Karmashataka 37.18

37.18

ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་ནས། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དེ་:ཚང་བར་མནོས་ཏེ། ཡུན་རིང་མོ་ཞིག་ཏུ་ཁ་:ཏོན་སྦྱངས་ནས། ཁབ་སོར་བཞི་པ་སྟོང་ཤིང་ལེབ་ལ་བཙུགས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཤིང་ལེབ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་བདག་ཉིད་ཉལ་ཏེ་འཚིར་བར་བྱེད་དོ། །དེ་དེ་ན་འདུག་བཞིན་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ། ཀྱེ་མ་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདིས་ན། བདག་འཇིག་རྟེན་ལོང་བ་འདྲེན་པ་མེད་པ། སྟོན་པ་མེད་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་:འདུལ་བའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ། བླ་ན་མེད་པ། ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྱས་ནས། ཚིགས་སུ་བཅད་དེ་སྨྲས་པ། སྦྱིན་པ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་འདི་ཡིས་ནི། །སྲིད་པ་དག་ཏུ་རང་བྱུང་སངས་རྒྱས་ཤོག །སྔོན་གྱི་རྒྱལ་དབང་རྣམས་ཀྱིས་མ་བསྒྲལ་བའི། །སྐྱེ་བོ་ཕལ་ཆེན་:བརྒལ་ནས་བསྒྲལ་བར་བགྱི། །དེ་ནས་ཡང་ཤིང་ལེབ་ཀྱི་བར་དུ་བཙིར་མ་ཐག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྲག་འབབ་པར་གྱུར་ནས། ས་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་གཡོས་སོ། །ནམ་མཁའ་ལ་འཁོད་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མེ་ཏོག་གི་ཆར་ཕབ་ནས་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱིན་ནོ། །ལྷག་མ་རྣམས་ནི་ཤི་བིའི་གཏམ་རྒྱུད་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བདེན་པས་བསྐུལ་ནས། ལུས་སྔ་མཁོ་བཞིན་དུ་སོར་ཆུད་པར་གྱུར་པའི་བར་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ།། །།:ཀཽ་ཤཱཾ་བཱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡུལ་:ཀཽ་ཤཱཾ་བཱི་ན། ཁྱིམ་བདག་གདངས་ཅན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་:ཀཽ་ཤཱཾ་བཱིའི་དགེ་སློང་མ་རུངས་པ་མཐུ་རྩལ་ཆེ་བ། མདོ་སྡེ་འཛིན་པ། འདུལ་བ་འཛིན་པ། :མ་མོ་འཛིན་པ། རྩ་འཇིང་ཆེ་བ། :གཡོག་འཁོར་མང་བ་ཞིག་གནས་ཏེ། དེའི་དགེ་སློང་གྲོགས་པོ་མང་པོ་གཞན་དག་ཀྱང་ཡོད་ལ། དེ་དག་ཀྱང་མ་རུངས་བ། མཐུ་རྩལ་ཆེ་བ། མདོ་སྡེ་འཛིན་པ། འདུལ་བ་འཛིན་པ། མ་མོ་འཛིན་པ། རྩ་འཇིང་ཆེ་བ། གཡོག་འཁོར་མང་བ་ཤ་སྟག་གོ། །ཡུལ་ཡངས་པ་ཅན་གྱི་དགེ་སློང་ཞིག་ཀྱང་ཡུལ་:ཀཽ་ཤཱཾ་བཱིར་

After he had pondered the entire verse, and had practiced reciting it for a long time, he lay down and began to crush himself between two wooden boards—each board driven through with a thousand nails, each nail four fingers in length. As he lay there he began to pray for unexcelled, total, and complete enlightenment, saying, ‘By this root of virtue, may I become a protector for the world’s blind who are without a guide, without any guide at all, without anyone to show them the way—a tathāgata, an arhat, a totally and completely awakened buddha endowed with perfect knowledge and perfect conduct, a sugata, a knower of the world, a tamer of persons, a charioteer, an unsurpassed one, a teacher of humans and gods—a blessed buddha.’ And then he said in verse:

“ ‘By this great gift may I become
A self-arisen buddha for all the worlds.
May I rescue and liberate the many beings
Not liberated by the victorious lords who came before me.’

“Then the Bodhisattva again crushed himself between the two boards, and as blood began gushing out from all over his body, the earth quaked six different ways. The gods who lived in the sky let fall a rain of flowers, exclaiming, ‘How good it is!’ ”

The rest should be told as in the preceding story, beginning with the invocation of the truth on up to and including the restoration of their bodies.

Kauśāmbī

When the Blessed Buddha was staying in the garden of the householder Ghoṣila in Kauśāmbī, there lived a certain Kauśāmbī monk who was a wicked and very powerful holder of sūtra, vinaya, and mātṛkā. He had many adherents²³⁹ and attendants, and many other monk friends who were also nothing but wicked, powerful holders of sūtra, vinaya, and mātṛkā, with many adherents and attendants themselves.

There was also a certain Vaiśālī monk who had come to Kauśāmbī