Karmashataka 29.1

29.1

བར་གྱུར་ཏོ།། །།ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ། བམ་པོ་ཉི་ཤུ་དགུ་པ། ས་ར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཡུལ་གྱེན་དུ་རྒྱལ་ཞེས་བྱ་བ་ན་ནི། རྒྱལ་པོ་རབ་སྣང་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དོ། །ཡུལ་དཔའ་རབ་ཅེས་བྱ་བ་ན་ནི། རྒྱལ་པོ་འཆར་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་མི་འཐུན་པར་གྱུར་པས། དུས་དུས་སུ་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་ཁ་འདོག་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་གང་གི་ཚེ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀཱ་ཏྱཱ་ཡ་ནའི་བུས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་དེའི་ཚེ། དེས་བསམས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་བདག་གི་སྡུག་བསྔལ་དང་། ཡིད་མི་བདེ་བ་མང་པོ་སེལ་བ་ཡིན། བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་རྣམ་པ་དུ་མ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམ་པ་དུ་མ་སེལ་བ་ཡིན། དགེ་བའི་ཆོས་རྣམ་པ་དུ་མ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བརྟེན་ཏེ། རུས་པའི་རི་ལས་ནི་བརྒལ། ཁྲག་དང་། མཆི་མའི་རྒྱ་མཚོ་ནི་བསྐམས་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་བཀའ་དྲིན་བདག་གིས་ཅི་ལྟར་བསབ་པར་བྱ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་ཡང་བསམས་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་

became. The Hundred Deeds, Twenty-ninth viśrāma.
As for the one called 'Sāraṇa': The nidāna was in Rājagṛha. At that time, in the country called Ujjayinī, a king named Pradyota ruled. In the country called Vatsa, a king named Udayana ruled. Because those two were hostile to each other, they harmed many people from time to time. Then, at the time when the venerable Kātyāyana abandoned all kleśas and actualized arhatship, he thought: 'The Bhagavān removes many of my sufferings and mental distresses. He accomplishes many forms of happiness and joy. He dispels many forms of sinful, unwholesome qualities. He accomplishes many forms of wholesome qualities. Relying upon the Kalyāṇamitra, the Buddha, the Bhagavān, I have crossed over the mountain of bones, and dried up the ocean of blood and tears. How could I ever repay the kindness of that Bhagavān?' Then he thought again: 'The Buddha, the Bhagavān