The Śrīgupta Sūtra 4

4

ཡང་དག་པར་བསྟན། ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག །ཡང་དག་པར་གཟེངས་བསྟོད། ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་དགའ་བར་མཛད་ནས་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །ཀྱེ་གཽ་ཏ་མ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་སང་གདུགས་ཚོད་སྦྱོར་ན་གནང་བར་མཛད་དུ་གསོལ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་སྙམ་དུ་དགོངས་ཏེ། ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་འདི་ནི་མི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་བསྟེན་པའི་དབང་གིས་ང་ལ་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་བྱ་བར་འདོད་ལ། དེ་རིང་པོ་མི་ཐོགས་པར་ཕྱིས་ཆོས་འདུལ་བ་འདི་ལ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་སྟེ། དེ་ལྟར་མཁྱེན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་ལ་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་ངོ་། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་བར་རིག་ནས་ལག་པ་བསྒྱུར་ཏེ་མཛུབ་མོ་བསྒྲེང་ནས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། འདི་ལྟར་བདག་གི་སེམས་ཀྱང་སེམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་ན་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་འདི་དག་ཐམས་ཅད་བསླུས་སོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ལན་གསུམ་བསྐོར་བ་བྱས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གན་ནས་སོང་ནས་རང་གི་ཁྱིམ་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ་ཕྱིན་པ་དང་། ཕྱི་སྒོའི་སྒོ་གང་དུ་དོང་ཆེན་པོ་རྐོར་བཅུག་སྟེ། བརྐོས་ནས་མེ་མི་འབར་ཞིང་དུ་བ་མི་འཐུལ་བས་བཀང་སྟེ། སྟེང་དུ་ཕྱག་དར་སྲབ་མོས་གཡོགས་སོ། །ཁྱིམ་གྱི་ནང་དུ་ཡང་ཟས་དུག་ཅན་སྦྱོར་དུ་བཅུག་གོ། །དེའི་ཚེ་ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་ཀྱིས་ཁྱིམ་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་བུ་མོ་ཆུང་མར་བླངས་པར་གྱུར་ཏེ། ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་ཀྱི་ཆུང་མས་ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་བྱེད་པར་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་ཁྱིམ་བདག་དཔལ་སྦས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཇོ་བོ་ལ་དགྲ་སུ་ཞིག་མཆིས་ན་དེ་དགུམ་པའི་སླད་དུ་དེ་ལྟར་བརྩོན་པར་མཛད། དེས་སྨྲས་པ། དྲ་མའི་བུ་མོ་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མ་ན་

had given this Dharma discourse that was instructive, encouraging, uplifting, and joyous, Śrīgupta rose from his seat and asked him, “Gautama, would you please allow me to invite you for the midday meal tomorrow, together with your community of śrāvakas?”

The Blessed One thought, “Śrīgupta seeks to treat me like this because he has come under the influence of a wicked spiritual friend. But he will soon turn to the pure topics set out in the Dharma and Vinaya.”

Knowing this, the Blessed One accepted the invitation by not saying anything further to Śrīgupta. Śrīgupta understood that the Blessed One had assented by remaining silent. He then raised his arm, lifted his index finger, and thought, “So he does not even know what I am thinking, and is certainly not all-knowing! The mendicant Gautama has deceived the whole world with his boasts of omniscience.”

The householder Śrīgupta then circumambulated the Blessed One three times and departed from his presence to return to his own house. He had a deep pit dug by the main gate, filled it with a flameless and smokeless fire, and put a thin cover over it. Inside the house he had poisoned food prepared.

At that time, Śrīgupta was married to the daughter of Anāthapiṇḍada. When Śrīgupta’s wife saw him making such preparations, she said to him, “If someone were hostile toward the Lord Buddha, this is how they would try to kill him.”

Śrīgupta replied, “Lady, you should know that the mendicant Gautama,