Karmashataka 9.11

9.11

གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་དང་བསྙེན་པར་རྫོགས་ཤིང་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོ་འཐོབ་ཏུ་རུང་ན། བདག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པར་འཚལ་ལོ་ཞེས་བྱས་སོ། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེ་དག་ནི་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། དགེ་སློང་དེས་དེ་རབ་ཏུ་ཕྱུང་ནས་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེས་ཞག་གཉིས་སམ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཁ་ཟས་ཀྱིས་བཤུགས་ནས་སྨྲས་པ། བུ་རི་དགས་ཀྱིས་རི་དགས་མི་སོས་ཀྱིས་ཁྱོད་ཀྱིས་ཕས་ཕོག་པའི་ཡུལ་རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་བསོད་སྙོམས་ལ་སོང་ཤིག་ཅེས་བསྒོའོ། །དེ་ནས་དེས་མཁན་པོའི་ཚིག་མཉན་ཏེ་རེས་འགའ་ནི་བསོད་སྙོམས་ལ་འགྲོའོ། །རེས་འགའ་ནི་དགེ་འདུན་གྱི་གྲལ་དུ་ཟན་ཟ་བར་བྱེད་དེ། གལ་ཏེ་དགེ་འདུན་གྱི་གྲལ་དུ་ཟན་ཟ་ན་ནི་དེ་ལ་འདྲིམ་པའི་ཚེ། དེའི་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པས་ཟས་གང་འདྲིམ་པ་དེ་དེའི་ཐད་དུ་ཕྱིན་པ་དང་ཟས་དང་སྐོམ་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་དེ་དག་ལ་གློ་བུར་གྱི་རྐྱེན་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་དེ་དག་ཕྱིར་འོངས་ན་ཡང་དེ་ལས་ཐལ་ནས་འོག་མ་ལ་བྱིན་ཏེ་འདྲིམ་པར་བྱེད་པས། དེ་དེ་ན་འདུག་ཀྱང་ཁ་ཅིག་ནི་འཐོབ་ཁ་ཅིག་ནི་མི་འཐོབ་བོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ཚོར་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་དགེ་སློང་འོག་ན་འདུག་པའི་ནན་ཏན་དུ་བྱ་བའི་ཆོས་བཅའ་བར་བྱས་ཏེ། འོག་ན་འདུག་པའི་དགེ་སློང་གིས་ཇི་སྲིད་དུ་གོང་ན་འདུག་པས་མ་བླངས་ཀྱི་བར་དུ་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་བླང་བར་མི་བྱའོ། །ཡང་ན་ཐབས་ཅི་ཞིག་ལྟར་ཐལ་ཏེ་བླངས་པར་གྱུར་ན་ཡང་དེས་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་བསྒྲུབ་པ་མི་གཏོང་བར་བྱའོ། །དེ་སྟེ་སྦྱིན་དུ་གཞུག་མ་ནུས་ན་བདག་གི་ཟས་ལས་དེ་ལ་ཕྱེད་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །ཕྱེད་ནི་བདག་གིས་བཟའ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་བྱིན་ན་ནི་ལེགས་མ་བྱིན་ན་ཉེས་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བསོད་སྙོམས་ལ་འགྲོ་ན་ནི་དེས་བསོད་སྙོམས་བཀའ་འཁོར་དུ་རྙེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་ཚེ་དང་ལྡན་པ་སྒུར་ཆུང་གིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དྲི་གཙང་ཁང་ཕྱག་དར་བྱས་ནས་དེས་དེའི་ཉིན་

complete my novitiate, and achieve full ordination. In the presence of the Blessed One, I too wish to practice the holy life.”

Great persons do that which is of benefit to others, so the monk led him to go forth as a novice and conferred on him full ordination. The monk provided him with two or three days’ worth of food, and then instructed him, “My child, one deer cannot feed another. Go then for alms to your home region, the country frequented by your father.”

Heeding the words of his preceptor, he would occasionally go begging for alms. Sometimes, however, he would also try to eat food by seating himself in the rows of the saṅgha, but as the food was being distributed, his past actions would ripen such that the food and drink would run out just as it was to be distributed to him, or else some other intervening complication would arise. Even when they then returned, he would be passed over, and the food would be distributed to those behind him. Thus, even while seated there in the rows, sometimes he would get food and other times he would not.

When the monks heard about this, they asked the Blessed One about it. The Blessed One replied, “Monks, let there be a rule established for monks sitting behind. Those sitting behind should not take their food until those in front of them have taken theirs. If for some reason another person is passed over, they should not eat until that person has received a share. If, moreover, one person was not able to receive everything, the others should divide their food with that person. To do so is good. To do otherwise is an infraction. Those who commit such an infraction will take alms in service of others when they go for all alms.”

Then one day Venerable Small Person with a Curving Spine swept the Blessed One’s fragrant chamber, and that day