The Śrīgupta Sūtra 13

13

ཡིན་པ་དང་། འབྲས་བུའི་ཤིང་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་སྐམ་མོ། །སྐྱེད་མོས་ཚལ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཡོངས་སུ་སྐམ་སྟེ། རི་བོང་བདག་ནི་ནགས་སྟུག་པོ་འདི་ནས་ནགས་སྟུག་པོ་གཞན་དུ་འགྲོ་བར་འདོད་དོ། །རི་བོང་གིས་སྨྲས་པ། དེའི་སླད་དུ་དྲང་སྲོང་དགུང་གཅིག་ནགས་སྟུག་པོ་འདིར་བཞུགས་ཤིག །བདག་གིས་ཁྱོད་བཤོས་གསོལ་ལོ། །དེ་ནས་དྲང་སྲོང་དེ་གནས་སུ་སོང་སྟེ་མེ་བུས་ནས་སྔགས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་རི་བོང་དེ་ནགས་དེར་གོམ་པས་འགྲོ་ཞིང་རྣམ་པར་རྒྱུ་ཡང་གང་ནས་ཀྱང་འབྲས་བུའམ། རྩ་བ་མ་རྙེད་ནས། དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། བདག་གིས་དྲང་སྲོང་དེ་ཟས་ལ་མགྲོན་དུ་བོས་ལ། བདག་གིས་ནགས་སྟུག་པོ་འདི་ཐམས་ཅད་དུ་སོན་ཀྱང་། གང་ནས་ཀྱང་འབྲས་བུའམ་རྩ་བ་མ་རྙེད་ཀྱིས། བདག་རང་གི་ཤས་དྲང་སྲོང་དེ་ཚིམ་པར་བྱའོ་སྙམ་སྟེ། དེ་ནས་རི་བོང་དེ་དྲང་སྲོང་དེ་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས་དྲང་སྲོང་དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །དྲང་སྲོང་མཁྱེན་པར་མཛོད་ཅིག །བདག་གིས་ཁྱོད་ལ་བཤོས་གསོལ་བར་སྤྱན་དྲངས་ལ། བདག་གིས་ནགས་སྟུག་པོ་འདི་ཐམས་ཅད་དུ་མཆིས་ཀྱང་གང་ནས་ཀྱང་འབྲས་བུ་དང་རྩ་བ་མ་རྙེད་ནས་བདག་ཞུགས་ཀྱི་དོང་འདིར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མཆོང་གིས། ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་གི་ཤ་དེ་གསོལ་ལ་དགུང་གཅིག་ནགས་སྟུག་པོ་འདི་ན་བཞུགས་ཤིག །དྲང་སྲོང་གིས་སྨྲས་པ། རི་བོང་མ་བྱེད་ཅིག །དེ་སྐད་མ་སྨྲ་ཤིག །ང་ནི་རི་བོང་ཁྱོད་ལ་གནོད་པར་ཡང་མི་འདོད་ན་ང་ཁྱོད་ཀྱི་ཤ་ཟ་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས། རི་བོང་གིས་སྨྲས་པ། དྲང་སྲོང་དེ་སྐད་མ་གསུང་ཤིག །ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་གི་བསམ་པ་ངེས་པར་བསྐང་འཚལ་ལོ། །དེ་ནས་རི་བོང་དེ་འདི་ལྟ་བུའི་བདེན་པའི་ཚིག་འདི་སྨྲས་ཏེ། ནགས་སྟུག་པོ་འདིའི་ལྷ་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མི་འམ་ཅི་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་གང་དག་གནས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། བདག་ནི་གཏོང་བ་བགྱིད་དེ། ཤིན་ཏུ་གཏོང་བ་དང་། གཏོང་བའི་ཡང་གཏོང་བ་དང་། བདག་ཉིད་གཏོང་བ་བགྱིད་དོ། །བདག་གི་བདེན་པ་དང་བདེན་པའི་ཚིག་གང་གིས་བདག་ཡོངས་སུ་གཏོང་

and fruit have withered. The pleasure groves in the forest have entirely dried up. Hare, I wish to leave this dense forest for another one.’

“The hare replied, ‘Sage, please remain in this dense forest for one more day and allow me to feed you.’

“The sage then returned to his dwelling, made a fire, and performed a homa while reciting mantras.⁵

“Meanwhile, the hare wandered all over the forest, but he could not find fruits or roots anywhere. He thought, ‘I invited the sage to a meal, but even though I have traversed the entire forest, I have not found fruits or roots anywhere. Therefore, I will satiate the sage with my own flesh.’

“The hare then went to the sage and said, ‘Sage, please understand; I invited you for a meal, but even though I traversed the entire forest, I did not find fruits or roots anywhere. Therefore, I will jump into this fire pit, and you will be able to eat my flesh. Please remain in the dense forest for one more day.’

“The sage replied, ‘Hare, don’t do it! Don’t say that. I do not wish to harm you, hare, let alone to eat your flesh.’

“The hare said, ‘Sage, please don’t say that. Please carry out my wishes.’

“Then the hare uttered the following words of truth:

“ ‘Great gods of this dense forest, please heed me! All nāgas and yakṣas, gandharvas and asuras, garuḍas, kinnaras, and mahoragas who dwell here, please heed me! I am about to perform an act of giving, the greatest act of giving, an extreme act of giving—I am about to give myself. The truth and words of truth with which I give myself away