Karmashataka 34.11

34.11

པ་བརྙེས་པར་གྱུར་ནས། འདིས་ང་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་ཞམ་རིང་བ་བརྒྱད་ཁྲིར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི། ལྷ་བརྒྱད་ཁྲི་པོ་འདི་དག་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཁོར་བ་འཇིག་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་ནས། སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་ལས་དེའི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་དང་དེར། ཕྱུག་ཅིང་ནོར་མང་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བའི་རིགས་སུ་སྐྱེས་ཏེ། བརྒྱ་བྱིན་འདི་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ནས་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ང་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། མི་མཉེས་པར་མ་བྱས་སོ།། །།རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གླེང་གཞི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན། བྲམ་ཟེ་ཞིག་གནས་པ་དེས། ཐབས་ཟླར་བབ་པ་ལས། ཆུང་མ་བླངས་ནས་དེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྩེ་ཞིང་དགའ་ལ་དགའ་མགུར་སྤྱོད་པ་ལས། ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་ཆུང་མ་ལ་བུ་ཆགས་ནས། དེ་ཟླ་བ་དགུའམ་བཅུ་ལོན་པ་ན་བུ་བཙས་ནས་དེ་གང་གི་ཚེ་ཆེར་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ། ཡི་གེ་དང་བྲམ་ཟེའི་སྤྱོད་ལམ་དང་། སྤྱོད་པ་དང་། ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བྷོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། གཙང་སྦྲ་དང་། ཆོ་ག་དང་ཐལ་བ་བླང་བ་དང་། རིལ་པ་ཐོགས་པ་དང་། ངེས་བརྗོད་ཀྱི་རིག་བྱེད་དང་། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་རིག་བྱེད་དང་། སྙན་ཚིག་གི་རིག་བྱེད་དང་། སྲིད་སྲུང་གི་རིག་བྱེད་དང་། མཆོད་སྦྱིན་བྱ་བ་དང་། མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་དུ་གཞུག་པ་དང་། སྦྱིན་པ་དང་། བླང་བ་དང་། ཁ་ཏོན་བྱ་བ་དང་། ཁ་ཏོན་སློབ་ཏུ་གཞུག་པའི་ཐབས་བསླབས་ནས། ལས་རྣམ་པ་དྲུག་ལ་མཁས་པའི་བྲམ་ཟེར་གྱུར་ཏེ། དེ་མཐར་གྱིས་རིག་པའི་གནས་བཅྭ་བརྒྱད་ལ་བྱང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་ཕ་མ་གཉིས་ཤིའོ། །དེ་གཉིས་ཤི་ནས་ཁྱེའུ་དེས་བསམས་པ། བྲམ་ཟེ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས་ན། ལོ་བཞི་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་ཆུང་མ་ལེན་པར་བྱེད་ཀྱིས། བདག་གིས་ཀྱང་ལོ་བཞི་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས། དེས་ལོ་བཞི་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ནས་ཆུང་མ་བླངས་ཏེ། དེའི་ཆུང་མ་གཟུགས་བཟང་ཞིང་བལྟ་ན་སྡུག་ལ་མཛེས་པ་དང་། གཡེམ་

he has pleased me, and not displeased me.

“Those who were the eighty thousand servants are none other than these eighty thousand gods. The act of venerating the totally and completely awakened Buddha Krakucchanda and the saṅgha of his disciples, and saying that prayer, ripened such that wherever they were born, it was into families of great means, prosperity, and wealth, and that by entrusting themselves to Śakra they pleased me, and did not displease me.”

The King

When the Blessed One was in Śrāvastī, there lived a certain brahmin. When the time came for him to marry he took a wife, and as they enjoyed themselves and coupled, one day his wife conceived. After nine or ten months had passed, she gave birth to a child.

As he grew up, he studied letters, brahminical customs and conduct, the syllables oṃ and bho, ritual purity, ritual actions, the collection of ashes, holding the ritual vase, the Ṛg Veda, the Yajur Veda, the Sāma Veda, the Atharva Veda, how to perform sacrificial rites, how to lead others in performing sacrificial rites, how to give and receive offerings, recitation, and recitation instruction. Trained in these procedures, he became a master of the six types of brahminical activities, and in time he mastered the eighteen sciences.

One day his parents died. After their death the young man thought, “According to brahminical custom, one may take a wife after practicing pure conduct for forty-eight years. So I will practice pure conduct for forty-eight years.” He practiced pure conduct for forty-eight years and then took a wife. His wife was well proportioned, pleasing to the eye, and beautiful. But she was also adulterous