Karmashataka 31.25

31.25

སོ། །དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་དེ་དག་ཤས་ཆེར་ཁྲོས་ཏེ། དེ་དག་ཁྲོས་ནས་ཁྱེའུ་དེ་བསད་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་དེ་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པར་གྱུར་ནས། དྲང་སྲོང་སྨྲ་བར་སོང་སྟེ། དེས་གནས་དེ་ནས་ཕ་མ་གཉིས་ལ་བཟླུགས་ཏེ། ཕ་མ་གཉིས་ཀྱིས་འཐབ་མོ་ཞི་བར་བྱ་བར་བརྩམས་པ་ལས། ཞི་བར་བྱེད་མ་ནུས་ནས། ཁྱེའུ་དེས་ཕ་མ་གཉིས་ལ་གསོལ་ཏེ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གི་གསུང་རབ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །དེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལོབས་ཏེ་རིག་པ་དང་གྲོལ་བའི་སྤོབས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་སྨྲ་བར་གྱུར་ནས། དེས་ཕ་མ་གཉིས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་ལ་བཀོད་ནས། སྦྱིན་པ་དག་དང་། སྦྱིན་པའི་བགོ་བཤའ་བྱེད་དུ་བཅུག་གོ། །དེ་ནས་མཛའ་སྡེ་བོ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་མཐོང་ནས། འགྱོད་པ་སྐྱེས་ཏེ། བདག་ཅག་གིས་མ་ལེགས་པ་བྱས་སོ། །སྙམ་ནས། དེ་དག་གིས་དེའི་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། བཟོད་པ་གསོལ་ཏོ། །དེ་ལས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། བསླབ་པའི་གཞི་རྣམས་ཀྱང་བླངས་སོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དགེ་སློང་དེ་ནད་ཀྱིས་ཐེབས་ནས། དེ་རྩ་བ་དང་སྡོང་བུ་དང་། ལོ་མ་དང་མེ་ཏོག་དང་། འབྲས་བུའི་སྨན་རྣམས་ཀྱིས་རིམ་གྲོ་བྱས་ཀྱང་། སོས་པར་བྱེད་མ་ནུས་ཏེ། དེས་འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། ཀྱེ་མ་འདི་ལྟར་བདག་གིས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གི་བསྟན་པ་ལ་ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ཀྱང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཅི་ཡང་མ་ཐོབ་ན། དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་བདག་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དེ་དང་དེར་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེ་བར་ཤོག་ཤིག །ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ལུང་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བདག་གིས་མཉེས་པར་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །མི་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་གྱུར་ཅིག །དེ་ཁོ་ནའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེའི་ཕ་མ་གཉིས་དང་མཛའ་སྡེ་བོ་དེ་རྣམས་ཀྱང་དེའི་མདུན་དུ་འདུག་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་རྣམས་

As soon as they heard this, they began to seethe with anger, and in their anger prepared to kill the young man.

“The young man was terrified, so he fled to Ṛṣivadana where he begged his parents, ‘Mother, Father, please pacify this quarrel!’ They were unable to do so, so the young man asked for his parents’ permission and went forth in the teaching of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa. Having gone forth, he studied the Tripiṭaka and became a proponent of the Dharma with all the eloquence of his wisdom and freedom. He led his parents to go for refuge and maintain the fundamental precepts, to give gifts, and to share what they had.

“When the social club saw that he had gone forth they experienced regret and thought, ‘We have done something wrong.’ They bowed down at his feet, asked his forgiveness, went for refuge, and received the fundamental precepts from him.

“One day the monk fell ill. He was treated with medicinal roots, stems, leaves, flowers, and fruits, but he could not be cured. At the time of his death, he prayed, ‘While I may not have attained any great virtues, still I have gone forth like this in the doctrine of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa and practiced pure conduct all my life. By this root of virtue, wherever I am born, may it be into a family of great means, prosperity, and wealth. May I please and not displease Uttara, the young brahmin prophesied by the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa to be the next blessed buddha. Going forth in his doctrine alone may I cast away all afflictive emotions, and manifest arhatship.’

“His parents and his social club sat before him, and when they heard him they