Karmashataka 30.18

30.18

ཕྱེ་མ་དང་། སྤོས་དང་མེ་ཏོག་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་བྱས་ནས། ཆོས་ཉན་པའི་ཕྱིར་སྤྱན་སྔར་འདུག་གོ། །དེའི་ཚེ་ཀུན་དགའ་ར་བའི་སྲུངས་མའི་གནས་དགའ་ལྡན་གྱི་པད་མའི་མཚོའི་ནང་ན། དུས་མ་ཡིན་པར་པད་མ་ཞིག་སྐྱེས་ནས། དེའི་བློ་སྐྱེས་པ། རྒྱལ་པོ་གསལ་རྒྱལ་ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་དུས་གསུམ་དུ་དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མ་ལ་བདུག་པ་དང་། ཕྱེ་མ་དང་སྤོས་དང་མེ་ཏོག་རྣམས་ཀྱིས་བཀུར་སྟིར་བྱེད་ཀྱི་པད་མ་འདི་བདག་གིས་དེ་ལ་འབུལ་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས། དེ་ཁྱེར་ཏེ་མཉན་དུ་ཡོད་པར་སོང་ངོ་། །དེའི་ཚེ་སྲེད་མེད་ཀྱི་བུ་ལ་དད་པ་ཞིག་ཡ་མཚན་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་པ་ལ་ཞུགས་སོ། །དེ་ནས་དེས་མི་དེས་དུས་མ་ཡིན་པའི་པད་མ་དེ་ལྟ་བུ་ཁྱེར་ཏེ། འོང་བ་ཡང་མཐོང་ནས། དེས་དེ་ལ་སྨྲས་པ། ཀྱེ་མི་ཁྱོད་ཀྱི་པད་མ་འོ་ནི་བདག་ལ་བྱིན་ཅིག་དང་། འདི་བདག་གིས་ལེགས་ལྡན་སྲེད་མེད་ཀྱི་བུ་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ། །ཁྱོད་ལ་ཡང་བདག་གིས་ཀཱར་ཥཱ་པ་ཎ་ལྔ་བརྒྱ་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་ཁྱིམ་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གཡོག་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བལྟ་བའི་ཕྱིར་ཆས་པ་ལས། ཁྱིམ་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱིས་མི་དེ་ཚིག་དེ་སྐད་ཟེར་བ་ཐོས་སོ། །ཐོས་ནས་ཀྱང་དེས་བསམས་པ། འདི་ནི་ཉེས་པར་བཤད་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ན། ནོར་གྱི་བུངས་འདི་སྙེད་ཅིག་ཉོས་ཏེ་སྲེད་མེད་ཀྱི་བུ་ལ་འབུལ་བར་འདོད་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ངས་ནོར་ཆེས་མང་དུ་བསྐྱེད་དེ་ཉོས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དབུལ་བར་མི་བྱ་སྙམ་ནས། དེས་ཀུན་དགའ་ར་བའི་སྲུངས་མ་ལ་སྨྲས་པ། ངས་ཁྱོད་ལ་ཀཱར་ཥཱ་པ་ཎ་སྟོང་སྦྱིན་གྱི། པད་མ་འོ་ནི་ང་ལ་བྱིན་ཅིག །དེ་ནས་སྲེད་མེད་ཀྱི་བུ་ལ་དད་པ་དེས་ཐོས་ནས་ང་རྒྱལ་སྐྱེས་ཏེ། དེས་ཀཱར་ཥཱ་པ་ཎ་ཉིས་སྟོང་སྦྱིན་པར་བྱས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཀཱར་ཥཱ་པ་ཎ་འབུམ་གྱི་བར་དུ་གོང་ནས་གོང་དུ་བསྐྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཀུན་དགའ་ར་བའི་སྲུངས་མ་དེའི་བློ་སྐྱེས་པ། འདི་ལྟར་ཁྱིམ་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་ལྟ་བུས་མི་ཞིག་གི་ཕྱིར་འབུམ་གཏོང་བར་བྱེད་པ་དང་སྦྱར་ན། དགེ་སློང་གཽ་ཏ་མ་དེ་ནི་ཆེ་བ་ཞིག་ཡིན་གོར་མ་ཆག་ན། ཅིའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་སོང་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ལ་མཆོད་པར་མི་བྱ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས། ཀུན་དགའ་ར་བའི་སྲུངས་མ་དེས་ཁྱིམ་བདག་

incense powders, and incense cones, then sit before him to listen to the Dharma.

At that time a lotus bloomed out of season on a pond at a groundskeeper’s residence.¹⁸⁵ The groundskeeper thought, “Three times a day King Prasenajit offers flowers, burning sticks of incense, incense powders, and incense cones to the ascetic Gautama, so I will give this lotus to him,” and he brought the lotus to Śrāvastī.

At that time there was a devotee of Nārāyaṇa performing a sacrifice for all the renunciants of heterodox views, and he saw the man carrying the out-of-season lotus. When he saw him approaching, he called out, “Sir! Please give your lotus to me! I shall use it to make offerings to the blessed deity Nārāyaṇa, and I shall also give five hundred gold coins to you.”

At that time the householder Anāthapiṇḍada was going to see the Blessed One with his five hundred servants. The householder Anāthapiṇḍada heard what the man said, and thought, “This man errs in his judgment. If he wishes to pay such a large sum to offer this to Nārāyaṇa, why don’t I produce a still greater sum and buy it to offer to the Blessed One?” So he said to the groundskeeper, “I’ll give you a thousand gold coins to give the lotus to me.”

When the devotee of Nārāyaṇa heard this, with a feeling of superiority he said, “I shall give you two thousand gold coins!”

Continuing in that way, the two increased their bids up to a hundred thousand gold coins. Then the groundskeeper thought, “If the householder Anāthapiṇḍada would give a hundred thousand gold coins like this for his sake, the ascetic Gautama must be truly great. Why don’t I go and make an offering to the Blessed One myself?” So the gardener told the householder