Karmashataka 34.14

34.14

བཀའ་སྩལ་པ། ད་ལྟར་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་བྲམ་ཟེ་འདི་དབུལ་བས་འཇིགས་ནས། བདག་ཉིད་འཆི་བར་བྱས་པ་ལས། ངས་ནོར་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་བྱིན་ནས། དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ལ་ཅི་ལྟར་གནས་པར་བྱས་པ་དེ་ཉོན་ཅིག །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། གྲོང་ཁྱེར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་རྒྱལ་པོ་དབང་ཆེན་སྡེ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ་དེའི་རིང་ལ་འབྱོར་པ་དང་། རྒྱས་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། ལོ་ལེགས་པ་དང་། སྐྱེ་བོ་དང་མི་མང་པོས་གང་བ་དང་། རྩོད་པ་དང་། འཐབ་པ་ཞི་བ་དང་། འཁྲུག་པ་དང་། ནང་འཁྲུག་དང་། ཆོམ་རྐུན་དང་། ནད་དང་། མུ་གེ་མེད་པ་དང་། འབྲས་སཱ་ལུ་དང་། བུ་རམ་ཤིང་དང་། བ་ལང་དང་། མ་ཧེ་དང་ལྡན་པར་འདུག་སྟེ། གནོད་པ་མེད་ཅིང་ཚེར་མ་དཀྲུགས་ལ། བུ་གཅིག་པ་སྡུག་པ་ལ་བྱ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་བཞིན་དུ་རྒྱལ་སྲིད་བྱེད་དོ། །རྒྱལ་པོ་དེ་ཡང་བྱམས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ། སེམས་ཅན་ལ་བྱམས་པ། སྦྱིན་པ་ལ་དགའ་བ་ཞིག་སྟེ། དེ་སྦྱིན་པ་དག་སྦྱིན་ཞིང་བསོད་ནམས་དག་བྱེད་དེ། དགེ་སྦྱོང་དང་། བྲམ་ཟེ་དང་། སྡུག་ཅིང་ཕོངས་པ་དང་བཀྲེན་པ་རྣམས་ལ་ཅི་དང་ཅི་འདོད་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་དོ། །བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་མང་པོ་དག་སྟ་གོན་བྱས་ཏེ། སྲོག་ཆགས་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་པ་དང་། ཆུ་ན་གནས་པ་དང་། ཐང་ལ་གནས་པ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱེད་དོ། །འཇིག་རྟེན་དག་ཀྱང་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ལ་བཀོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱིན་ཅད་བདག་གིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་དམ་བཅས་སོ། །དེ་ནས་ཆོས་བཞིན་དུ་རྒྱལ་པོ་བྱེད་པས། མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ལ་བསྲུང་བ་དང་། བསྐྱབ་པ་དང་། སྦ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་པར་བྱེད་དེ། དེ་དག་གིས་དུས་དུས་སུ་ཆར་གྱི་རྒྱུན་ལེགས་པར་འབེབས་ཤིང་འབྲུ་རྣམས་རྒྱས་པར་བྱེད་དོ། །རྒྱལ་པོ་དེའི་འདབ་ཀྱི་ཉི་འོག་གི་རྒྱལ་པོ་ནི། ཆོས་མ་ཡིན་པས་རྒྱལ་པོ་བྱེད་དེ། ཤིང་སྒྲོག་དང་། རྐང་སྒྲིལ་དང་། ལག་སྒྲིལ་དང་། ཨན་པན་གདགས་པ་རྣམས་ཀྱིས། ཡུལ་ན་གནས་པའི་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་དེ། དེའི་མི་རྣམས་ནན་གྱིས་དཔྱ་བླ་སྐྱེས་རྒྱུད་མས་འཇིགས་ཏེ། རྒྱལ་པོ་

the Blessed One explained, “but in times past as well, and in the same way, for fear of poverty this brahmin was going to kill himself, and I gave him a mountain of riches and set him on the path of the ten virtuous actions. Listen well!

“Monks, it took place in times gone by, during King Mahendrasena’s reign in the city of Vārāṇasī. The kingdom was prosperous, flourishing, happy, and well populated. Quarreling and arguments had ceased, there was no fighting or infighting, and there were no robbers, thieves, illness, or famine. Rice, sugarcane, cattle, and buffalo were plentiful. His was a reign in accord with the Dharma. He ruled the kingdom gently and mercifully, as a parent cares for a beloved only child.

“The king was of a loving nature, quite compassionate, loved beings, and delighted in giving. He gave gifts and made merit. He provided for the ascetics, the brahmins, the bereft, and the poor. He prepared a great deal of food and drink and made gifts of it to the creatures who flew through the sky, dwelt in the water, or made their homes in the fields. He set all his people on the path of the ten virtuous actions and promised, ‘From this day forth I shall give all to beings.’

“He ruled the kingdom in accord with the Dharma, so even nonhuman spirits strove to protect and shelter and shield him. From time to time they let fall streams of rain to make the grain crops flourish.

“One of the king’s neighboring kings reigned unrighteously. He tortured the inhabitants of the country, pillorying them and locking them in wooden stocks. The people were continually subjected to heavy taxes, and in their anxiety