Karmashataka 35.19

35.19

འོད་སྲུང་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། དེའི་ཚེ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་བྲམ་ཟེ་ཞིག་གནས་པ་དེས། ཐབས་ཟླར་བབ་པ་ལས་ཆུང་མ་བླངས་ནས། དེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྩེ་ཞིང་དགའ་ལ་དགའ་མགུར་སྤྱོད་པ་ལས་དེ་ལ་བུ་ཡང་མེད། བུ་མོ་ཡང་མེད་དེ། ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་ལག་པ་ལ་རྐོམ་ཚུགས་བཅས་ཏེ། བསམ་པ་འདི་ལྟར་བདག་གི་ཁྱིམ་ན་ནོར་དང་། གསེར་དང་ལྡན་པར་འདུག་ཀྱང་བུ་ཡང་མེད། བུ་མོ་ཡང་མེད་པས། བདག་ཤི་སྟེ་དུས་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ་ཅི་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱལ་པོ་དབང་བར་འགྱུར་ལ། བདག་ལ་བུ་མེད་པས་འཇིག་རྟེན་དུ་ཡང་རུང་བར་མི་འོང་ངོ་སྙམ་ནས། སེམས་ཁོངས་སུ་ཆུད་ནས་འདུག་གོ། །དེ་ནས་དེས་འདི་ལྟ་བུར་ཡི་དམ་བཅས་ཏེ། གལ་ཏེ་བདག་གི་བུ་སྐྱེས་པར་གྱུར་ན་མཆོད་སྦྱིན་དུ་བྱས་ཏེ། བྲམ་ཟེ་རྣམས་ལ་ཡོན་མང་པོ་དབུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་དེ་བུ་སྐྱེར་རེ་ཞིང་འདུག་སྟེ། དེ་རིང་ངམ་སང་དུ་བདག་གི་བུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་སེམས་བཞིན་དུ། དེའི་ངང་དུ་བྲམ་ཟེ་རྒས་ནས་བུ་ཡང་མེད། བུ་མོ་ཡང་མེད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་བྲམ་ཟེ་དེས་བསམས་པ། བདག་ལ་བུ་ཡང་མེད། བུ་མོ་ཡང་མེད་པས། སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་མ་བྱས་ལ་བདག་ཀྱང་རྒས་ཀྱིས། ད་ནི་བདག་གི་བུ་སྐྱེས་ཀྱང་རུང་། མི་སྐྱེ་ཡང་རུང་སྟེ། སྦྱིན་པ་དག་བྱིན་ཞིང་བསོད་ནམས་དག་བྱའོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེས་མཆོད་སྦྱིན་བྱས་ཏེ། བྲམ་ཟེ་རྣམས་ལ་ཡོན་མང་པོ་ཕུལ་བས། ཡོན་དེ་དག་འགྱེད་པའི་ཚེ། འཐབ་མོ་ཆེན་པོ་བྱུང་སྟེ། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་བདག་པོས་འཐབ་མོ་ཞི་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱས་ནས། བྲམ་ཟེ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་བརྒྱུགས་ཏེ་གསད་དོ་སྙམ་པ་ལས། དེ་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་ནས་དྲང་སྲོང་སྨྲ་བའི་གནས་སུ་སོང་སྟེ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་། །དེ་དེར་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས། ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་དེ། འཆི་ཀར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ། འདི་ལྟར་བདག་གིས་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་སྲུང་གི་གསུང་རབ་ལ། ཚེ་གཅིག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་

was in the world, there lived a certain brahmin in Vārāṇasī.

“When the time came for him to marry, he took a wife, and though they enjoyed themselves and coupled, they had neither a daughter nor a son.

“One day he sat brooding with his cheek resting on his open palm, thinking, ‘Since I have riches and gold, but neither daughter nor son, after I die all I have will become property of the king. It’s just not right to be without children in this world.’ Then he vowed, ‘If I have an heir, I shall perform a sacrifice, and I shall make many offerings to the brahmins.’ Hoping for the birth of an heir, he wished, ‘May my heir be conceived today or tomorrow.’ But the brahmin grew old thinking this, and had neither daughter nor son.

“At a certain point the brahmin thought, ‘I have neither daughter nor son. I have given no gifts, and now I am old. Therefore, I will give gifts and make merit, regardless of whether we bear a child.’

“So it was that one day he performed a sacrifice and made many offerings to the brahmins. As the offerings were distributed a great quarrel arose, and the lord of the sacrifice shouted, ‘Stop your quarreling!’ Then he thought, ‘The brahmins are going to attack and kill me,’ and in terror he went to Ṛṣivadana and went forth in the doctrine of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa.

“Once he had gone forth, he practiced pure conduct all his life, and at the time of his death, he prayed, ‘While I may not have attained any great virtues, still I have gone forth like this in the doctrine of the totally and completely awakened Buddha Kāśyapa and practiced pure conduct all my life.