Karmashataka 33.11

33.11

ཞུགས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་མེའི་ཁམས་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དེས་བསམས་པ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མེའི་ཁམས་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ལས་ན། ཡང་བདག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བལྟ་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་དང་བལྟ་བ་དང་བསྙེན་བཀུར་བྱ་བའི་དུས་ལ་མ་བབ་པོ་སྙམ་ནས། ཐང་ཅིག་ཅང་མི་ཟེར་བར་འདུག་ནས་དྲི་ཟའི་བུ་གཙུག་ཕུད་ལྔ་པ་ལ་སྨྲས་པ། བུ་གཙུག་ཕུད་ལྔ་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྔར་བཞེངས་པར་བྱེད་ནུས་སམ། དེ་ལྟར་བྱས་པ་དང་། དེའི་འོག་ཏུ་བདག་ཅག་བལྟ་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་དང་། བསྙེན་བཀུར་བྱ་བ་སླ་བར་འགྱུར་རོ། །གཙུག་ཕུད་ལྔ་པས་སྨྲས་པ། ཀཽ་ཤི་ཀ་བདག་གིས་ནུས་ཆེས་སོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། གཡོག་འཁོར་ལྔ་བརྒྱ་དང་། བཻ་ཌཱུརྱའི་པི་བང་བླངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། གཙོ་བོ་ལ་འོས་པ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་འོས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དེ་དག་གིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་བཞེངས་སུ་གསོལ་ནས། ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཀཽ་ཤི་ཀ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བཞེངས་ལགས་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བལྟ་བར་འགྲོ་བ་དང་། བསྙེན་བཀུར་བྱ་བའི་དུས་ལ་བབ་བོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། ཀྱེ་མ་དབང་པོའི་བྲག་ཕུག་འདི་ནི་དོག་ཆེས་ལ་ལྷའི་འཁོར་ནི་མང་ཆེས་ཀྱིས། མ་ལ་བདག་གིས་ཕུག་འདི་ཅི་ནས་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་འཁོར་དང་བཅས་པ། བདེ་བླག་ཏུ་ཆོས་ཉན་ཅིང་འཁོད་དུ་ཡོད་པ་དེ་ལྟ་བུར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དབང་པོའི་བྲག་ཕུག་ཡངས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ། །དེ་ནས་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་བུ་མོ་བདེ་སོགས་དང་ལྷ་བརྒྱད་ཁྲི་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཆོས་ཉན་པའི་ཕྱིར་སྤྱན་སྔར་འདུག་ནས། ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་གཏམ་རྒྱུད་སྔ་མའི་དོན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་ནས། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཞུ་བ་ཞུས་པ་བཙུན་པ་ལྷ་རྣམས་དང་། མི་རྣམས་

and upon entering, saw the Blessed One sitting in equipoise on the element of fire. Upon seeing him he thought, “The Blessed Buddha has entered into equipoise on the element of fire—the time has not yet come for me to go to the Blessed One and offer my help and respect.”

For a moment he sat without saying anything, then he said to the young gandharva Pañcaśikha, “Pañcaśikha, child, could you cause the Blessed One to stir? If you do so, it will be easy for us to go to the Blessed One and offer our help and respect.”

“Yes, Kauśika, I believe I could,” Pañcaśikha replied.

Taking up a guitar of beryl, with a suite of five hundred attendants he approached the Blessed One. He bid the Blessed One to stir with verses worthy of the Lord and worthy of the arhats. Then Pañcaśikha returned to Śakra, King of the Gods, and said to him, “The Blessed One stirs, Kauśika. The time has come for you to go see the Blessed One and to offer him your help and respect.”

The Blessed One thought, “Alas, this cave is very narrow, and that god’s suite of attendants is very large. I will perform a miracle that causes Śakra, King of the Gods, and his suite of attendants to be easily accommodated, that they might sit and listen to the Dharma.” Then the Blessed One performed a miracle that caused Indra’s cave to be large and open.

Śakra, King of the Gods, and his suite of eighty thousand divine attendants, the young demigoddess Śacī, and the young gandharva Pañcaśikha all approached the Blessed One. Upon their arrival they touched their heads to the Blessed One’s feet and sat before him to listen to the Dharma.

Śakra, King of the Gods, shared the story of his previous exploits with the Blessed One, and then asked his question: “Lord, what are the fetters of gods, humans,