Karmashataka 28.5

28.5

འདས་འཁོར་བ་འཇིག་ཅེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། གང་གི་ཚེ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་མཛད་ནས། ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས། རྒྱལ་པོ་མཛེས་ལྡན་གྱིས་དེའི་སྐུ་གདུང་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ཏེ། སྐུ་གདུང་གི་མཆོད་རྟེན་བརྩིགས་ནས། མཆོད་རྟེན་དེ་ལ་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་བྱས་ཏེ། མཆོད་རྟེན་གྱི་དུས་སྟོན་གྱི་ལུགས་བཏོད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་མཆོད་རྟེན་དེའི་མཆོད་རྟེན་གྱི་དུས་སྟོན་ལ་བབ་པ་ན། རྒྱལ་པོ་མཛེས་ལྡན་གྱི་ཁམས་སུ་གཏོགས་པ། རི་ཁྲོད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འཁོར་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་དང་ལྡན་པ་ཞིག་གིས་ཀྱང་། མཆོད་པའི་ལས་ལ་བརྩོན་པར་བྱས་ནས། སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་བདག་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་དང་དེར་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བར་ཤོག་ཤིག །སྟོན་པ་འདི་དང་འདྲ་བའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ཞབས་འབྲིང་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་མཐོང་ནས་དྲིས་པ། ལྷ་གཅིག་གིས་སྨོན་ལམ་ཅི་བཏབ་ལགས། དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་ཀྱང་དེ་དག་ལ་རྒྱས་པར་བསྙད་དོ། །དེ་ནས་ཞབས་འབྲིང་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། བདག་ཅག་གིས་ཀྱང་ལྷ་གཅིག་ལས་བརྟེན་ཏེ། སྟོན་པ་འདི་འདྲ་བ་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །དེ་ཁོ་ནའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་རི་ཁྲོད་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དྲང་སྲོང་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་འཁོར་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་པོར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི། བྲམ་ཟེ་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་པོ་འདི་དག་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེར་མཆོད་རྟེན་དེ་ལ་བཀུར་སྟི་བྱས་ནས། སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས། གང་དང་གང་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་དང་དེར་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་

known as Krakucchanda was in the world, Krakucchanda carried out all the activities of a buddha and passed beyond all sorrow into the realm of nirvāṇa without any remainder of the aggregates. King Śobha performed a pūjā for his remains. He built a stūpa for his remains, made extensive offerings to the stūpa, and inaugurated the traditional festival of the stūpa.

“When the time came for the traditional festival of the stūpa, in the realm of King Śobha there was a certain ruler from the wilderness who had twelve thousand attendants, and he likewise put great effort into making offerings to the stūpa, and prayed, ‘By the root of this virtue, wherever I am born, may it be into a family of great means, prosperity, and wealth. Going forth in the doctrine of a teacher just like this one may I cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship.’

“When they saw this his attendants asked, ‘Your Majesty, what did you pray?’ and the king told them in detail. Then his attendants themselves prayed, ‘May we also, by entrusting ourselves to His Majesty, please and not displease a teacher just like this one. May we go forth in his doctrine, cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship.’

“O monks, what do you think? The one who was that ruler from the wilderness then is none other than this sage. Those who were his twelve thousand attendants are now none other than these twelve thousand brahmins. At that time the actions of venerating the stūpa and saying that prayer ripened such that wherever they were born, it was into a family of great means, prosperity, and wealth,