The Śrīgupta Sūtra 2

2

དོན་བཟང་པོ། ཚིག་འབྲུ་བཟང་པོ། མ་འདྲེས་པ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ། ཡོངས་སུ་དག་པ། ཡོངས་སུ་བྱང་བ། ཡང་དག་པར་སྟོན་ཏོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་ན་ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱུག་པ། ནོར་ཆེན་པོ། ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བ། བདག་དབང་བ་མང་བ། ནོར་དང་ཡོ་བྱད་མང་བ། ནོར་དང་། འབྲུ་དང་། འཚོག་ཆས་དང་། ནོར་བུ་དང་། མུ་ཏིག་དང་། བཻ་དཱུརྱ་དང་། དུང་དང་། མན་ཤེལ་དང་། བྱི་རུ་དང་། དངུལ་དང་། ས་ལེ་སྦྲམ་མང་བ། གླང་པོ་ཆེ་དང་། རྟ་ཕོ་རྒོད་དང་། བ་ལང་མང་བ། བྲན་པོ་དང་། བྲན་མོ་དང་། ལས་བྱེད་པ་དང་། ཞོ་ཤས་འཚོ་བ་དང་། བང་མཛོད་གང་བ་མང་པོ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་གནས་ཏེ། ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་དེ་མ་དད་པ། མ་དང་བ། སངས་རྒྱས་དང་། ཆོས་དང་། དགེ་འདུན་ལ་དབང་ཟ་བ། གཅེར་བུ་པའི་ཉན་ཐོས་སུ་གྱུར་པ་གཅེར་བུ་པ་ཉེ་དུའི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མངོན་པར་དད་པ་ཞིག་གོ། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་གཅེར་བུ་པ་ཉེ་དུའི་བུ་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་ནས། གཅེར་བུ་པ་ཉེ་དུའི་བུའི་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་གོ། །ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུག་ནས་གཅེར་བུ་པ་ཉེ་དུའི་བུས་ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཁྱིམ་བདག་གང་དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མ་ན་ཚོད་ཀྱིས་གཞོན་པ། གསར་དུ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ང་རྒྱལ་དེས་འཇིག་རྟེན་འདི་ཐམས་ཅད་བསླུས་པར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །དེའི་ཕྱིར་ཁྱིམ་བདག་ཁྱོད་སོང་ལ་དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མ་དེའི་སྲོག་ཆོད་ཅིག །དེ་འཆི་བའི་དུས་བྱས་ཏེ་ཤི་བ་དང་། དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མ་དེ་ཙམ་དུ་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་བ། དེ་ཙམ་དུ་མཐུ་ཆེ་བ། དེ་ཙམ་དུ་དབང་ཆེ་བར་གྲགས་པ་ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་ཀྱིས་སྲོག་བཅད་དོ་ཞེས་ཁྱོད་ཀྱི་བརྗོད་པ་དང་། སྒྲ་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དགེ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ་འདི་ལྟ་བུ་འདི་མངོན་པར་གྲགས་པར་འགྱུར་རོ། །དཔལ་སྦས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། བཙུན་པ་བདག་གིས་དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མ་སྲོག་གཅོད་པར་ཇི་ལྟར་ནུས། གཅེར་བུ་པ་ཉེ་དུའི་བུས་སྨྲས་པ། ཁྱིམ་བདག་ཁྱོད་

that were excellent in meaning and in expression; and that were uncontaminated and perfect, pure and unsullied.⁴

At that time, a householder named Śrīgupta lived in the city of Rājagṛha. He was a rich man—wealthy, prosperous, well-heeled, affluent, and comfortable. He owned money, grain, chattel, gems, pearls, lapis lazuli, conch shells, crystals, coral, silver, and much fine gold. He kept elephants, untamed stallions, many cows, male and female servants, workers, and laborers, and possessed many full treasuries. This householder, Śrīgupta—neither devout nor pious—had a low opinion of the Buddha, Dharma, and Sangha. He had become a Jain follower, and was loyal to a Jain master named Jñātiputra.

One day, Śrīgupta went to visit Jñātiputra. Upon arriving, he bowed at Jñātiputra’s feet and sat to one side. When Śrīgupta was seated to one side, Jñātiputra said to him, “Householder, a certain young mendicant named Gautama, a novice renunciant, boasts of omniscience. You should know that he has deceived the whole world with his boast of omniscience. Therefore, householder, go and take the life of Gautama the mendicant. When he has met his end and died, the news will spread that the householder Śrīgupta killed the mendicant Gautama, who was renowned for his vast miraculous powers, and for his might and strength. Such a tremendous act of virtue will become famous through expositions, statements, and verses about you.”

Śrīgupta said, “Noble sir, how can I take the life of Gautama the mendicant?”

Jñātiputra the Jain replied, “Householder,