Karmashataka 31.10

31.10

རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ། ཀྱེ་མ་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་ན་བདག་འཇིག་རྟེན་ལོང་བ་འདྲེན་པ་མེད་པ་སྟོན་པ་མེད་པར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་འདུལ་བའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་པན་ཙ་ལའི་རྒྱལ་པོ་དེ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །མ་འོངས་པའི་དུས་ན་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཁྱོད་འཇིག་རྟེན་ལོང་བ་འདྲེན་པ་མེད་པ་སྟོན་པ་མེད་པར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་འདུལ་བའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ་ལས། སྡོམ་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྒྱད་པ་རྫོགས་སོ།། །།སྡོམ་ནི། བུ་དང་རི་ཡི་གཅོང་རོང་གླུད། །འཐབ་དང་རྙིས་བཟུང་གོང་མ་སྲེག །ཕག་དང་མི་རྒོད་ཤ་ཟ་དང་། །དབང་པོའི་མགོ་ནི་ཐ་མ་ཡིན། །བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན། བྲམ་ཟེ་ཞིག་གནས་ཏེ། དེས་ཐབས་ཟླར་བབ་པ་ལས་ཆུང་མ་བླངས་ཏེ། དེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྩེ་ཞིང་དགའ་ལ་དགའ་མགུར་སྤྱོད་པ་ལས། ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་ཆུང་མ་ལ་བུ་ཆགས་ནས། དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་བཅུ་ལོན་པ་དང་། ཁྱེའུ་གཟུགས་བཟང་ཞིང་བལྟ་ན་སྡུག་ལ་མཛེས་པ་ཞིག་བཙས་ཏེ། དེའི་བཙས་སྟོན་རྒྱས་པར་བྱས་ནས། རིགས་དང་འཐུན་པར་མིང་བཏགས་ཏེ། འོ་མ་དང་ཞོ་དང་མར་དང་། ཞུན་མར་དང་། མར་གྱི་ཉིང་གུས་བསྐྱེད་བསྲིངས་སོ། །འདོད་པ་རྣམས་ནི་ཚྭ་ཆུ་དང་འདྲ་སྟེ། ཅི་ཙམ་དུ་བསྟེན་པ་དེ་ཙམ་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་ཕྱིས་ཀྱང་མཐར་གྱིས་བྲམ་ཟེའི་བུ་གཅིག་ནས་གཉིས་ནས་བདུན་གྱི་བར་དུ་བྱུང་ནས། དེ་རྣམས་རིགས་དང་འཐུན་པར་མིང་བཏགས་ཏེ། འོ་མ་དང་ཞོ་དང་། མར་དང་ཞུན་མར་དང་།

he prayed for unexcelled, total, and complete enlightenment, saying, “By this root of virtue may I become a protector for the world’s blind who are without a guide, a tathāgata, an arhat, a totally and completely awakened buddha possessed of insight and perfect conduct, a sugata, a knower of the world, a tamer of persons, a charioteer, an unsurpassed one, a teacher of humans and gods—a blessed buddha.”

The Blessed One said to the king of North Pañcāla, “Very good, great king, very good. Great king, in the future you will be a protector for the world’s blind who are without a guide, a tathāgata, an arhat, a totally and completely awakened buddha possessed of insight and perfect conduct, a sugata, a knower of the world, a tamer of persons, a charioteer, an unsurpassed one, a teacher of humans and gods—the blessed buddha known as Vijaya.”

Part Nine

1. The Sons
2. The Crevasse
3. The Ransom
4. The Attack
5. Trapped
6. The Partridge
7. Father, or The Story of Sudarśana¹⁸⁹
8. The Bandits
9. The Piśācas
10. The Story of Head of Indra

The Sons

When the Blessed One was in Śrāvastī, there lived a certain brahmin. When the time came for him to marry he took a wife, and as they enjoyed themselves and coupled, one day his wife conceived. After nine or ten months had passed she gave birth to a child who was well proportioned, pleasing to the eye, and beautiful. At the elaborate feast celebrating his birth they named him according to their clan. They reared him on milk, yogurt, butter, ghee, and milk solids.

Now desires are like salt water—the more you use to slake your thirst, the more you need. Over time, the brahmin eventually had one, and then two, and so on, up to seven sons. They named them according to their clan, and raised them on milk, yogurt, butter, ghee, and