Karmashataka 26.8

26.8

འདས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཀུན་དགའ་བོ་ཁྱེའུ་འདི་གཉིས་རབ་ཏུ་འབྱུང་ངམ། གསོལ་པ། རབ་ཏུ་འབྱུང་ལགས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་དེའི་ཕྱིར་དགེ་འདུན་གྱི་ཟས་ནི་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་ལ་ལྟོས་པར་ངས་གནང་ངོ་། །ཅི་རིགས་པའི་ལས་ལྷུང་བཟེད་ཀྱི་བྱ་བཏའ་དང་། མེ་ཏོག་དང་། འབྲས་བུ་དང་། སོ་ཤིང་རྣམས་ཀྱང་འབུལ་དུ་ཆུག་ཤིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །དེ་ནས་གང་གི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་འདུན་གྱི་ཟས་ཟར་གནང་སྟེ། དེ་གཉིས་དེ་ཟ་ཞིང་འདུག་པ་དང་རྩེད་མོ་ལ་ཞུགས་ཤིང་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཀུན་དགའ་བོ་ཁྱོད་ན་རེ་ཁྱེའུ་འདི་གཉིས་རབ་ཏུ་འབྱུང་ངོ་ཞེ་ན། ཅིའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་མི་འབྱུང་། གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རབ་ཏུ་འབྱུང་ལགས་སོ། །བཀའ་སྩལ་པ། འོ་ན་རབ་ཏུ་དབྱུང་ན་ཅི་ཉེས། གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གང་ཟག་ལོ་བཅོ་ལྔ་མ་ལོན་པ་རབ་ཏུ་དབྱུང་བར་མི་བྱ། བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏེ། འདི་གཉིས་ལོ་བདུན་ལས་མ་ལགས་ན་བདག་གིས་འདི་གཉིས་ཇི་ལྟར་རབ་ཏུ་དབྱུང་ལགས། བཀའ་སྩལ་པ། ཀུན་དགའ་བོ་ཁྱེའུ་འདི་གཉིས་དགེ་འདུན་གྱི་ཁ་ཟས་བཤམས་པ་ལས་བྱ་རོག་སྐྲོད་ནུས་སམ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྔོ་ཐོགས་ལགས་སོ། །བཀའ་སྩལ་པ། དེ་བས་ན་ལོ་བདུན་ལོན་པ་བྱ་རོག་སྐྲོད་ནུས་པ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་ངས་གནང་གིས་རབ་ཏུ་ཕྱུང་ཤིག །དེ་ནས་དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལོ་བདུན་ལོན་པ་བྱ་རོག་སྐྲོད་ནུས་པ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་གནང་གིས་རབ་ཏུ་ཕྱུང་ཤིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོས་ཁྱེའུ་དེ་གཉིས་རབ་ཏུ་ཕྱུང་སྟེ་ཁ་ཏོན་སློབ་ཏུ་བཅུག་གོ། །དེ་ནས་བདག་གི་གཉེན་ཡིན་སྙམ་སྟེ་བྱམས་པ་སྙེམས་པས་སློབ་ཏུ་མི་བཏུབ་ནས་ཉིན་པར་ནི་བྲེ་མོ་གཏམ་གྱིས་དུས་འདས་པར་བྱེད་དོ། །མཚན་མོ་ནི་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་ཀྱིས་དུས་འདས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོས་དེ་གཉིས་མཐོང་ནས་དེས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་སྨྲས་པ། ཀུན་དགའ་བོ་ཁྱེའུ་འདི་གཉིས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སློབ། ཀུན་དགའ་བོས་སྨྲས་པ། བཙུན་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོ་འདི་གཉིས་བདག་ལ་ཉམ་བུ་ཤེད་

asked Venerable Ānanda, “Ānanda, are these two boys to go forth?”

“They will go forth,” was his reply.

The Blessed One declared to the monks, “Monks, I shall permit food belonging to the saṅgha to be given to those who are to go forth. There are different types of work they can do starting out, such as looking after the alms bowls, or offering flowers, fruits, and tooth-sticks.”

Once the Blessed One had given permission for the boys to partake of the food belonging to the saṅgha and they had finished eating it, they began to sit and play. So the Blessed One asked Venerable Ānanda, “You said that these two boys would go forth, Ānanda, so why have they not gone forth?”

“Blessed One, they will go forth,” he replied.

The Blessed One asked, “Well then, what has become of their going forth?”

“The Blessed One has said that a person should neither go forth as a novice nor receive full ordination before the age of fifteen years,” he replied. “How then are we to lead these two to go forth if they are hardly seven years of age?”

“Ānanda,” the Blessed One replied, “are they able to chase away crows from the food set out for the saṅgha?”

“Yes, Blessed One, they can do that.”

“If that is the case,” the Blessed One replied, “then they may go forth at the age of seven if they are able to chase away a crow. The Blessed One will similarly permit the going forth of others who are both seven years of age and able to chase away a crow.”

So Venerable Ānanda led the two boys to go forth as novices and had them learn recitation. After that, because he considered them family, loved them, and took pride in them, he was not able to teach them, and they passed their days in gossip and their nights in sloth and slumber.

When Venerable Maudgalyāyana saw them, he asked Venerable Ānanda, “Ānanda, why aren’t you teaching these two boys?”

“Lord Mahā­maudgalyāyana,” Ānanda replied, “because they consider me an equal,¹⁷³