Karmashataka 8.1

8.1

ལས་བརྒྱ་ཐམ་པ། བམ་པོ་བརྒྱད་པ། འཇིགས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་གཤེགས་པ་ལས། རི་ཁྲོད་ཅིག་ཏུ་བྱོན་ནས་དེ་དེར་གཤེགས་པ་ན། ཤིང་གི་གྲིབ་མ་ལ་སྐད་ཅིག་མཉེལ་བསོ་ནས་ཆས་ཏེ་གཤེགས་སོ། །ལམ་དེ་ཡང་སེང་གེའི་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་སྟེ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་བོས་ལམ་ཁ་གཉིས་སུ་གྱེས་པ་མཐོང་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་ཤུལ་འདི་ནི་ཁ་གཉིས་སུ་གྱེས་ཏེ། དེ་ལ་ཤུལ་གཅིག་ནི་དྲང་ལ་འཇིགས་པ་དང་བཅས་པ་ལགས། ཤུལ་གཅིག་ནི་འཁྱོག་ལ་འཇིགས་པ་མ་མཆིས་པ་ལགས་ན། བཙུན་པ་ཤུལ་གང་དུ་གཤེགས་པར་མཛད། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཀུན་དགའ་བོ་གང་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་བཞུགས་པ་དེ་ན་ནི། འཇིགས་པའམ་སྐྲག་པའམ་བག་ཚ་བ་ཅི་ཡང་མེད་ཀྱིས་ལམ་དྲང་པོ་ལོགས་སུ་དྲོངས་ཤིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །གྲོང་མིའི་བྱིས་པ་གཉིས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་ནས་ཐག་མི་རིང་བ་ཞིག་ན་རྩེ་ཞིང་འདུག་སྟེ། དེ་གཉིས་ལ་གཅིག་ནི་རྔེའུ་ཆུང་ཐོགས་སོ། །གཅིག་ནི་མདའ་གཞུ་ཐོགས་སོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་བརྒྱན་ཅིང་སྤ་བར་བྱས་པ་རྒྱང་ནས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་དགའ་བ་སྐྱེས་སོ། །དགའ་བ་སྐྱེས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་ཤུལ་འདི་ན་སེང་གེའི་འཇིགས་པ་ནི་མཆིས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤེགས་པ་དང་། བདག་ཅག་གཉིས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསེལ་བགྱི་བར་འཚལ་ལོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཁྱེའུ་ཁྱོད་གཉིས་ཀྱིས་སེང་གེའི་འཇིགས་པ་བྱུང་ན་ཇི་ལྟར་བྱ། དེར་གཅིག་གིས་གསོལ་པ། བཙུན་པ་བདག་གིས་རོལ་མོའི་སྒྲས་སྐྲག་པར་བགྱིའོ། །གཅིག་

The Story of Abhaya

As the Blessed One was traveling from Śrāvastī to Rājagṛha, he came to a certain place in the wilderness where, under the shade of the trees, he paused to rest a moment before continuing.

Up ahead, Venerable Ānanda saw a fork in the path. There was great danger of lions on the path, so he asked the Blessed One, “Lord, the road forks here. One way is direct but dangerous; the other is meandering but safe. Lord, by which path should we proceed?”

The Blessed One replied, “Ānanda, wherever the tathāgatas, the arhats, the totally and completely awakened buddhas dwell there is nothing to fear, and no need to be scared or anxious, so lead us down the direct path.”

Two children from the village were playing not far from where the Blessed One stood. One of them was holding a tiny drum. The other clasped a bow and arrow. The two of them saw the Blessed One from a distance, graced and resplendent with the thirty-two excellent marks of a great person. They looked at the Blessed Buddha, and the sight of him filled them with happiness. Happily they approached the Blessed One, and when they arrived they touched their heads to the Blessed One’s feet and requested of him, “Lord, though there is great danger of lions on this path, please allow us to escort the Blessed One.”

The Blessed One asked, “Children, what will you do if the threat of lions becomes imminent?”

The first one replied, “Lord, I’ll scare them with the sound of my drum!”⁷⁰