The Treasury of Abhidharma 37

37

སྲེད་ཆོག་མི་ཤེས། །མ་རྙེད་ལ་འདོད་འདོད་ཆེན་ཅན། །བཟློག་པ་དེ་ཡི་གཉེན་པོ་དག །དེ་གཉིས་ཁམས་གསུམ་གཏོགས་དྲི་མེད། །མ་ཆགས་འཕགས་རིགས་དེ་དག་ལས། །གསུམ་ནི་ཆོག་ཤེས་བདག་ཉིད་དོ། །གསུམ་གྱིས་ཚུལ་བསྟན་ཐ་མས་ལས། །སྲེད་པ་སྐྱེ་བའི་གཉེན་པོའི་ཕྱིར། །བདག་གིར་བདག་འཛིན་དངོས་འདོད་པ། །དེ་ཡི་དུས་དང་གཏན་ཞིའི་ཕྱིར། །དེ་ལ་འཇུག་པ་མི་སྡུག་པ། །དབུགས་རྔུབ་འབྱུང་བ་དྲན་པ་ཡིས། །འདོད་ཆགས་རྣམ་རྟོག་ལྷག་རྣམས་སོ། །ཀེང་རུས་ཆགས་བཅས་ཐམས་ཅད་ལ། །རུས་པ་རྒྱ་མཚོའི་བར་དུ་ནི། །སྤྲོ་ཞིང་སྡུད་པས་ལས་དང་པོ། །རྐང་རུས་ནས་ནི་ཐོད་ཕྱེད་བར། །བཏང་བས་སྦྱང་བ་བྱས་པར་བཤད། །སྨིན་མའི་བར་དུ་སེམས་འཛིན་པས། །ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རྫོགས་པ་ཡིན། །མི་སྡུག་མ་ཆགས་ས་བཅུ་དང་། །དམིགས་པ་འདོད་སྣང་མིས་སྐྱེད་དོ། །དབུགས་རྔུབ་དབུགས་འབྱུང་དྲན་པ་ནི། །ཤེས་རབ་ས་ལྔ་སྤྱོད་ཡུལ་རླུང་། །འདོད་རྟེན་ཕྱི་བའི་མ་ཡིན་ནོ། །བགྲང་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་དྲུག །དབུགས་རྔུབ་དབུགས་འབྱུང་གང་ལས་ལུས། །སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་མ་ཟིན་པའོ། །རྒྱུ་མཐུན་ལས་བྱུང་འོག་མ་ཡི། །ཡིད་ཀྱིས་དེ་གཉིས་མ་རྟོགས་སོ། །ཞི་གནས་གྲུབ་པར་གྱུར་པ་ཡིས། །དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བསྒོམ་པར་བྱ། །ལུས་ཚོར་སེམས་དང་ཆོས་རྣམས་ལ། །མཚན་ཉིད་གཉིས་སུ་ཡོངས་བརྟགས་པས། །ཤེས་རབ་ཐོས་སོགས་ལས་བྱུང་བའོ། །གཞན་ནི་འབྲེལ་དང་དམིགས་པ་ལས། །རིམ་ནི་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བ་བཞིན། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་གཉེན་པོར་བཞི། །དེ་ནི་ཆོས་དྲན་ཉེར་གཞག་པ། །སྤྱི་ལ་དམིགས་པ་ལ་གནས་ཏེ། །དེ་དག་ལ་ནི་མི་རྟག་དང་། །སྡུག་བསྔལ་སྟོང་བདག་མེད་པར་ལྟ། །དེ་ལས་དྲོ་བར་གྱུར་པ་འབྱུང་། །དེ་ནི་བདེན་བཞིའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་དྲོ་བ་ལས། །རྩེ་མོ་དེ་ཡང་དེ་དང་འདྲ། །གཉིས་ཀ་ཆོས་ཀྱིས་རྣམ་པ་གཏོད། །གཞན་དག་གིས་ཀྱང་འཕེལ་བར་བྱེད། །དེ་ལས་བཟོད་པ་གཉིས་དེ་བཞིན། །ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱིས་འཕེལ་བར་བྱེད། །

[The great patience] has the duḥkha of Kāmadhātu as its object; / it lasts for a single moment. Likewise / the supreme mundane qualities: all are the five skandhas / except for acquisition. Thus, / the four aids to penetration / are born of meditation, belonging to the unhindered / and special dhyāna planes. / The [first] two exist also below; / based in Kāmadhātu; the supreme mundane qualities / are attained by women based on both. / The ārya discards them upon abandoning the plane; / the non-ārya, by death. / Even through degenerating from the first two, / one sees the truth in this very life through the fundamental [dhyāna]. / When degenerating, one attains what was not had before. / The two who degenerate are not endowed [with them]. / One who attains the peak does not sever the roots [of virtue]; / one who attains patience does not go to bad migrations. / Having turned away from the lineage of learners, two / become Buddhas; and the other three. / The Teacher and the rhinoceros[-like pratyekabuddha] up to bodhi, / all rely on a single, final dhyāna. / Prior to that are the aids to liberation; / the swift are liberated in three lives; / they are the three actions arising from hearing and reflection; / they project from among humans. / From the supreme mundane qualities / arises anāsrava dharma-patience / toward the duḥkha of Kāmadhātu; then / dharma-knowledge toward that very [truth]; likewise, / subsequent patience and knowledge toward the remaining duḥkha. / It is the same for the other three truths. / Thus, this direct realization of the truths / consists of sixteen minds; it is threefold: / seeing, object, and function. / It has the same plane as the supreme mundane qualities. / Patience and knowledge are, in order, / the unhindered path and the path of liberation. / Therein, fifteen moments / are the path of seeing, because of seeing what was not seen. / In them, with sharp and dull faculties, / are the followers by faith and followers of the dharma. / If one has not abandoned what is to be abandoned by meditation, / one enters upon the first fruit; / having destroyed up to five kinds, upon the second; / up to the ninth is exhausted; / detached from Kāmadhātu or higher, / one enters upon the third. / Whichever [fruit] one has entered upon, / on the sixteenth [moment] one abides in its fruit. / At that time, those of sharp and dull faculties / are those resolved through faith and those who have attained through seeing.