The Dhāraṇī of the Buddha’s Essence 3

3

ཨ་ན་བ་ཤེ་ཥ་བཱར་ངྒ་ཧེ། བི་པྲ་མུཀྟ། ཨ་སཾ་ཡོ་ག། བི་པྲ་ཡོ་ག། སྠི་ཏེ་དྷརྨ་ཏེ། ག་གན་ས་མ་པྲ་ཀྲྀ་ཏི་པ་རི་ཤུདྡྷ། ནིརྨ་ལེ། ཨ་ས་མནྟ། ཏྲྱ་དྷྭ་ཨ་ནུ་ག་ཏ། སུ་པྲཱ་བྟེ་པཱུརྦཱནྟ། ཨ་པ་རནྟ། མ་དྷྱ་ཏྲྱ་དྷཱ་ས་མནྟ་ཨ་ནུ་པྲཱ་པྟེ། ཨ་ན་པ་ཤེ་ཥ། པ་རི་ཛྙཱ་པྲ་ཧ་ན། བྷ་བ་ན། ས་ཀྴད་ཀྲི་ཡ་པ་ར་མ་བར་དྒ་ཏེ། ཡ་ཐཱ་བཱ་དི་ཏ་ཐཱ་ཀཱ་རི། སརྦ་ཨཱ་ཀཱ་ར་སཾ་པནྣེ། སརྦ་ཨཱ་ཀཱ་ར་མ་ཧཱ་མཻ་ཏྲི། མ་ཧཱ་ཀ་རུ་ཎཱ། སརྦ་ཨཱ་ཀཱ་ར་ས་མ་ས་གྲ་ཧ་ཨ་ནུ་པྲཱ་པྟེ། ལྷའི་བུ་དག་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་གཟུངས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ཏེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་འཁོར་བཞི་པོ་ལས་རིགས་ཀྱི་བུའམ། རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་གང་ལ་ལ་ཞིག་གིས་ལུས་ལ་ཐོགས་སམ། ལེགས་པར་ཁ་ཏོན་དུ་བྱས་ཏེ་འཛིན་པ་དེས་དམན་པའི་སེམས་སུ་མི་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དེ་དག་གི་སྤྱི་གཙུག་གི་སྟེང་གི་མཚམས་སུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །ཁ་ཅིག་ནི་ངེས་པར་སངས་རྒྱས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཁ་ཅིག་ནི་ཐོས་པར་འགྱུར། ཁ་ཅིག་ནི་ཆོས་སྟོན་པར་འགྱུར། ཁ་ཅིག་ནི་གཟུངས་མི་བརྗེད་པར་འགྱུར། སློབ་པ་ལམ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ནི་ལམ་གྱི་རྒྱུན་མི་འཆད་ཅིང་ཆོས་སྟོན་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འགྱུར། ཀུན་དུ་འཛིན་པ་མི་བརྗེད་པར་ཡང་འགྱུར། སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པ་གྲུབ་པར་འགྱུར། དེ་དག་དང་ལྡན་ན་ཐོས་པ་རྒྱ་མཚོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུངས་ཐོབ་པར་འགྱུར། མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཐར་པ་སྒྲིབ་པ་མེད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བར་དུ་རྗེས་སུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཁྱེད་ཀྱིས་ཚེ་འདི་ལ་ངའི་བསྟན་པའི་དགོངས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་དེ་དག་ལ་ཡང་ངེས་པར་བསྟན་པར་བྱ་ཞིང་བསྒྲག་པར་བྱའོ། །ཡལ་བར་མི་འདོར། ཕྱི་བཤོལ་མི་བྱ། བརྗེད་པར་མི་བྱའོ། །གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བགྱིའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཞེས་བགྱི་བའི་གཟུངས་

anavaśeṣaparaṅgate vipra­mukta asaṁyoga viprayoga-sthite dharmate gagana­sama-prakṛti­pariśuddha-nirmale asamanta-tryadhvānugata-suprāpte pūrvānta-aparanta madhyatrya­dhvasamantānuprapte anavaśeṣa parijñā­prahana-bhavana-sakṣātkriya­paramaparaṅgate yathāvati tathākāri sarvākāra­saṁpanne sarvākāra­mahā maitri­mahā­karuṇā sarvākāra­samasagrahānuprāpte

“Gods, this is the dhāraṇī discourse called The Buddha’s Essence. If noble sons or daughters from the fourfold community who are properly established in the Great Vehicle wear it on their bodies, recite it well, and uphold it, they will never give rise to inferior mental states. The Thus-Gone One will likewise remain with them, seated above the crowns of their heads. Some will certainly see the Buddha, some will hear him teach, some will become Dharma teachers, and some will gain the dhāraṇī power of not forgetting. Students who are on the path will never have that path interrupted, and they will have a continual stream of Dharma teachers. They will understand everything, never forget it, and be only one birth away from awakening. With those qualities, they will gain the power of retaining the entire ocean of knowledge.⁹ They will receive all the attainments, beginning with acceptance of the fact that phenomena do not arise up to becoming fully liberated, perfect buddhas who are free from obscurations. You gods will understand the meaning of my teachings in this lifetime. You should teach it and promote it among the sons and daughters of the lineage. Do not cast it aside, do not forsake it, and do not forget it!”

The gods responded, “Blessed One, we shall do just as you have said. We will teach and explain the Blessed One’s dhāraṇī discourse called The Buddha’s Essence