Karmashataka 37.2

37.2

འཇིག་རྟེན་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་བྱ་སྙམ་དུ་ཡེ་ཤེས་གཟིགས་པ་འཇུག་གོ། །རྒྱ་མཚོ་ཆུ་སྲིན་རྣམས་ཀྱི་གནས། །དུས་རླབས་ཡོལ་བར་འགྱུར་ཡང་སྲིད། །གདུལ་བར་བྱ་བའི་སྲས་རྣམས་ལ། །སངས་རྒྱས་དུས་ལས་ཡོལ་བ་མེད། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་གདུལ་བའི་དུས་ལ་བབ་སྟེ། དེ་དག་ངས་འཐབ་པ་དང་། :མཚང་འདྲུ་བ་དང་། འགྱེད་པ་དང་། རྩོག་པ་ལས་བཟློག་སྟེ། གཡུང་དྲུང་གི་མཐར་ཐུག་པ་གྲུབ་པ་དང་། བདེ་བའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་དགོད་པར་བྱ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས། སྔ་དྲོ་ཤམ་ཐབས་དང་ཆོས་གོས་གསོལ་ཏེ། ལྷུང་བཟེད་བསྣམས་ནས། མཉན་དུ་ཡོད་པར་བསོད་སྙོམས་ལ་གཤེགས་ཏེ། སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་ག་ལ་བ་དེར་གཤེགས་ནས། སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་དེ་དག་གིས་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་ངོ་མཚར་བར་གྱུར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཕྱིར་གདན་བཤམས་ནས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤེགས་པ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚུར་གཤེགས་བཞུགས་སུ་གསོལ། དེ་ནས་གདན་བཤམས་པ་ལ་བཞུགས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། གྲོགས་པོ་དག་ཅི་བྱེད་ཅིང་འཁོད་གཞན་དང་འཐབ་དགོས་ན་གཞན་དང་འཐབ་ཅིང་འདུག་གམ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ཅག་སུ་དང་འཐབ་འཚལ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གྲོགས་པོ་དག་འོ་ན་འཁོད་ཅིག་དང་། ངས་ཁྱོད་ལ་རྒྱས་པར་བཤད་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་དེ་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཆོས་མཉན་པའི་ཕྱིར་སྤྱན་སྔར་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་དེ་དག་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཁྱོད་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང་འཐབ་དགོས་ཀྱིས། ཉོན་མོངས་པ་:སྤོང་བའི་ཕྱིར་འབད་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་དག་ལ་དེ་ལྟ་བུ་དང་འཐུན་པའི་ཆོས་བསྟན་ཏེ། དེས་ན་དེ་དག་གི་ཁྲོ་བའི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་མེད་པར་གྱུར་ནས། སྟན་དེ་དག་ཉིད་ལ་འཁོད་

The ocean, home of creatures fierce,
Could fail to send its tides on time.
But when the time has come to tame
Their offspring, buddhas never fail.

The Blessed One thought, “The time has come to tame all of these people. I shall turn them away from this strife, reproof, conflict, and contention, and establish them in the unsurpassed, supreme welfare of nirvāṇa.” In the morning he donned his lower garment and Dharma robes, and, carrying his alms bowl, we went to Śrāvastī for alms and traveled to where those people were.

The people saw the Blessed One coming from a distance, and they were filled with wonder at the sight of him. They prepared a seat for him and requested him, “This way, Blessed One—if you please! Welcome, Blessed One, very good! O Blessed One, please have a seat on this cushion we have prepared for you!”

After the Blessed One had taken his place, he questioned them all, saying, “Friends, what are you doing? If you need to quarrel with others, is there anyone else with whom you could quarrel?”

“Tell us, Blessed One,” they replied, “with whom should we quarrel?”

The Blessed One said, “Please be seated, friends, and I shall tell you in detail.” They touched their heads to the Blessed One’s feet and sat before him to listen to the Dharma. Then the Blessed One said to them, “It is your afflictive emotions you must fight. You should struggle to cast away your afflictive emotions.”

The Blessed One taught the Dharma particularly suited to them and they were no longer bound by their anger.