Karmashataka 32.17

32.17

དབང་དང་བཅས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་རྗེད་པ་དང་གུས་པར་སྨྲ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱིས་པ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མས་མཐོང་ཡང་སུ་ཡང་འདི་ཁོ་ན་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མཇལ་བར་མི་བགྱིད་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཁྱེའུ་འདི་ནི་ངའི་འདས་མ་ཐག་པའི་ཚེ་རབས་ལྔ་བརྒྱར་བུར་གྱུར་པས་ན། སྔོན་གྱི་བག་ཆགས་དེ་ཁོ་ནས་འདིས་ང་ལ་མཇལ་བར་བྱེད་དོ། །གསོལ་པ། ཁྱེའུ་འདིས་ལས་ཅི་བགྱིས་ན་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེས་ཏེ། འདི་གཟུགས་བཟང་ཞིང་བལྟ་ན་སྡུག་ལ་མཛེས་པར་གྱུར་ལ། འདིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་མཉེས་པར་བགྱིས་ནས། མི་མཉེས་པར་མི་བགྱིས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བགྱིས་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་ལས་གྱུར་ཏོ། །གསོལ་པ་བཙུན་པ་འདིས་སྨོན་ལམ་གང་དུ་བཏབ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། བསྐལ་པ་བཟང་པོ་འདི་ཉིད་ལ་སྐྱེ་དགུའི་ཚེ་ལོ་བཞི་ཁྲི་ཐུབ་པ་ན་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་འདུལ་བའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་བ་འཇིག་ཅེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། དེར་གང་གི་ཚེ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཁོར་བ་འཇིག་གིས། བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བརྙེས་ནས། རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་མཛེས་ལྡན་དུ་གཤེགས་པ་དེའི་ཚེ། རྒྱལ་པོ་མཛེས་པས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཁོར་བ་འཇིག་གི་ཕྱིར། གཙུག་ལག་ཁང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཞིག་བྱས་ནས། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཁོར་བ་འཇིག་ལ་

Upendra, and the other gods worshiped and venerated him and addressed him with respect.

The monks remarked to the Blessed One, “Lord, thousands of children have seen the Blessed One, but never has anyone encountered him quite like that.”

“Monks,” the Blessed One explained, “for five hundred lifetimes this young man was my child. It was on the basis of these habitual tendencies that he encountered me so.”

“Lord,” they inquired, “what action did the young man take that ripened into his birth into a family of great means, prosperity, and wealth; that he was well proportioned, pleasing to the eye, and beautiful; and that he pleased the Blessed One, did not displease him, went forth in the doctrine of the Blessed One, cast away all afflictive emotions, and manifested arhatship?”

“It came about by the power of his prayers,” the Blessed One replied.

“Lord, where did he make these prayers?”

“Monks,” the Blessed One recounted, “in times past, in this fortunate eon, when people lived as long as forty thousand years, and the totally and completely awakened buddha possessed of insight and perfect conduct, the sugata, the knower of the world, the tamer of persons, the charioteer, the unsurpassed one, the teacher of humans and gods, the blessed buddha known as Krakucchanda was in the world, the totally and the completely awakened Buddha Krakucchanda achieved unexcelled wisdom and then traveled to the royal palace known as Śobhāvatī.

At that time, King Śobha had built a monastery for the totally and completely awakened Buddha Krakucchanda that was complete in every respect, and offered it to the totally and completely awakened Buddha Krakucchanda.