Karmashataka 34.5

34.5

ལ་ཐེ་ཙོམ་ནེམ་ནུར་མཆིས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཚོལ་བའི་ཕྱིར། །རིང་པོ་ཞིག་ཏུ་འཁྱམ་འཁྱམ་སྟེ། །ལོང་བ་བདག་ནི་རྫོགས་སངས་རྒྱས། །བསྙེན་བཀུར་བགྱིད་དུ་མཆིས་མཆི་ན། །བདག་གིས་ཇི་ལྟར་མཉེས་པའི་ཐབས། །དེ་དག་ལ་ནི་དྲིས་པ་ལས། །ལམ་དང་དེ་བཞིན་བསྒྲུབ་པ་ཡང་། །དེ་དག་ཡང་གི་གཏམ་མ་འཚལ། །བདག་ནི་ཅུང་ཟད་ཅི་འདོད་པ། །རྟོག་པར་གྱུར་དང་དཔྱད་པ་དང་། །ཡིད་ཀྱི་འགྲོ་དང་འོང་བ་ཡིས། །སེམས་ནི་ཐུགས་ཀྱིས་ཐུགས་སུ་ཆུད། །ཡིད་ཀྱང་ཡིད་ཀྱིས་རིག་གྱུར་ནས། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་དེ་རིང་དུ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་དགྲ་བཅོམ་གྱིས། །བསྒྲགས་ཤིང་ལུང་ཡང་བསྟན་པར་གྱུར། །ཁྱོད་ནི་སངས་རྒྱས་སྟོན་པ་ཁྱོད། །རྒྱལ་བ་ཁྱོད་ཀྱིས་བདུད་ཀྱང་བཏུལ། །ཁྱོད་ཀྱིས་བག་ཉལ་བཅད་ནས་ཀྱང་། །རྒལ་ནས་སྐྱེ་དགུ་སྒྲོལ་བར་མཛད། །འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་ཁྱོད་སངས་རྒྱས། །ཁྱོད་ལས་ལྷག་པ་ཡང་མ་མཆིས། །ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་ན། །གང་ཟག་ཁྱོད་ཀྱི་ཟླ་མ་མཆིས། །དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ཁྱོད་ལ་འདུད། །སྐྱེས་མཆོག་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །སྲིད་པའི་ཟུག་རྔུ་འབྱིན་པ་སྟེ། །ཉི་མའི་རིགས་སྐྱེས་ཁྱོད་ལ་འདུད། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཀཽ་ཤི་ཀ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྔོན་ཆད་བདེན་པ་ཐོབ་པ་དང་། ཡིད་བདེ་བ་ཐོབ་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་དྲན་ནམ། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་གསོལ་པ། ཡིད་བདེ་བ་ཐོབ་པ་ནི་བདག་གིས་མྱོང་བར་དྲན་ལགས་སོ། །བདེན་པ་ཐོབ་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མི་དྲན་ལགས་སོ། །བཙུན་པ་ལན་གཅིག་ཅིག་ན། ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་གཡུལ་འགྱེད་པ་ན། ལྷ་རྣམས་ནི་རྒྱལ། ལྷ་མ་ཡིན་རྣམས་ནི་ཕམ་ནས། བདག་གིས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ད་ནི་བདག་ལྷའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་མཆིས་ལ། ལྷའི་ལོངས་སྤྱོད་གང་ལགས་པ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་གང་ལགས་པ་དེ་དག་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཚོགས་པ་དགའ་བཞིན་དུ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བགྱིའོ། །སྙམ་པ་དེ་ནི་ཡིད་བདེ་བ་ཐོབ་པ་ལགས་ཏེ། དེ་ནི་ཡུན་རིང་པོར་འཐབ་མོའི་མཐའ་ཅན་ལགས། མཚང་འདྲུ་བའི་མཐའ་ཅན་ལགས། འགྱེད་པའི་མཐའ་ཅན་ལགས། རྩོད་པའི་མཐའ་ཅན་ལགས་སོ། །བཙུན་

have had so many doubts and qualms.
Thus I ranged about so long,
In search of the Tathāgata.

“In blindness I have come to serve
The perfect Buddha, and since I know not,
I have to ask of all the rest
The means by which to please him best—

“With what practice, by what path?
But no answer do they give at all.
Blessed One,²¹⁰ you apprehend
All my wishes, however small,

“Whatever I think, all I assess,
Whence the mind comes, and where it goes.
All of us whose minds are known by yours,
Each one of us, upon this day—

“Blessed One, arhat, we request
You make a statement, give some word.
Buddha, awakened teacher,
Victor, Māra’s tamer, skillful

“Surgeon for latent afflictions,
You who safely arrived, and yet returns
To rescue all beings—
In this world you are the Buddha,

“And you alone are unsurpassed.
Not in all the world nor even
Among the gods have you any peer.
Great hero, to you I bow.

“Highest of persons, to you I bow.
I bow to the one
From the Clan of the Sun
Who removes the thorn of existence.”

“Kauśika,” the Blessed One asked him, “do you recall ever attaining such a truth, or attaining experiences of such happiness?”

Śakra, King of the Gods, replied, “I recall attaining experiences of happiness. But I can’t recall an experience of attaining the truth. Lord, there was one time when the gods and demigods were waging war on one another, and the gods were victorious and the demigods defeated. Thereupon I thought, ‘Here I am now in the city of the gods. I will gather up all the pleasures of the gods and all the pleasures of the demigods and enjoy them for myself.’ That attainment of happiness came on the heels of war, on the heels of reproof, on the heels of conflict, on the heels of contention. But, Lord,