The Dhāraṇī of Boundless Life and Knowledge 4

4

ཀྱི་བུའམ། རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་གང་ལ་ལ་འཆི་མེད་རྔ་སྒྲའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་གཟུངས་འདི་སྐད་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་དེས། གོས་གཙང་མ་བགོས་ཏེ་ས་ཕྱོགས་གཙང་ཞིང་དྲི་མ་མེད་པར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཚེ་དཔག་མེད་ལ་མེ་ཏོག་དང་སྤོས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་པདྨའི་གནས་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡང་ཡིད་ལ་བྱའོ། །དེ་ལ་ཡང་འདོད་པ་བསྐྱེད་པར་བྱས་ཏེ། འདོད་པ་དང་དད་པ་བྱས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཚེ་དཔག་མེད་དེའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཚེ་དཔག་མེད་ཀྱི་ཤིང་གི་རྒྱལ་པོ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་པདྨ་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཤིང་དེ་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །པདྨའི་གདན་ནི་དག་ཅིང་གསལ་ལ་བཟང་ཞིང་བཀྲ་བའི་འོད་ཟེར་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། རིན་པོ་ཆེ་དུ་མས་བསྐོར་བ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཚེ་དཔག་མེད་བཞུགས་སོ། །གཡས་ན་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་གོ། །གཡོན་ན་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཐུ་ཆེན་ཐོབ་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་གྲངས་མེད་པས་བསྐོར་ཏོ། །དད་པའི་རིགས་ཀྱི་བུའམ། རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་གང་ལ་ལ་མོས་པ་དང་། དད་པ་དང་། གུས་པ་མང་བ་དེ་དེར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། གསེར་གྱི་ས་གཞི་ཆེན་པོ་ལ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱི་པདྨ་ཆེན་པོ་དག་ལ་རྫུས་ཏེ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་དག་དགེ་སློང་ཕའམ། དགེ་སློང་མའམ། དགེ་བསྙེན་ཕའམ། དགེ་བསྙེན་མ་གང་ལ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཚེ་དཔག་མེད་དེའི་མཚན་ཡང་དག་པར་འཛིན་པ་དེ་ལ་མེའི་འཇིགས་པ་མི་འབྱུང་། ཆུའི་འཇིགས་པ་མི་འབྱུང་། དུག་གི་འཇིགས་པ་མི་འབྱུང་། མཚོན་ཆའི་འཇིགས་པ་མི་འབྱུང་། གནོད་སྦྱིན་གྱི་འཇིགས་པ་མི་འབྱུང་། སྲིན་པོའི་འཇིགས་པ་མི་འབྱུང་། སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་གང་ལ་ཡང་མ་གཏོགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས། དགེ་སློང་དེ་དག་དང་། ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་འཁོར་དེ་དག་དང་། ལྷ་དང་། མི་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། དྲི་ཟར་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཡི་རངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དོ།། །།འཕགས་པ་

sons or daughters of good family who recite this Amṛta­dundubhi­svara­rāja dhāraṇī as it has been taught should dress in clean clothes and, in a place that is pure and unspoiled, make offerings of flowers and perfumes to the Thus-Gone Aparimitāyus. They should imagine the lotus seat at the seat of awakening and the perfect Bodhi tree. They should arouse longing to be there, and if they have such longing and faith they will be reborn in the buddha field of the Thus-Gone Aparimitāyus.

“Monks, the Thus-Gone Aparimitāyus’ king of trees is the tree called Radiating Jeweled Lotus, and it is covered in flowers and fruit. The lotus seat, which is pure, bright, and fine, is called Brilliant Light Ray. The Thus-Gone Aparimitāyus is seated there surrounded by many precious jewels. The bodhisattva Avalokiteśvara is to his right, the bodhisattva Mahāsthāmaprāpta is to his left, and they are all surrounded by an incalculable gathering of bodhisattvas. Faithful sons or daughters of good family who have great devotion, faith, and reverence will be reborn there. They will take miraculous birth on great lotuses made of the seven precious jewels situated on the great golden ground.

“Monks, any monk, nun, male lay practitioner, or female lay practitioner who bears in mind the name of the Thus-Gone Aparimitāyus will never have to face any dangers from fire, dangers from water, dangers from poison, dangers from weapons, dangers from yakṣas, and dangers from rākṣasas, except for those that arise due to the ripening of previous actions.”

When the Blessed One had spoken these words, the monks, the entire retinue, and the world with its gods, humans, asuras, and gandharvas rejoiced and praised what the Blessed One had said.