Karmashataka 33.19

33.19

ཤེས་པར་བགྱི་བའི་རོ་རྣམས་དང་། ལུས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བགྱི་བའི་རེག་བྱ་རྣམས་དང་། ཡིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་བགྱི་བའི་ཆོས་རྣམས་ཅི་ལྟ་བུ་དག་བསྟེན་ན། མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་མངོན་པར་འཕེལ་བར་འགྱུར་ལ། དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཡོངས་སུ་འགྲིབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་བགྱི་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་བསྟེན་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་ཁྱོད་གསུང་། ཡིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་བགྱི་བའི་ཆོས་ཅི་ལྟ་བུ་དག་བསྟེན་ན། མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ཡོངས་སུ་འགྲིབ་པར་འགྱུར་ལ། དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་མངོན་པར་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་བགྱི་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་བསྟེན་པར་བྱའོ་ཞེས་ཁྱོད་གསུང་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པའི་དོན་འདི་བདག་གིས་རྟོགས་ནས། སོམ་ཉི་ལས་བརྒལ་ཏེ་ཐེ་ཙོམ་དང་བྲལ་ལགས་སོ། །དེ་ནས་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་ཞུ་བ་ལུང་བསྟན་པ་ཐོས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་ཅིང་རྗེས་སུ་ཡི་རངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུ་བ་ཕྱི་མ་ཞུས་པ། བཙུན་པ་སྤྲོས་པ་འགོག་པར་འགྱུར་བའི་ལམ་ལ་ཞུགས་པའི་དགེ་སློང་གིས་ཆོས་དུ་ཞིག་ནི་སྤང་བར་བགྱི། ཆོས་དུ་ལ་ནི་བརྩོན་པར་བགྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཀཽ་ཤི་ཀ་སྤྲོས་པ་འགོག་པར་འགྱུར་བའི་ལམ་ལ་ཞུགས་པའི་དགེ་སློང་གིས་ཆོས་གསུམ་ནི་སྤང་བར་བྱའོ། །ཆོས་གསུམ་ལ་ནི་བརྩོན་པར་བྱའོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་གང་གིས་རྟོག་པར་དཔྱོད་པའོ། །ཀཽ་ཤི་ཀ་ཚིག་ལ་ཡང་བསྟེན་པར་བྱ་བ་དང་། བསྟེན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡོད་དོ་ཞེས་ང་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་ཚིག་བསྒྲུབས་ཏེ། གནས་པར་བྱ་བའི་འོས་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི། མངོན་དུ་ངེས་པར་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་ང་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་ཚིག་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་པར་བྱ་བའི་འོས་ཡིན་པར་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི། དེའི་སྐབས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དེ་བསྒྲུབ་པར་ལུང་བསྟན་པའི་དུས་མཁྱེན་ནས། དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དང་ལྡན་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་ང་ཟེར་རོ། །ཀཽ་ཤི་ཀ་རྟོག་པ་ལ་ཡང་བསྟེན་པར་བྱ་བ་དང་། བསྟེན་པར་བྱ་བ་

a taste perceived by the tongue, a tangible object perceived by the body, or a mental phenomenon perceived by the mind and nonvirtues multiply and virtues diminish, then one should no longer trust such mental phenomena perceived by the mind, nor, likewise, by the others.’ You have also said, ‘If one trusts a certain mental phenomenon perceived by the mind and nonvirtues diminish and virtues multiply, then one should trust such phenomena perceived by the mind.’ I understand the meaning of the Blessed One’s words, have overcome my doubt, and have no hesitation.”

After Śakra, King of the Gods heard the Blessed One’s response to his questions, he praised the Blessed One’s words, rejoiced, and asked the Blessed One other questions.

“Lord, what are the things that the ordained who have entered the path that stops discursive elaboration should abandon? What are the things in which those who have gone forth who have entered the path that stops discursive elaboration should exert themselves?”

“Kauśika,” the Blessed One replied, “there are three things that the ordained who have entered the path that stops discursive elaboration should abandon, and three things in which they should exert themselves. They concern how one speaks, thinks, and analyzes.²⁰⁵ As I have said, Kauśika, ‘There are two types of speech—trustworthy and untrustworthy.’ I have said, ‘Utterances that are recognized as unsuitable to adopt and adhere to are absolutely and surely to be abandoned.’ I have also said, ‘Given that the Tathāgata knows the time to teach what should be adopted on any occasion, utterances that are recognized as suitable to adopt and adhere to are to be adopted by the mindful and vigilantly introspective.’

“As I have said, Kauśika, ‘There are also two types of thought construction—