Karmashataka 26.11

26.11

ཅིའི་སླད་དུ་ཁྱེའུ་འདི་གཉིས་ཉམ་ཆུང་ཞིང་རིད་ལ་སྦེག་ཅིང་ལུས་ཀྱི་མཐུ་མེད་པར་གྱུར། དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོས་དེ་ལ་ཐམས་ཅད་རྒྱས་པར་བསྙད་དོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོས་དེ་ལ་སྨྲས་པ། འདི་གཉིས་ཧ་ཅང་མི་དགའ་ཆེས་ཏེ་བྲུ་བས་གཟིར་བར་གྱུར་ན་ན་བར་འགྱུར་དུ་འོང་གིས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་དགོས་སོ། །མཽད་གལ་གྱི་བུས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བྱའོ་ཞེས་བྱས་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོས་ཁྱེའུ་དེ་གཉིས་ལ་སྨྲས་པ། སྟན་ཁྱེར་ལ་འཆག་ཏུ་འདོང་ངོ་། །དེ་གཉིས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་བདག་ཅག་གཉི་ག་འཆག་པས་ཆོག་ལགས་སོ། །བདག་ཅག་གཉིས་ནི་འདི་ཉིད་ན་མཆིས་ཤིང་སློབ་པར་འཚལ་ལོ། །མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོས་སྨྲས་པ། བུ་གཉིས་བདག་ཅག་འཆག་ས་དེ་ལོགས་སུ་མི་འདོང་བར་འཆག་ས་གཞན་དུ་འདོང་ངོ་ཞེས་བྱས་ནས་ཁྱེའུ་དེ་གཉིས་ཁྲིད་དེ་འཆག་ས་གཞན་དུ་དོང་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོས་དེ་གཉིས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཐག་མི་རིང་བ་ཞིག་ཏུ་མཐོ་རིས་ཞིག་སྤྲུལ་ཏེ། དེ་ན་ལྷའི་བུ་རྣ་ཆ་གདུབ་ཀོར་དག་ཅིང་འགུལ་བ་ཐོགས་པ་ལུས་དོ་ཤལ་དང་སེ་མོ་དོས་བརྒྱན་པ། ལྷའི་བུ་མོ་དག་གིས་བསྐོར་བ་དག་ཕེག་རྡོབ་པར་བྱེད་དེ་རྩེ་ཞིང་དགའ་ལ་དགའ་མགུར་སྤྱོད་དོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་དེ་གཉིས་འཆག་པའི་ས་ནས་ཐག་མི་རིང་བ་ཞིག་ནས་ཕེག་རྡོབ་པའི་སྒྲ་གྲག་སྟེ། དེ་ཐོས་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོའི་ཐད་དུ་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོས་དེ་གཉིས་མཐོང་ནས་དྲིས་པ། བུ་གཉིས་སྒྲ་འདི་ཅི་ཞིག་གི་སྒྲ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། སློབ་དཔོན་སྒྲ་འདི་ཅི་ཞིག་གི་སྒྲ་ལགས་པ་བདག་ཅག་གཉིས་ཀྱིས་གློ་བར་མ་ཆུད་དོ། །མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོས་དེ་གཉིས་ལ་སྨྲས་པ། ཁྱེད་གཉིས་དེང་ལ་སྒྲ་འདི་ག་ལས་བྱུང་བ་ལྟོས་ཤིག །དེ་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོས་བསྒོ་བ་བཞིན་དུ་མཉན་ཏེ་ཕྱོགས་དེར་སོང་ངོ་། །དེ་གཉིས་དེར་སོང་སྟེ་བལྟས་ན་ལྷའི་བུ་རྣ་ཆ་གདུབ་ཀོར་དག་ཅིང་འགུལ་བ་ཐོགས་པ། ལུས་དོ་ཤལ་དང་སེ་མོ་དོས་བརྒྱན་པ། ལྷའི་བུ་མོ་དག་གིས་བསྐོར་བ་དག་ཕེག་རྡོབ་པར་བྱེད་དེ་རྩེ་ཞིང་དགའ་ལ་དགའ་མགུར་སྤྱོད་པ་མཐོང་ནས་དྲིས་པ། ཁྱེད་སུ་དག་ཅིག །སྤྲུལ་

why have these two become so frail, gaunt, and emaciated and lost all their strength?” Venerable Mahā­maudgalyāyana explained everything to him in detail.

Venerable Ānanda said to him, “Their despair is overwhelming—they are going to get sick. You have to cheer them up.”

“As you wish,” Mahā­maudgalyāyana replied.

So Venerable Mahā­maudgalyāyana told the two boys, “Take up your mats. Let’s go for a walk.”

The two of them said, “That’s enough walking for us, noble one. We’ll just stay right here and study.”

“We’re not going back to that place on our walk, boys,” Mahā­maudgalyāyana assured them.

“We’re going somewhere else.” And he took the boys on a walk to another place.

To cheer them up, Venerable Mahā­maudgalyāyana emanated a god realm not far from the place where they were having their walk. In that heaven there was a young god decorated with earrings, garlands, and strings of precious stones and surrounded by young goddesses. They began playing music and enjoying themselves and coupling.

The boys heard the sounds of music not far from the place where they were walking and went to Venerable Maudgalyāyana. When Venerable Maudgalyāyana saw them, he asked, “Boys, what is that sound?”

“Master, we’re not entirely sure what that sound is,” they replied.

Maudgalyāyana told them, “You two go and see where that sound is coming from.”

They did as Venerable Maudgalyāyana had instructed and walked in the direction of the sound. Upon their arrival, they looked around and saw a young god decorated with earrings, garlands, and strings of precious stones and surrounded by young goddesses, all playing music, enjoying themselves, and coupling.

When the boys saw them they asked, “Who are you?”

“We are gods,” said the emanations.