ་པ་དང་། ཐབས་མཉམ་པ་བརྙེས་པར་གྱུར་ནས། འདིས་ང་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཆི་ཀའི་ན་ཚ་དང་ལྡན་པ་ན་གདུལ་བའི་དབང་གིས་འདི་ལྟ་བུར་འོ་བརྒྱལ་བར་གྱུར་པ་ལ་གཟིགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ད་ལྟར་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ་འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་ང་འཆི་ཀའི་ན་ཚ་དང་ལྡན་པ་ན་གདུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་དེ་ཉོན་ཅིག །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན་གྲོང་ཁྱེར་ཐུབ་མེད་རྒྱལ་ཞེས་བྱ་བ་ན་རྒྱལ་པོ་རྒྱལ་བ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་བཙུན་མོ་ལ་བུ་ཆགས་ནས་དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་བཅུ་ལོན་པ་དང་།

“At that time in Vārāṇasī there also lived a certain lay vow holder who was a poor man. As he watched these wonderful things happen to the musician, a great desire for them arose in him. ‘It’s by the power of his previous deeds that such things happen to him,’ he thought. ‘Such deeds are good indeed!’ Having thought this, he went for refuge and maintained the fundamental precepts all his life, and at the time of his death, he prayed, ‘By this root of virtue, wherever I am born, may it be into a family of great means, prosperity, and wealth, and may I become a king among musicians. May I please and not displease Uttara, the young brahmin prophesied by the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa to be the next blessed buddha.’

“O monks, what do you think? The one who was that lay vow holder then is none other than the gandharva king Supriya. The act of going for refuge, maintaining the fundamental precepts all his life, and saying that prayer at the time of his death ripened such that wherever he was born, it was into a family of great means, prosperity, and wealth.

“So it is, monks, now that I myself have become the very equal of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa—equal in strength, equal in deeds, and equal in skillful means—that he has pleased me, not displeased me, gone forth in my very doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship.”

The monks requested the Blessed One, “Lord, tell us why, even amid the pain of dying, you took on such difficulties for the sake of taming someone.”

“Not only now,” the Blessed One explained, “but in times past as well, and in the same way, amid the pain of dying I took on great difficulties for the sake of taming someone. Listen well!

“Monks, in times gone by, King Jaya (Victorious) reigned in the city of Undefeated Victory. One day the queen conceived, and after nine or ten months had passed