Vadanyaya 20

20

ཡིན་པ་བརྗོད་པ་འདི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བློ་གྲོས་ངན་པ་གཡོ་སྒྱུས། རིགས་པས་གྲུབ་པའི་དོན་སྟོན་པས་མི་ནུས་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་སྐྱེས་བུའི་ཁྱད་པར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལུས་དང་དབང་པོ་དང་། གནས་ཞེས་བྱ་བ་དམ་བཅས་ནས་ལུས་དང་དབང་པོ་དང་། གནས་དག །ཟོལ་གྱིས་བྱེ་བྲག་པའི་བསྟན་བཅོས་འབའ་ཞིག་སྨྲ་བ་ལྟ་བུའོ། །སྒྲ་རྟག་པ་དང་། མི་རྟག་པ་ཞེས་རྣམ་པར་རྩོད་པ་ལ་མཚན་ཉིད་བཅུ་གཉིས་རྒྱས་པར་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོ་རྒྱལ་དཔོག་པས་དམ་བཅས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟེན་སྒྲ་དང་བུམ་པ་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་དེ་བུམ་པ་གཉིས་པ་དང་བཅས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ། དམ་བཅའ་བ་ཁས་བླངས་ནས་མཚན་ཉིད་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་འཆད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འདི་ཐམས་ཅད་བློ་གྲོས་ངན་པ་རྣམས་ཀྱི་ནུས་པ་མེད་པ་སྒྲིབ་པའི་ཐབས་ལ་གཟུ་བོ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་བ་མི་རིགས་སོ། །དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བརྟག་པ་ལ་ནི་དོར་ཐབས་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། གཡོ་སྒྱུ་དང་གཞན་ལ་བརྟེན་པ་དང་དམ་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཟློས་གར་མཁན་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པ་ན། དོན་གཞན་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་ཕམ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གཞན་ཤེས་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པ་ལས་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར། དེ་ཡང་འགའ་ཞིག་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་གྲུབ་པ་ལ་མེད་ན། མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་དངོས་པོའི་ཆོས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་མ་སྨྲས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱོགས་ཉིད་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་པས། ལོགས་ཤིག་ཏུ་འདི་ཉེ་བར་འགོད་པའམ། བཤད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་དེའི་ཚེ་ཕྱིར་རྒོལ་བས་ཤེས་པར་འདོད་པའི་དོན་མ་ཡིན་པ། དམ་བཅས་པ་དངོས་པོ་གཞན་ཉེ་བར་འགོད་པ་དང་འཆད་པ་ནི་དོན་གཞན་གོ་བར་

the engagement of fools through deceit, out of an inability to show what is established by reasoning. For example, after stating the thesis that ‘the bodies, sense organs, and abodes of beings are preceded by an extraordinary person,’ they deceptively expound merely the treatises of the Vaiśeṣikas regarding bodies, sense organs, and abodes. Or in the debate over whether sound is permanent or impermanent, it is like the expounder of the twelve characteristics, the author of the treatise, Jaimini, who, having adopted the thesis regarding reality that ‘whichever among sound and a pot is the locus of permanence possesses a second pot,’ undertakes the thesis and then explains the twelve characteristics and so forth. With regard to all these stratagems of the foolish used to conceal their incapacity, it is improper for the arbiter to remain indifferent. In the investigation of reality, tricky evasions and the like should not be pursued; and deceit, reliance on irrelevancies, improper formulation, and the like are utterly irrational. If it is objected: ‘When an actor and the like are mentioned, defeat occurs because it introduces another subject matter (arthāntara); why would that not also occur from stating qualifications that are not desired to be known?’ That is also not absent from the establishment of the property to be proved (sādhyadharma) which someone wishes to state. For example, without establishing that conditioned phenomena, whose definition is dependence on others through causes and conditions, are suffering, their impermanence is not established. Even though a property of the entity is not stated separately in that way, because it is subsumed within the property to be proved and has already been made part of the thesis itself, it is not presented or explained separately. Therefore, introducing and explaining another entity that has been posited, which is not an object desired to be known by the opponent on that occasion, is indeed to introduce another subject matter,