Karmashataka 32.3

32.3

གནས་ཤིང་། དབྱར་བཞུགས་ནས། དགེ་སློང་མང་པོས་ཞམ་རིང་བྱས་ཏེ། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གྱིས་མདུན་དུ་བདར་ནས། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་ཆས་ཏེ། མཐར་གྱིས་རྒྱུ་ཞིང་གཤེགས་གཤེགས་ནས། སེང་གེའི་ནགས་ཁུང་དུ་བྱོན་ནས། སེང་གེ་དེ་གཉིས་ཟས་ཚོལ་དུ་སོང་སོང་བ་ལས། དེ་གཉིས་ཕྲད་ནས་འཐབ་པར་ཆས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་དེ་གཉིས་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་མདུན་ལོགས་སུ་གཞེས་སོ། །དེ་ནས་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས། སེང་གེ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་སེང་གེ་གཉིས་ཁྲོ་བའི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་མེད་པར་གྱུར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ནས། དེ་གཉིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞལ་དུ་བལྟ་ཞིང་འདུག་གོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་གཉིས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། བཞིན་བཟངས་ཁྱེད་གཉིས་སྔོན་གྱི་ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་ལས་ཀྱིས་དུད་འགྲོའི་ནང་དུ་སྐྱེས་ན། ཁྱེད་གཉིས་ད་ལྟར་ཡང་དེ་འབའ་ཞིག་གི་རྒྱུ་བྱེད་ཅིང་འདུག་གོ། །བཞིན་བཟངས་གཉིས་འདི་ལྟར་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་གོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་དོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་ཞི་བའོ། །ང་ལ་སེམས་དགའ་བར་གྱིས་ཤིག་དང་། དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཡང་སྲིད་དོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤེགས་སོ། །དེ་གཉིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་ཆོས་ཐོས་ནས་ཁ་འཚོས་སོ། །དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་སུ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ནི་མེའི་དྲོད་ཆེ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སེམས་དགའ་བ་བསྐྱེད་བཞིན་དུ་ཤི་ནས་ལྷའི་ནང་དུ་སྐྱེས་སོ། །ལྷའི་བུའམ་ལྷའི་བུ་མོ་སྐྱེས་མ་ཐག་པ་ནི། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་རྣམ་པ་གསུམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། བདག་གང་ནས་ཤི་འཕོས་གང་དུ་སྐྱེ། ལས་གང་གིས་སྐྱེས་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་དུད་འགྲོ་ལས་ཤི་འཕོས་པ་དང་། ལྷའི་ནང་དུ་སྐྱེས་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སེམས་དགའ་བར་གྱུར་པ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་མཐོང་ངོ་། །དེ་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་

After having stayed there during the rains, the Blessed One then set out for Rājagṛha, surrounded and escorted by an assembly of monks. In going for alms they eventually came to the lions’ forest den. The two lions were ranging about in search of food, and when they happened upon the monks, they prepared to attack.

Out of compassion for them both, the Blessed One took his place in front of them. The lions saw the Blessed One from a distance, and upon seeing him their fury disappeared and they felt a surge of joy toward the Blessed One. They approached the Blessed One, touched their heads to his feet, and sat gazing at his countenance. Then the Blessed One spoke to them, saying, “My friends, you have taken birth in the lower realms because of your past wrongful ways. Even now you are creating nothing but such causes.

“So it is, my friends: all compounded things are impermanent. All phenomena are selfless. Nirvāṇa is peace.¹⁹⁵ Let your mind be filled with joy at the thought of me, and you may even be released from rebirth in the animal realm.” Having spoken thus, the Blessed One departed.

Upon hearing this Dharma from the Blessed One, the two lions were pleased. Those who take birth in the animal realms are predisposed to feelings of warmth, so when they passed away, filled with joy at the thought of the Blessed One, they took rebirth among the god realms.

Now when young gods and goddesses are born they possess three different types of innate knowledge. They know (1) whence they have died and transmigrated, (2) where they have been born, and (3) why they have taken birth there.

They saw that when they had died as animals, filled with joy at the thought of the Blessed One, they transmigrated and took rebirth as gods. Then they